Vakantieperiode en patronen van verbintenis
Wij mensen zijn zo gewend aan bepaalde gewoonten en rituelen. Je weet dat deze vakantieperiode zou komen, toch een verrassing als je merkt dat gewoontes en patronen van verbintenis worden verbroken. De buren die je altijd tegenkomt, kom je opeens niet meer tegen, de straten die leeg zijn, vrienden die een maand naar hun huisje in Frankrijk gaan, een goede vriendin beslist om naar haar moeder in Griekenland te gaan. En iemand op wie je altijd kan rekenen, gaat voor langere tijd op een huis passen met een vriendin. Mijn honden-wandel-vriendin gaat naar Normandië. Iedereen vliegt uit, behalve jij en ik.
Ik vind niet dat ik ze kan bellen, want ze zijn juist heerlijk weg van de normale gang van zaken. Vrij volgen ze hun eigen planning zonder bemoeienissen van thuis. Maar ik mis mijn vrienden, buren en kennissen wel. Het is belangrijk om het leven te kunnen bepraten, reflecteren, smart en blijdschap te delen.
Wij mensen zijn gemaakt voor sociale interactie, we hebben sociaal contact nodig. Nu in de vakantietijd zijn je patronen van contact en verbinding met anderen verbroken. Het is van tijdelijke aard en na deze periode kom je ze weer tegen en haal je de banden weer aan. Dat is een normale situatie. Je wordt eraan herinnerd wat het belang is van vriendschap en om deze te onderhouden. Deze tijdelijke verbroken verbintenissen zorgen ervoor, dat je eenzaamheidsalarm afgaat, doordat je je alleen voelt en bewust wordt van je tijdelijke eenzaamheid. Dat is een gezonde en normale reactie, je brein zegt: “Let op, kom in actie!”
Wat je kunt doen, is herstellen van de verbintenissen en nieuwe verbintenis aangaan. Als je de eenzaamheidsgevoelens niet kunt oplossen, dan zal je moeten kijken hoe je nieuwe patronen van verbintenis kan aanleren. Dat is weer een andere tak van sport, maar zelf ben je even wakker geschud door de plotselinge afwezigheid van je bekende. Denk eraan, het bevordert je mentale gezondheid om meer naar buiten te gaan, om meer te bewegen en nieuwe positieve ervaringen op te doen.
Kortom, als het kan: ga op vakantie!
https://www.eentegeneenzaamheid.nl
Verzet je!
Er gebeurt veel in de wereld! Daarom wilde ik graag iets schrijven over verzet.
En toen zag ik Marcia Luytens prachtige poster over verzet en ik had het niet beter kunnen zeggen.
Nooit zomaar aanraken!
Op 30 januari 2026 kwamen we met een groep vrouwen in de Horizon samen om te praten over geweld tegen vrouwen. Om ons bewustzijn te vergroten, te leren van elkaar en ons met elkaar te verbinden. We spraken over dit beladen onderwerp aan de hand van de piramide van gendergeweld van Emancipator (https://emancipator.nl/project/white-ribbon/).
Deze piramide laat zien hoe het systeem werkt, waarin gendergeweld bestaat. Dit geweld staat namelijk niet op zichzelf. Het kan alleen bestaan in een omgeving waar mensen vinden, dat het wel meevalt met seksisme, genderongelijkheid en geweld. Ze vinden dat het erbij hoort, normaal is en lokken het zelfs uit.
De trekker van de vrouwengroep, een bewoner uit de Spaarndammerbuurt, schrijft er dit over:
“Het was een ingrijpende en interessante voorlichting. In het begin kwamen we er niet uit. Dat uitdagende kleding mannen lokt, dat vonden wij. Maar toen we erbij stilstonden, begrepen we het beter, dat je je mag kleden hoe je wilt. Uitdagend of niet, niemand mag je aanraken. Veel meiden, jonge meiden, dragen soms kleding wat blote stukjes heeft of zo. En dat ze soms aangerand kunnen worden. De regel is: uitdagende kleding of niet, raak niemand aan. Vooral als ze ook stop zeggen. Dan moet je stoppen. We hebben ook het stopteken geleerd. En geen mening over iemands kledingstijl hebben. Bij sommige vrouwen zijn er zelfs gevoelens naar boven gekomen van wat ze als kind hebben meegemaakt. Ze zijn bijvoorbeeld zomaar aangeraakt of gelokt met iets lekkers. Heb geen oordeel over iemands stijl of leven. Niemand mag ongewild aangeraakt worden. Iedereen moet dit beseffen. En vooral, geef het met de opvoeding door naar zonen, dat een vrouw – hoe ze ook is – gewaardeerd en gerespecteerd moet worden. Was een wijze les.”
