September! September!
In de zomervakantieperiode is er tijd om op te ruimen. Bij het opschonen van mijn fotoarchief kom ik deze foto tegen van mijn toenmalige manager en mij, met de prachtige bloemen die waren meegebracht ter gelegenheid van de opening van buurtruimte De Nieuwe Reiger.
September 2020 en 2021 waren voor mij bijzondere maanden, want ik opende zowel De Nieuwe Reiger in West (2020) als een jaar later Buurtkamer De Drie Boertjes in Nieuw-West.
De Nieuwe Reiger zat in het gebouw waar ooit Buurthuis De Reiger gevestigd was. Stadsdeel West stelde de ruimte beschikbaar voor de buurt en zo opende ik als buurtwerker samen met de bewoners van de Van Reigersbergenstraat en omgeving deze nieuwe buurtruimte. En wat hebben we daar de afgelopen jaren veel mooie momenten met elkaar beleefd, lief en leed gedeeld en ook prachtige dingen gemaakt.
Bij de opening van De Drie Boertjes (genoemd naar de verzetsheld en het monument ertegenover) sta ik in dezelfde fleurige en keurige blouse, maar dan als buurtbewoner en met heel andere mensen. We blazen nieuw leven in een gemeenschappelijke ruimte van een seniorenwoongroep, die nu open is voor de hele buurt.
Op beide locaties zijn het de bewoners zelf, die voor het grootste deel bepalen welke activiteiten georganiseerd worden, die keuzes maken over de inrichting, de planten water geven en de afwas doen.
Voor mij is het heel leerzaam om enerzijds als buurtbewoner en vrijwilliger en anderzijds als buurtwerker bij deze ruimten betrokken te zijn. Je merkt dan hoe het voelt als er beslissingen worden genomen over ‘jouw’ ruimte. Ook beslissingen waar jij zelf niet achter staat. Een airfryer? Voor snacks? Moet dat nou? Ja, omdat een andere activiteit van een andere vrijwilliger dat heel graag wil. Samen een ruimte gebruiken, betekent geven en nemen, geven en delen. In het begeleiden van de actieve bewoners rond De Nieuwe Reiger heb ik veel geput uit mijn eigen ervaringen als vrijwilliger-met-verantwoordelijkheden bij De Drie Boertjes.
Als buurtwerker ben je natuurlijk altijd zelf ook ergens bewoner en heb je te maken met belangen en meningen van anderen in jouw buurt, die misschien jou hinderen in je woongenot of juist stimuleren om nieuwe paden in te slaan, hobby’s te ontdekken. Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet koppelingen heb gelegd tussen mijn verschillende netwerken als professional en als bewoner. ik ben ervan overtuigd dat als mensen hun eigen leefwereld en werkomgeving af en toe met elkaar in contact brengen, dat de som dan meer kan zijn dan de twee delen. Neem het ook eens in overweging!
Blij met de Horizon!
In deze blog geef ik graag het woord aan Damiaan van Fietsmaatjes 😊
Blij met de Horizon!
Fietsmaatjes Amsterdam Westerpark kreeg twee jaar geleden een duofiets van Combiwel. De fiets werd voor die tijd te weinig gebruikt en Fietsmaatjes beloofde om vrijwilligers te regelen, die met buurtgenoten konden fietsen. Dat is gelukt, en hóe!
De stichting heeft inmiddels 100 vrijwilligers en ‘gasten’ die meefietsen. En het wagenpark is uitgebreid met twee extra elektrische duofietsen, dankzij een succesvolle fondsenwerving. Twee van de fietsen staan gestald bij Huis van de Wijk Horizon, waar je nu geregeld een fietsmaatje ziet aankomen! En ook zo leuk: in juni was Fietsmaatjes het goede doel van de wijkmarkt van Kesbeke, een bekend Amsterdams tafelzuurmerk.
Het project loopt zo goed, dat er nu een wachtlijst is voor buurtgenoten die mee willen fietsen. Kom je helpen als fietsmaatje, zodat meer buurtgenoten kunnen meefietsen? Ook nieuwe bestuursleden zijn welkom, want de pioniers hebben een gezonde stichting neergezet en willen het stokje nu overdragen. Kijk op fietsmaatjesamsterdam.nl.
