Ben er weer!

Geplaatst op juli 1, 2026 Geupdate op juni 8, 2026

Weekend. Onderweg naar familie. Druk op de A10. Rijden, remmen, stilstaan, rijden, remmen, stilstaan, Rijden, rijden en ineens… iedereen op de rem, stilstaan. BAM! BAM! Niet iedereen had geremd. Een keiharde knal achterop en gelanceerd tegen de auto voor ons. Er schiet iets in m’n nek, misselijk, duizelig, hoofdpijn, een suis in m’n hoofd, minder goed zicht. 112 Bellen, familie afbellen. De bekende rode kruizen boven de weg gaan deze keer ineens over ons. Politie, bergingsbedrijf, auto total loss. 
 
Maandag even naar de huisarts. Nek, schouders en rug zijn inmiddels stijf, maar da’s logisch, toch? Alles wordt gecheckt, neurologische testjes. Toch niet helemaal oké, whiplash. 
Dinsdag fietsen naar werk. Hé, wie liep daar? Auw, ik kan niet omkijken. En wat praat iedereen hard, wat lacht iemand hard, wat een hoop herrie op straat.  
Teamochtend. Vertellen wat er is gebeurd. Een Whiplash? O jee. Moeilijke blikken. Nou, dat hoeft niet hoor. Whiplash heb je in alle soorten en maten en die van mij is over twee weken weer over. 
 
Het liep een beetje anders. 

Vanzelf kwam het niet goed. Dus naar de fysio en oefeningen doen. Naar de ergo en to-do-lijstje niet vullen met wat er moet, maar met wat er kan qua energie. En dat was dus bijna niets, want alles kostte meer tijd en omg wat was ik steeds moe. Twee weken was ‘iets’ te optimistisch. Het werd anderhalf jaar om van 3x per week een paar uurtjes beetje bij beetje terug te krabbelen. In m’n gewone aantal uren weer aan m’n opdrachten werken. Zonder extra taken, want er is nog een weggetje te gaan. De balans tussen inspanning en ontspanning is er nog niet, in slaap vallen op de bank is nog geen uitzondering, de suis is er nog, net als regelmatig hoofdpijn. Maar het is wel veel beter dan het was en dat is superfijn. Dus ook weer een blog, want ik ben er weer.