Een bijzondere match
Dit keer schrijf ik m’n blog niet zelf, maar laat ik het schrijven door mijn collega Wendy van Beeten.
Wendy heeft namelijk een bijzondere match gemaakt voor een Amsterdammer, die is verwezen naar Welzijn op Recept. Wendy heeft heel erg out of the box gedacht. Daarom heb ik aan haar gevraagd of zij haar verhaal wil delen. Het is namelijk te mooi en bijzonder om het níet te delen.
Soms heb je een verwijzing waar je ‘je tanden in wilt zetten’ en niet los wilt laten voordat het echt is gelukt! Dat was het geval met Willem, een meneer van middelbare leeftijd met een bewogen leven achter de rug en veel pech. Door niet aangeboren hersenletsel is hij motorisch beperkt en heeft afasie. Ondanks alle tegenslagen staat hij positief in het leven, ziet het goede in de mensen en lichtpuntjes in het leven. Hij is nog niet zo lang geleden verhuisd naar een woning in De Baarsjes en enorm blij met zijn ‘therapietuin formaat voetbalveld’, zoals hij het zelf noemt. Maar die tuin was niet goed toegankelijk voor iemand die wat slechter ter been is. De kers op de taart zou een palletbank zijn, achterin de tuin, waar Willem van het laatste middagzonnetje kan genieten. Ik heb deze hulpvraag op de website NH Helpt gezet. We werden uitgenodigd om de vraag ook live op de radio te stellen. En ja hoor, er werd gereageerd! Het leerwerkbedrijf Diemen van Cordaan heeft, samen met de jongeren die werkervaring willen opdoen, de tuin aangepakt. Onder toeziend oog en met helpende handjes van Willem. Want je dacht toch niet dat iemand die een leidinggevende functie in de industrie heeft gehad dit zomaar uit handen zou geven?!
Zo zie je maar, als je buiten de gebruikelijke kaders denkt, kun je op verrassende resultaten rekenen.
Dank je wel Wendy!
Ben er weer!
Weekend. Onderweg naar familie. Druk op de A10. Rijden, remmen, stilstaan, rijden, remmen, stilstaan, Rijden, rijden en ineens… iedereen op de rem, stilstaan. BAM! BAM! Niet iedereen had geremd. Een keiharde knal achterop en gelanceerd tegen de auto voor ons. Er schiet iets in m’n nek, misselijk, duizelig, hoofdpijn, een suis in m’n hoofd, minder goed zicht. 112 Bellen, familie afbellen. De bekende rode kruizen boven de weg gaan deze keer ineens over ons. Politie, bergingsbedrijf, auto total loss.
Maandag even naar de huisarts. Nek, schouders en rug zijn inmiddels stijf, maar da’s logisch, toch? Alles wordt gecheckt, neurologische testjes. Toch niet helemaal oké, whiplash.
Dinsdag fietsen naar werk. Hé, wie liep daar? Auw, ik kan niet omkijken. En wat praat iedereen hard, wat lacht iemand hard, wat een hoop herrie op straat.
Teamochtend. Vertellen wat er is gebeurd. Een Whiplash? O jee. Moeilijke blikken. Nou, dat hoeft niet hoor. Whiplash heb je in alle soorten en maten en die van mij is over twee weken weer over.
Het liep een beetje anders.