Mijn eerste…
Daar is ie dan, mijn eerste blog. 😊
Ik ben met veel plezier gestart als buurtwerker voor de Spaarndammerbuurt en daar ben ik heel blij mee. Mooie buurt met groene plekken, betrokken buurtbewoners, gezellig buurthuis en fijne collega’s. Inmiddels in mijn vierde week. De eerste ideeën en gesprekken op straat met jong en oud zijn veelbelovend. Ik kijk ernaar uit om ideeën zo goed en zo realistisch mogelijk te helpen uitvoeren.
Eind mei sloot ik acht mooie, leerzame jaren af bij Versa Welzijn in Hilversum. Als geboren en getogen Zaandamse was dat in het begin een hele nieuwe omgeving en dan direct actief in twee wijken. Het welgestelde Noordwest en het onsamenhangende Centrum, beide zonder buurthuis. En toch, vanuit het niets, hebben we hele fijne voorzieningen kunnen opzetten, samen met de gemeente, organisaties, collega’s en vooral bewoners. Ik ben hen dan ook heel dankbaar en zij zullen mij zeer dierbaar blijven. Op de foto zie je ons bij de Koffietafel van Truus tijdens mijn afscheid. Truus is helaas overleden, maar de Koffietafel is er nog steeds. Het handgeschilderde doek is gemaakt door een creatieve buurvrouw, het hangt op woensdagochtend als herkenningspunt bij de ingang.
En nu dus weer terug in de grote stad Amsterdam, waar ik naar vier scholen ben gegaan, drie heb ik er afgerond. Beste tijd ever! Alleen de modevakschool op mijn zestiende bleek niet zo’n goed idee, mijn achtbaansrok was niet om aan te gluren.
De Spaarndammerbuurt ken ik al een beetje van eigen contacten en nu ga ik echt in de aderen zitten. Ik ben de buurt al in geweest en wat ik daar zoal hebt gehoord, herkende ik in documenten die mijn nieuwe collega’s met me hebben gedeeld. Ik ben met veel zin aan de slag gegaan, iedereen leren kennen, verbindingen maken en samen met anderen de buurt nog leuker, gezelliger en mooier maken.
Een van de eerste buurtactiviteiten die na de zomervakantieperiode voor mij op de planning staat, is Burendag op 26 september in de Horizon. Samen met buurtbewoners maken we er een gezellige, (inter)actieve ontmoetingsmiddag van. Voor jullie, onze buren, zijn er hapjes, drankjes en een verrassingstasje met leuke attenties.
Tot gauw in de buurt!
Zeg je ja of nee?
Wat doe je als iemand naar je toekomt en zegt: “Ik heb een ambulance nodig.” Je gaat deze persoon helpen en kijkt wat nodig is. Je haalt je BHV*-collega’s erbij en belt 112. Klinkt als logische acties en het zal je nog verbazen hoe vaak een buurtwerker dit moet doen. Sowieso zou het een beetje raar zijn als we zouden zeggen: “Nee sorry, ik mag u niet helpen.”
Als buurtwerker ben je opbouwwerker, geen hulpverlener. Je werkt aan gemeenschapsvorming in de buurt of plek waar je werkt. Individuele ondersteuning is meer de taak van onze buurtteamcollega’s. Dat is de boodschap binnen de organisatie en ook naar buiten toe. Alleen, is het wel zo zwart-wit?
Of is er toch een grijs gebied, waarvan wij als professionals gebruik kunnen maken. Het grijze gebied – dit wordt ook wel je ‘discretionaire ruimte’ genoemd – is een moeilijk iets. Want ook in het opbouwwerk zit je in een systeem en moet je je af en toe aan regels houden. Maar in een situatie zoals hierboven kan ‘een opbouwwerker is geen hulpverlener’ best lastig zijn.
