Inspiratie
0,0
Voor deze blog heb ik nul komma nul inspiratie. Zero, null, nada, cero, ling, sunya, nol, sifuri.
Ik maak van alles mee in mijn werk en toch heb ik even geen idee waarover ik moet schrijven.
Titel, twee zinnen, 36 woorden en verder kom ik niet.
Zoals gewoonlijk loop ik erg achter met mijn blogs. Ik ben altijd te laat en vergeet het door de drukte ook vaak. Deze blog had al in Q1 klaar moeten zijn en we zitten nu al in Q2. Lekker bezig Francis!
Gelukkig heb ik een lieve collega die mij eraan helpt herinneren, dat er nog een blog geschreven moet worden. Mijn Q2-blog laat ik deze keer door mijn aller, aller, allerliefste collega Wendy schrijven. Dat is niet helemaal eerlijk, maar een kat in nood maakt rare sprongen.
Het is dinsdagmiddag 16:00 uur. Ik ben een halfuurtje geleden begonnen met deze blog en nu weet ik het niet meer. Mijn collega Wendy zit tegenover me. Ik hoor haar driftig typen aan mijn Q2-blog. Ik heb haar dan ook het mes op de keel gezet om haar bijzondere match met ons te delen in mijn blog.
Tegenwoordig hebben we bij Welzijn op Recept een stagiaire. Hopelijk kan ik haar voor Q3 voor mijn blog-karretje spannen. Ikzelf heb dan namelijk drie maanden verlof, dus dan ben ik niet in de gelegenheid om de blog zelf te schrijven.
Hopelijk heb ik morgen wat meer inspiratie, zodat ik in ieder geval kan vertellen wat ik die dag heb meegemaakt.
Het is nu woensdagmiddag 15:00 uur en ik overdenk wat ik vandaag heb meegemaakt. In de ochtend spreekuur in een huisartsenpraktijk voor Welzijn op Recept. In de middag twee heel interessante casussen gehad voor Welzijn op Recept, terugkoppelingen gedaan aan huisartsen, héél véél thee gedronken en mijn blog afgemaakt. En als ik heel eerlijk ben, is dit waarschijnlijk m’n slechtste blog ooit!
Kansen zien, kansen pakken…
Derde editie van het evenement Kansen aan de Horizon. Een dag met successen en verrassingen. We begonnen met het levensverhaal van Diana over de kansen die zij pakte. In een leven met hindernissen zag ze een uitweg door kansen te pakken en risico’s te nemen. Die levenskracht bracht haar, dat ze nu werkt als ervaringsdeskundige bij het Buurtteam. Ikzelf deelde hoe een klein bericht in de krant mijn leven heeft veranderd en dromen heeft waargemaakt.
Kansen zien, kansen pakken, zit in kleine momenten.
Daarom is dit evenement er. Elkaar stimuleren, inspireren, openstaan voor kansen, risico’s durven nemen. Het kan zijn, dat je blij bent met je levensomstandigheden. Dat het goed is, zoals het is. Dat je denkt, laat het vooral zo blijven, want als de omstandigheden veranderen, weet je niet wat er gebeurt. Dan veranderen de regels, terwijl je net alles op orde hebt. Het is niet gemakkelijk om stappen te nemen naar een andere toekomst/horizon.
Door Diana’s verhaal, besloot een jongeman: ik ga voor kleine stapjes naar mijn droomdoel. Hij vond tijdens deze Kansen aan de Horizon een werkgever en werkt nu in een team. Niet zijn droombaan, wel worden zijn talenten aangesproken en ontwikkelt hij zich verder. Een andere meneer vond vrijwilligerswerk bij Vluchtelingwerk. Hij komt oorspronkelijk uit Iran en helpt nu nieuwkomers. Een dame gaat aan de slag bij Single SuperMom. Zo fijn!
Het was een speelse middag met muziek, workshops en momenten om te dansen. In beweging komen is zo goed, je wordt er vrolijk van. We hebben gelachen met het levensrad, waar iedereen door zelf te draaien een kans kreeg: diner bij Isam in buurtrestaurant Hembrug & Zaandammer, tegoedbon voor Bbrood in de Spaarndammerstraat, een kans om te werken bij het tuinteam of om kennis te maken met de duofiets. De kansen die gewonnen werden, pasten ongelofelijk goed bij de deelnemers.
Volgende Kansen aan de Horizon is in december, wees welkom!
Altijd weer de dupe…
Op een vroege zomermorgen in juli zit ik in het zonnetje voor het buurtcentrum. Het gaat weer een hete dag worden. Een buurtbewoner ziet me zitten.
“Cor, hoe hou ik mijn huis koel? Het is zo ontzettend warm binnen. Gaat ook niet meer weg. Blijft hangen. Ik weet het niet meer, weet jij iets?”
“Zet je alles tegen elkaar open?”
“Op mijn balkon sluit ik alles af, stel je voor dat er iemand binnenkomt.“
“Heb je al een bak ijs geprobeerd gecombineerd met een kleine ventilator?”
Het is een erg warme zomer en veel mensen hebben het daar moeilijk mee.
Twee maanden later. Het probleem van de warmte is het probleem van de kou geworden. Of liever gezegd, het probleem van de slecht geïsoleerde woning, de hoge gasprijs en weinig te makken hebben. Dezelfde buurtbewoner vraagt me nu hoe deze toestand het hoofd te bieden. Arme mensen wonen in oude woningen en worden keer op keer de dupe. Ik wil graag helpen, maar hoe dan?
Na een oproep van het LSA, een netwerk van bewonersgroepen, buurthuizen in zelfbeheer, BewonersBedrijven en coöperaties, heb ik met drie bewoners een kleine brainstorm over hoe de energierekening verlaagd kan worden. Het LSA vraagt om projecten op te zetten, die buurtbewoners en/of het buurthuis met die verlaging helpen. BuurtBespaarBudget heet het potje met geld dat het LSA beschikbaar heeft voor deze plannen. Uit de inspirerende middag ontstaat het idee om in Westerpark een BuurtBespaarHuiskamer op te zetten. Een verzamelpunt voor buurtbewoners die gezellig en warm een bakje koffie willen drinken, waar informatie over besparende maatregelen te krijgen is en waar je vooral van elkaar kan leren wat je kunt doen om zo goed mogelijk de koude winter door te komen met een fatsoenlijke, liefst zo laag mogelijke, energierekening.
Plan is snel geschreven en ingediend. Nu afwachten of er geld wordt toegekend om ook daadwerkelijk te kunnen starten. En anders? Anders ook.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 