Vanzelf kwam het niet goed. Dus naar de fysio en oefeningen doen. Naar de ergo en to-do-lijstje niet vullen met wat er moet, maar met wat er kan qua energie. En dat was dus bijna niets, want alles kostte meer tijd en omg wat was ik steeds moe. Twee weken was ‘iets’ te optimistisch. Het werd anderhalf jaar om van 3x per week een paar uurtjes beetje bij beetje terug te krabbelen. In m’n gewone aantal uren weer aan m’n opdrachten werken. Zonder extra taken, want er is nog een weggetje te gaan. De balans tussen inspanning en ontspanning is er nog niet, in slaap vallen op de bank is nog geen uitzondering, de suis is er nog, net als regelmatig hoofdpijn. Maar het is wel veel beter dan het was en dat is superfijn. Dus ook weer een blog, want ik ben er weer.
Mijn laatste dag in de Spaarndammerbuurt
Een jaar buurtwerk, een jaar in de Horizon. Het ging met ups en downs en vaak heb ik mezelf afgevraagd: zit ik wel op de goede plek? Mijn communicatie met collega’s liep stroef en ik voelde me soms erg alleen in het werk. Maar ik bleef erin geloven, dat buurtwerk en ik twee dingen zijn die goed met elkaar samengaan. Dus ik hield vol.
En toen kwam de vacature voorbij: buurtwerker in Oud-West. Ik kende het team en de locatie en het leek me een mooie kans om te ervaren: gaan buurtwerk en ik inderdaad goed samen als ik de omgeving verander? Dus ik maakte de overstap en sinds begin mei ben ik buurtwerker in Oud-West.
In de Spaarndammerbuurt was er op 9 mei een Lentefeest, georganiseerd met verschillende organisaties en buurtbewoners uit de Spaarndammerbuurt. Ik hielp daaraan mee en dacht: wat een mooie dag om als laatste werkdag in de buurt te hebben. Dus ik zag het ook een beetje als mijn afscheidsfeestje. Het was een zonnige dag en er waren veel mensen. Er was muziek en er werd gedanst en ik zag veel blije gezichten. En op die dag, daar op het plein, bekroop me toch even het gevoel: waarom ga ik weg uit deze buurt?
Die vraag stel ik mezelf nog steeds. Ik weet waarom ik mijn keuze heb gemaakt zoals ik die heb gemaakt, maar tegelijkertijd is de Spaarndammerbuurt een bijzondere buurt met fantastische buurtbewoners en een hechte gemeenschap. Mensen komen voor elkaar op en werken samen. En zelfs als er even een akkefietje ontstaat tussen een paar mensen, lost het zich weer op met andere buurtbewoners erbij. Prachtig om te zien hoe dat ook tijdens het Lentefeest gebeurde. Samen werd er een hele mooie dag neergezet en dat is allemaal te danken aan de inzet van deze fantastische mensen in de buurt. Ik ga ze missen.
Leefwereld en systeemwereld
Als buurtwerker beweeg je tussen de systeemwereld en de leefwereld van de buurt waarin je werkt. Jouw taak is vaak om bewoners te helpen om de systeemwereld te begrijpen en ermee om te gaan. Andersom ook: aan de systeemwereld laten zien wat de leefwereld is van buurtbewoners. Dat is soms een mooie uitdaging.
Wat bedoel ik nou eigenlijk met ‘systeemwereld’? Dat gaat vaak over wetgeving, beleid, gemeente en organisaties. Het is een breed begrip en dat maakt het ook meteen symbolisch voor mij, omdat het systeem af en toe ook een erg log apparaat kan zijn. Met ‘leefwereld’ bedoel ik de wereld waarin wij allemaal leven, het dagelijks leven, oftewel de leefwereld van de Amsterdammers.
Zoals ik al zei, is het soms een uitdaging en ook het mooie van het werk om deze twee werelden te verbinden met elkaar. Het zit ook echt in de naam van ons werk, want we worden ook wel community builders genoemd. We verbinden door elkaars wereld te leren kennen. Door beleidsmedewerkers mee te nemen in onze werkzaamheden of activiteiten die buurtbewoners organiseren. Ook helpen we buurtbewoners die een idee hebben voor een project en hoe ze dan hun weg kunnen vinden in de systeemwereld.