We zijn allemaal mensen en dit werk vaak gaan doen, omdat we andere mensen willen helpen. Als hulp dan wordt gevraagd, ben je dus sneller geneigd om die te bieden. Maar wanneer zeg je nou nee en wanneer ja? Dat blijft altijd een moeilijke vraag. Ik denk dat het belangrijke is om ook weleens nee te zeggen. Omdat je anders over je eigen grenzen heen gaat. En ook om duidelijk te maken aan de buurt waar je voor bent (en waarvoor niet).
De situatie waar ik dit blog mee begon, valt ook een beetje in het grijze gebied. Natuurlijk bellen we voor de Amsterdammer de ambulance. En die zegt dan: “Hier komen wij niet voor.” Dus moet de Amsterdammer het zelf maar uitzoeken, maar dat ging niet lukken. Wat doen je dan? Nou, wij hebben gebruik gemaakt van onze ‘discretionaire ruimte’ en een taxi gebeld voor de Amsterdammer. Is dit onze taak? Nee, dat is het niet. Maar kan je iemand aan zijn lot overlaten? Nee, dat ook niet.
* bedrijfshulpverlening
Leuke dingen doen met weinig geld?
Ik werk in het collectieve team en we werken samen met verschillende partners in de wijk. Ik geef bijvoorbeeld op aanvraag voorlichting met partners in de wijk, ook met de afdeling Voorzieningen van gemeente Amsterdam. Samen geven we voorlichting aan groepen bewoners, vrijwilligers en professionals op verschillende locaties over de regelingen van Pak je Kans. Die regelingen zijn bedoeld voor Amsterdammers met een laag inkomen.
Er zijn veel regelingen voor jong en oud en zelfs voor dieren. Bijvoorbeeld collectieve zorgverzekering aanvragen, extra geld bij lang een laag inkomen, gratis hulp aan huis om energie te besparen, gratis openbaar vervoer voor kinderen en Amsterdammers met de AOW-leeftijd, hulp voor huiseigenaren bij schulden, regelingen voor kinderen zodat zij kunnen meedoen aan sport, cultuur en diplomazwemmen. Ook zijn er OV-vergoedingen voor mantelzorgers, scholingsvouchers voor een opleiding, sporten met stadspas voor 55-plussers, vergoeding voor dierenartskosten en nog veel meer.
Over de regeling Stadspas wil ik wat meer vertellen, want daar kun je zoveel leuke dingen mee doen! Gratis of met veel korting. Je kunt bijvoorbeeld naar een bioscoop, zwembad, museum, theater of sporten. Je kunt korting krijgen op workshops, activiteiten, kleding-/schoenreparatie, driegangendiner en nog veel meer. Dus wil je ook een Stadspas?
Je kunt er een aanvragen als je 18 jaar of ouder bent, in Amsterdam of Weesp woont, een laag inkomen hebt en weinig vermogen. De Stadspas is gratis!
Voor studenten geldt: als jouw studie recht geeft op studiefinanciering of op een tegemoetkoming in de studiekosten (WTOS), dan kun je géén Stadspas aanvragen. Het maakt daarbij niet uit of je die studiefinanciering ook werkelijk krijgt of niet.
Meer informatie
Regelingen bij laag inkomen | Gemeente Amsterdam
Wat is een laag inkomen en weinig vermogen | Gemeente Amsterdam
De regelingen op alfabet | Gemeente Amsterdam
Wil je dat we langskomen voor een voorlichting aan een groep?
Laat het ons dan weten via https://west.combiwelbuurtwerk.nl/actief-in-de-wijk/
Hoe gaat het écht met je?
Mentale gezondheid op de werkvloer is een onderwerp waar we steeds vaker over praten. Ook bij ons wordt hier gelukkig aandacht aan besteed en ik denk dat veel mensen zich hierin herkennen. Toch blijft er soms nog een drempel om je echt kwetsbaar op te stellen op je werk. We willen graag laten zien, dat het goed gaat en dat we alles onder controle hebben.
