Tijd
Ben er weer!
Weekend. Onderweg naar familie. Druk op de A10. Rijden, remmen, stilstaan, rijden, remmen, stilstaan, Rijden, rijden en ineens… iedereen op de rem, stilstaan. BAM! BAM! Niet iedereen had geremd. Een keiharde knal achterop en gelanceerd tegen de auto voor ons. Er schiet iets in m’n nek, misselijk, duizelig, hoofdpijn, een suis in m’n hoofd, minder goed zicht. 112 Bellen, familie afbellen. De bekende rode kruizen boven de weg gaan deze keer ineens over ons. Politie, bergingsbedrijf, auto total loss.
Maandag even naar de huisarts. Nek, schouders en rug zijn inmiddels stijf, maar da’s logisch, toch? Alles wordt gecheckt, neurologische testjes. Toch niet helemaal oké, whiplash.
Dinsdag fietsen naar werk. Hé, wie liep daar? Auw, ik kan niet omkijken. En wat praat iedereen hard, wat lacht iemand hard, wat een hoop herrie op straat.
Teamochtend. Vertellen wat er is gebeurd. Een Whiplash? O jee. Moeilijke blikken. Nou, dat hoeft niet hoor. Whiplash heb je in alle soorten en maten en die van mij is over twee weken weer over.
Het liep een beetje anders.
Vanzelf kwam het niet goed. Dus naar de fysio en oefeningen doen. Naar de ergo en to-do-lijstje niet vullen met wat er moet, maar met wat er kan qua energie. En dat was dus bijna niets, want alles kostte meer tijd en omg wat was ik steeds moe. Twee weken was ‘iets’ te optimistisch. Het werd anderhalf jaar om van 3x per week een paar uurtjes beetje bij beetje terug te krabbelen. In m’n gewone aantal uren weer aan m’n opdrachten werken. Zonder extra taken, want er is nog een weggetje te gaan. De balans tussen inspanning en ontspanning is er nog niet, in slaap vallen op de bank is nog geen uitzondering, de suis is er nog, net als regelmatig hoofdpijn. Maar het is wel veel beter dan het was en dat is superfijn. Dus ook weer een blog, want ik ben er weer.
Anders denken…
Geen dag is hetzelfde. Als buurtwerker weet je nooit van tevoren hoe een dag eruit gaat zien. Het ene moment ben je in gesprek met buurtbewoners, die jou altijd weten te vinden en het liefst zomaar bij je binnenvallen, zonder afspraak. Het andere moment probeer je je registratie in te voeren, terwijl je je e-mail beantwoordt en een boterham wegspoelt met een late kop koffie.
Je moet een opdracht uitvoeren. Stadsdeel West betaalt ons immers om bepaalde thema’s aandacht te geven, zoals armoede, eenzaamheid en gezondheid. Ook houden we toezicht op het openhouden van drie locaties in Westerpark, denken we mee over de toekomst, ondersteunen we docenten en activiteiten, matchen we buurtbewoners aan vrijwilligerswerk en gaan we eropuit met onze buurtbakfiets om gangmakers te werven voor het Lief-en-Leedstraten-project. Buurtwerk is een bijzonder vak geworden in de afgelopen dertig jaar.
Mobiele telefoon en social media hebben een versnelling gebracht, die het werk niet alleen maar ten goede komen. Terwijl ik dit schrijf, komt beheerder Jordi me vertellen dat iemand mij wil spreken: “… hij is buiten in de tuin.” Daar is het warm en zomers. Een half uur later, mijn hoofd vol met vragen van een ander, ben ik weer terug bij mijn laptop. Ik sla het halve document maar op en ga aan de slag met dringender zaken. Focus is ver te vinden in ons werk. Erg jammer dat de versnelling in het werk ervoor zorgt, dat we denken meer te kunnen uitvoeren in de beperkte tijd die we hebben.
Focus zorgt juist, dat we nog meer impact kunnen maken in de wijk. Dat we als buurtwerkers nog bekender worden en dat we nog beter kunnen inspelen op de vraag uit de buurt. Niet dertig dingen doen in de week, maar liever een tot drie, zodat je wat je op maandag begint de maandag erna kunt afronden. Anders aan de slag dus met elkaar. Anders denken.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 