Die systeemwereld maakt het buurtbewoners soms best lastig om hun idee uit te voeren. Er zijn vaak regels waar ze zich aan moeten houden, aanvragen van een subsidie is soms moeilijk.
Als buurtwerker ben je regelmatig een mediator tussen de systeemwereld en de leefwereld. Dat vind ik weleens lastig, want ik wil altijd de buurtbewoner ondersteunen, maar ik weet ook dat iets soms niet kan door de systeemwereld en dan kom ik in een spagaat. Toch vind ik dit echt de essentie van ons werk, ondersteunen en helpen mogelijk maken van mooie ideeën voor de buurt. Want hierdoor houd je de energie in de buurt, die nodig is om er samen een prettige buurt van te maken.
0,0
Voor deze blog heb ik nul komma nul inspiratie. Zero, null, nada, cero, ling, sunya, nol, sifuri.
Ik maak van alles mee in mijn werk en toch heb ik even geen idee waarover ik moet schrijven.
Titel, twee zinnen, 36 woorden en verder kom ik niet.
Zoals gewoonlijk loop ik erg achter met mijn blogs. Ik ben altijd te laat en vergeet het door de drukte ook vaak. Deze blog had al in Q1 klaar moeten zijn en we zitten nu al in Q2. Lekker bezig Francis!
Gelukkig heb ik een lieve collega die mij eraan helpt herinneren, dat er nog een blog geschreven moet worden. Mijn Q2-blog laat ik deze keer door mijn aller, aller, allerliefste collega Wendy schrijven. Dat is niet helemaal eerlijk, maar een kat in nood maakt rare sprongen.
Het is dinsdagmiddag 16:00 uur. Ik ben een halfuurtje geleden begonnen met deze blog en nu weet ik het niet meer. Mijn collega Wendy zit tegenover me. Ik hoor haar driftig typen aan mijn Q2-blog. Ik heb haar dan ook het mes op de keel gezet om haar bijzondere match met ons te delen in mijn blog.
Tegenwoordig hebben we bij Welzijn op Recept een stagiaire. Hopelijk kan ik haar voor Q3 voor mijn blog-karretje spannen. Ikzelf heb dan namelijk drie maanden verlof, dus dan ben ik niet in de gelegenheid om de blog zelf te schrijven.
Hopelijk heb ik morgen wat meer inspiratie, zodat ik in ieder geval kan vertellen wat ik die dag heb meegemaakt.
Het is nu woensdagmiddag 15:00 uur en ik overdenk wat ik vandaag heb meegemaakt. In de ochtend spreekuur in een huisartsenpraktijk voor Welzijn op Recept. In de middag twee heel interessante casussen gehad voor Welzijn op Recept, terugkoppelingen gedaan aan huisartsen, héél véél thee gedronken en mijn blog afgemaakt. En als ik heel eerlijk ben, is dit waarschijnlijk m’n slechtste blog ooit!
High Tea in de Horizon
In mijn werk kom ik veel leuke, interessante organisaties tegen in de wijk. Vandaag sprak ik met Sharon. Samen met mevrouw El Bamby organiseert zij High Tea Horizon.
Wie ben je en wat doe je voor de Amsterdammers?
Ik ben twaalf jaar geleden begonnen om als vrijwilliger bij een sociaal raadsman Amsterdammers te helpen met hun financiële administratie. Daarnaast ben ik radioprogrammamaker bij SALTO, Radio Hulde.
Hoe is je activiteit ontstaan?
High Tea Horizon is ontstaan, omdat er veel eenzame vrouwen/moeders in de wijk wonen voor wie we leerzame themabijeenkomsten wilden organiseren, gecombineerd met een high tea. Er wordt Nederlands gesproken, ondanks dat veel vrouwen uit andere landen en culturen komen. De vaste kerngroep bestaat uit minimaal vijftien vrouwen. High Tea bestaat nu elf jaar.
Met wie werk je samen?
Ik werk samen met verschillende vrouwen die actief zijn in de wijk (sleutelvrouwen) en met zorgorganisaties en informele organisaties in de wijk.
Wat kom je zoal tegen?