Maar hoe gaat het écht met iemand? Achter een collega die altijd vriendelijk is, hard werkt en altijd klaarstaat, kan misschien wel iemand zitten die veel druk voelt om te presteren. Iemand die veel piekert of stress ervaart en dit niet snel laat merken. Juist omdat deze gevoelens niet altijd zichtbaar zijn, worden ze soms onderschat. Vaak blijven deze klachten verborgen, totdat iemand uiteindelijk uitvalt.
Zelf ervaar ik ook weleens stress, en ik denk dat een bepaalde mate daarvan normaal is. Een drukke periode of een uitdaging op het werk hoort erbij. Maar wanneer je voortdurend ‘aan’ staat en weinig tijd hebt om te herstellen, kan dat steeds zwaarder worden.
Ik ben trots op collega’s die zich open durven stellen en aangeven waar hun grenzen liggen, ook al is dat soms lastig. Door eerlijk te zijn over hoe het met je gaat, geef je anderen ook de ruimte om dat te doen.
Misschien is de belangrijkste vraag, die we elkaar kunnen stellen op de werkvloer niet alleen: “Hoe gaat het?”, maar vooral: “Hoe gaat het écht met je?”
We investeren veel in resultaten, processen en doelen. Maar investeren we ook genoeg in de mensen, die deze resultaten mogelijk maken? Misschien is dat wel de basis van een gezonde en succesvolle organisatie.
Vakantieperiode en patronen van verbintenis
Wij mensen zijn zo gewend aan bepaalde gewoonten en rituelen. Je weet dat deze vakantieperiode zou komen, toch een verrassing als je merkt dat gewoontes en patronen van verbintenis worden verbroken. De buren die je altijd tegenkomt, kom je opeens niet meer tegen, de straten die leeg zijn, vrienden die een maand naar hun huisje in Frankrijk gaan, een goede vriendin beslist om naar haar moeder in Griekenland te gaan. En iemand op wie je altijd kan rekenen, gaat voor langere tijd op een huis passen met een vriendin. Mijn honden-wandel-vriendin gaat naar Normandië. Iedereen vliegt uit, behalve jij en ik.
Ik vind niet dat ik ze kan bellen, want ze zijn juist heerlijk weg van de normale gang van zaken. Vrij volgen ze hun eigen planning zonder bemoeienissen van thuis. Maar ik mis mijn vrienden, buren en kennissen wel. Het is belangrijk om het leven te kunnen bepraten, reflecteren, smart en blijdschap te delen.
Wij mensen zijn gemaakt voor sociale interactie, we hebben sociaal contact nodig. Nu in de vakantietijd zijn je patronen van contact en verbinding met anderen verbroken. Het is van tijdelijke aard en na deze periode kom je ze weer tegen en haal je de banden weer aan. Dat is een normale situatie. Je wordt eraan herinnerd wat het belang is van vriendschap en om deze te onderhouden. Deze tijdelijke verbroken verbintenissen zorgen ervoor, dat je eenzaamheidsalarm afgaat, doordat je je alleen voelt en bewust wordt van je tijdelijke eenzaamheid. Dat is een gezonde en normale reactie, je brein zegt: “Let op, kom in actie!”
Wat je kunt doen, is herstellen van de verbintenissen en nieuwe verbintenis aangaan. Als je de eenzaamheidsgevoelens niet kunt oplossen, dan zal je moeten kijken hoe je nieuwe patronen van verbintenis kan aanleren. Dat is weer een andere tak van sport, maar zelf ben je even wakker geschud door de plotselinge afwezigheid van je bekende. Denk eraan, het bevordert je mentale gezondheid om meer naar buiten te gaan, om meer te bewegen en nieuwe positieve ervaringen op te doen.
Kortom, als het kan: ga op vakantie!
https://www.eentegeneenzaamheid.nl
Verzet je!
Er gebeurt veel in de wereld! Daarom wilde ik graag iets schrijven over verzet.
En toen zag ik Marcia Luytens prachtige poster over verzet en ik had het niet beter kunnen zeggen.
Nooit zomaar aanraken!