Ik kom veel armoede en eenzaamheid in de buurt tegen. Vrouwen kunnen bij High Tea laagdrempelig bij elkaar komen en al hun vragen stellen. We bieden een luisterend oor. En als een van de vrouwen ziek is of in het ziekenhuis ligt, dan bezoeken we haar. Bij vragen over zorg en ondersteuning verwijzen we eventueel door naar het buurtteam.
Wat is het leukste wat je hebt gedaan of meegemaakt?
De culturele uitstapjes en activiteiten met de groep vrouwen zijn leuk, naar Den Haag, Rotterdam, museums, uit eten. En de creatieve workshops, zoals kerststukjes en theelichthouders maken.
Wat heb je nog nodig?
Voorheen organiseerden we ook af en toe kinderactiviteiten, maar vanwege tekort aan financiering is dat dit jaar helaas niet mogelijk. Verder moeten we nog meer aandacht besteden aan de promotie van onze activiteiten in de Horizon.
Is er nog iets wat je tot slot wil vertellen?
Ja, ik wil nog vertellen over de Vrouwenalliantie. Dat is een groep ervaringsdeskundige vrouwen, die samen met de gemeente nadenkt over armoede en andere maatschappelijke vraagstukken. De Vrouwenalliantie organiseert ook activiteiten in de wijk rondom thema’s zoals armoede, vrouwen, eenzaamheid en participatie.
Zin in High Tea? Buurtbewoners leren kennen? Kom gerust eens langs.
Ode aan het Westerpark
Al jaren geniet ik enorm van het Westerpark, ik noem het vaak mijn achtertuin. De natuur in het park is prachtig, met heel veel verschillende ‘landschappen’. Het oude gedeelte met de oude bomen en de speeltuintjes, de vijver met de drijvende bruidsjurk en daarnaast het nieuwe gedeelte waar van alles gebeurt, natuur en cultuur.
De aanleg van het park begon in 1890. Voor die tijd, van 1842 tot 1878, lag hier station Willemspoort, waar de treinen naar Haarlem vertrokken. Daarnaast werd in 1883 de Westergasfabriek gebouwd, waar steenkoolgas werd geproduceerd, eerst bedoeld voor de straatverlichting en daarna ook voor de kooktoestellen van de stadsbewoners.
Later, nadat de giftige grond was afgegraven, werd het park uitgebreid. Dit nieuwe gedeelte, ontworpen door de Amerikaanse landschapsarchitect Kathryn Gustafson, werd in 2003 geopend. Het nieuwe park is zo aangelegd, dat er altijd wel iets in bloei staat. Van kersenbomen en verschillende kleuren magnolia’s tot rododendrons en Japanse esdoorns.
De historische gebouwen zijn gerenoveerd en worden gebruikt door creatieve en culturele ondernemers, zoals bioscoop Het Ketelhuis, Gashouder met onder andere concerten en Pacific, een café-restaurant waar ook gedanst kan worden.
Er zijn veel evenementen in het park. Omwonenden klagen daarover, maar ik ben er blij mee. Muziek, cultuur, de maandelijkse Sunday Market, de kindervrijmarkt op Koningsdag en nog veel meer.
Er is ook een ‘zwemgoot’, waar veel kinderen plezier hebben als het warm is. Er wordt heel veel met honden gewandeld en hardgelopen (onder andere door mij). En er is ook nog een kinderboerderij, schooltuinen, een tennisbaan en een sportveld.
Een van de evenementen waar ik elk jaar heen ga, is Rollende Keukens. Met hemelvaart, 4 dagen lang foodstands met gerechten uit de hele wereld, livemuziek en later op de avond lampjes aan, dan lijkt het alsof je in een Aziatisch land bent. Deze keer heb ik twee heerlijke Nepalese Samosa’s gegeten. Dit jaar kon je korting krijgen met de stadspas.
Kortom, ik vind het Westerpark een heel bijzonder park, waar ik regelmatig van geniet. En ik hoop dat alle Westerparkbewoners hier net zo graag komen, om te wandelen, te genieten van de bloesems, te picknicken of naar de film te gaan, want er is hier voor iedereen wat.
- ← Vorige
- 1
- 2
- 3
- …
- 20
- Volgende →