Op 30 januari 2026 kwamen we met een groep vrouwen in de Horizon samen om te praten over geweld tegen vrouwen. Om ons bewustzijn te vergroten, te leren van elkaar en ons met elkaar te verbinden. We spraken over dit beladen onderwerp aan de hand van de piramide van gendergeweld van Emancipator (https://emancipator.nl/project/white-ribbon/).
Deze piramide laat zien hoe het systeem werkt, waarin gendergeweld bestaat. Dit geweld staat namelijk niet op zichzelf. Het kan alleen bestaan in een omgeving waar mensen vinden, dat het wel meevalt met seksisme, genderongelijkheid en geweld. Ze vinden dat het erbij hoort, normaal is en lokken het zelfs uit.
De trekker van de vrouwengroep, een bewoner uit de Spaarndammerbuurt, schrijft er dit over:
“Het was een ingrijpende en interessante voorlichting. In het begin kwamen we er niet uit. Dat uitdagende kleding mannen lokt, dat vonden wij. Maar toen we erbij stilstonden, begrepen we het beter, dat je je mag kleden hoe je wilt. Uitdagend of niet, niemand mag je aanraken. Veel meiden, jonge meiden, dragen soms kleding wat blote stukjes heeft of zo. En dat ze soms aangerand kunnen worden. De regel is: uitdagende kleding of niet, raak niemand aan. Vooral als ze ook stop zeggen. Dan moet je stoppen. We hebben ook het stopteken geleerd. En geen mening over iemands kledingstijl hebben. Bij sommige vrouwen zijn er zelfs gevoelens naar boven gekomen van wat ze als kind hebben meegemaakt. Ze zijn bijvoorbeeld zomaar aangeraakt of gelokt met iets lekkers. Heb geen oordeel over iemands stijl of leven. Niemand mag ongewild aangeraakt worden. Iedereen moet dit beseffen. En vooral, geef het met de opvoeding door naar zonen, dat een vrouw – hoe ze ook is – gewaardeerd en gerespecteerd moet worden. Was een wijze les.”
Een bijzondere match
Dit keer schrijf ik m’n blog niet zelf, maar laat ik het schrijven door mijn collega Wendy van Beeten.
Wendy heeft namelijk een bijzondere match gemaakt voor een Amsterdammer, die is verwezen naar Welzijn op Recept. Wendy heeft heel erg out of the box gedacht. Daarom heb ik aan haar gevraagd of zij haar verhaal wil delen. Het is namelijk te mooi en bijzonder om het níet te delen.
Soms heb je een verwijzing waar je ‘je tanden in wilt zetten’ en niet los wilt laten voordat het echt is gelukt! Dat was het geval met Willem, een meneer van middelbare leeftijd met een bewogen leven achter de rug en veel pech. Door niet aangeboren hersenletsel is hij motorisch beperkt en heeft afasie. Ondanks alle tegenslagen staat hij positief in het leven, ziet het goede in de mensen en lichtpuntjes in het leven. Hij is nog niet zo lang geleden verhuisd naar een woning in De Baarsjes en enorm blij met zijn ‘therapietuin formaat voetbalveld’, zoals hij het zelf noemt. Maar die tuin was niet goed toegankelijk voor iemand die wat slechter ter been is. De kers op de taart zou een palletbank zijn, achterin de tuin, waar Willem van het laatste middagzonnetje kan genieten. Ik heb deze hulpvraag op de website NH Helpt gezet. We werden uitgenodigd om de vraag ook live op de radio te stellen. En ja hoor, er werd gereageerd! Het leerwerkbedrijf Diemen van Cordaan heeft, samen met de jongeren die werkervaring willen opdoen, de tuin aangepakt. Onder toeziend oog en met helpende handjes van Willem. Want je dacht toch niet dat iemand die een leidinggevende functie in de industrie heeft gehad dit zomaar uit handen zou geven?!
Zo zie je maar, als je buiten de gebruikelijke kaders denkt, kun je op verrassende resultaten rekenen.
Dank je wel Wendy!
- 1
- 2
- …
- 19
- Volgende →
Buurtwerk Westerpark vertelt... 