Anita
Het begon 28 jaar geleden…
Stadsdeel Westerpark heeft een wens: “We willen een buitenspeelclub op twee pleinen, iets voor jou om die op te zetten?” Mooi idee. Een buitenspeelclub op pleinen waar jonge kinderen het onderspit delven in de strijd om de schaarse speelruimte. Een veilige plek waar je speelgoed kan lenen om meteen op het plein mee te spelen. Klein speelgoed, zoals ballen en springtouwen, en groot speelgoed waar thuis geen ruimte voor is, zoals skelters, loopwagens, speelhuisjes en zwembadjes. En het allermooiste, er is altijd iemand aanwezig om je te helpen met het aantrekken van skeelers, om te luisteren naar wat je die dag hebt meegemaakt op school, om te troosten als je gevallen bent, om te zorgen dat jij ook aan de beurt komt om te skelteren, om je een compliment te geven als je meedoet met opruimen en om te helpen als er een ruzie uitgepraat moet worden. Zo’n plek wil ik wel opzetten.
Een vrolijke plek verdient een vrolijke naam. Wie heeft er een idee? De toenmalige wijkagent: Toverbal. Buitenspeelclub De Toverbal. De eerste op het Van Boetzelaerplein, de tweede op het Suikerplein.
Nog best een uitdaging om de juiste Toverbalbeheerders te vinden, iemand die snapt hoe het werkt. Iemand die goed omgaat met iedereen, met de 4- tot 10-jarige leden en alle anderen die je er gratis bij krijgt: ouders, opa’s en oma’s, oudere kinderen – want zolang je gezellig pleingedrag vertoont, ben je welkom, ook als je 10+ bent – en buren, waarvan de een zo’n drukke kinderboel voor de deur heel gezellig vindt en de ander zich stoort aan de herrie. Iemand die pedagogisch omgaat met de kinderen, de spelregels van Westerpark Actief uitdraagt (zo heette Vreedzaam toen): Iedereen hoort erbij, We zorgen voor elkaar, We zorgen voor onze omgeving, We beheersen onszelf.
Op een dag meldt zich een moeder: Anita. Haar kinderen zijn lid van De Toverbal en zelf wil ze wel helpen. Dat bleek een gouden greep! Eerst als vrijwilliger en later in dienst wordt zij het gezicht van De Toverbal op het Van Boetzelaerplein. Er gaat geen hoogtijdag voorbij of Anita organiseert iets speciaals. Met Sint Maarten, wat ook de verjaardag is van De Toverbal, gaan meer dan honderd kinderen in groepjes onder begeleiding langs de deuren. Voor de ouders, die ook altijd bereid zijn een handje te helpen, is er ondertussen een gezellig samenzijn bij De Toverbal. Sinterklaas wordt tijdens de intocht geholpen door Toverbal-hulppietjes en binnen kun je je schoen zetten, kerststukjes worden geknutseld, voor thuis en voor oudere buurtbewoners, paaslunch in buurthuis de Waterval, oud-Hollandse spelletjes tijdens Kijk op de Wijk en heel veel halspecials in de Van Hogendorphal, samen met het jongerenwerk en de afdeling Sport van het stadsdeel. Bij De Toverbal leer je fietsen, kun je een verkeersdiploma halen en wordt je een heuse circusartiest. Tientallen kinderen leren diaboloën, rijden op een een-wieler en lopen op een balanceerbal. Pleinfeesten gaan altijd door, weer of geen weer. Want ook als het regent, kun je liggend onder een kampeertafeltje nog prima een kleurplaat inkleuren.
Er zijn ook onzekere tijden, maar dankzij de buurt die zelfs AT5 erbij haalt, gaan bezuinigingsplannen weer van tafel.
28 Jaar later, een hele generatie is opgegroeid met Anita, die altijd het gezicht van De Toverbal is gebleven. Veel kleintjes van toen hebben nu zelf kinderen. En als ze in de buurt zijn, bezoeken ze trots De Toverbal: “Hier speelde papa vroeger altijd, bij Anita.”
Vanwege haar gezondheid heeft Anita het stokje inmiddels overgedragen aan Fadime, bij wie de Toverbal gelukkig ook weer in goede handen is. Twee weken geleden gaat Anita nog even langs, nieuwe fietsjes brengen, denkt ze. Bij aankomt op het plein, wordt ze met applaus ontvangen. Collega’s, vrijwilligers, buurtbewoners, familie en vrienden zijn gekomen om haar te verrassen. Hier en daar wordt een traantje weggepinkt. Na de toespraak wordt een plaquette onthuld met een prachtige foto van Anita, een mooie tekst en een aquarel van De Toverbal. Een terecht eerbetoon, want er zijn veel Anita’s, maar er is en blijft maar één Anita van De Toverbal, altijd.
Loslaten wat nog niet af is
Ken je dat gevoel? Je gaat op vakantie, maar voordat je de deur achter je dichttrekt, schiet er nog van alles door je hoofd. Heb ik alles afgerond? Zijn alle mails beantwoord? Ligt er nog iets wat eigenlijk niet kan wachten? Ik herken dat gevoel heel erg bij mezelf.
Ik maak graag optimaal gebruik van mijn vakantiedagen. Heerlijk natuurlijk, maar dat betekent soms ook, dat het werk zich ondertussen een beetje opstapelt. En juist dat kan ervoor zorgen, dat het loslaten tijdens mijn vakantie niet altijd vanzelf gaat.
Laatst zei een collega iets tegen mij, wat eigenlijk heel simpel is en mij wel geruststelde: “Het werk staat nooit stil.” En eigenlijk is het precies zo. Er komt altijd wel een mail binnen, er is altijd wel iets dat nog gedaan kan worden en er blijft altijd een taak liggen.
Toch zit daar voor mij ook de uitdaging, om tijdens mijn vakantie niet steeds bezig te zijn met wat er nog moet gebeuren. Om de onopgeloste taken even te laten voor wat ze zijn en erop te vertrouwen dat ze er na mijn vakantie nog steeds zijn.
Want vakantie is er juist om even afstand te nemen, van je werk, niet alleen fysiek, maar ook in je hoofd. Om ruimte te maken voor andere dingen en even niet verantwoordelijk te hoeven zijn voor alles wat er op je werk gebeurt. Misschien hoeft niet alles afgerond te zijn voordat je weggaat. Misschien is het soms ook goed om bewust te accepteren, dat je werk nooit stilstaat en dat het nooit helemaal af zal zijn.
Misschien begint echt loslaten wel bij jezelf toestemming geven om even niets te hoeven oplossen.
Vrouwenactiviteiten in West
voor en door vrouwen
Als verbinder (‘linking pin’) werk ik samen met heel veel verschillende partners en netwerken in West. Een ervan is de Vrouwen Academie West (VAW), een netwerk van (vrouwen)organisaties.
Bij de activiteiten van de VAW kun je andere vrouwen ontmoeten, iets nieuws leren, jezelf verder ontwikkelen, bijvoorbeeld beter Nederlands leren spreken of stappen naar werk zetten.
De VAW ondersteunt ook vrouwen, die zich vrijwillig inzetten voor andere vrouwen, door bijeenkomsten te organiseren om elkaar te ontmoeten, ervaringen uit te wisselen en van elkaar te leren. Je kunt informatie geven en krijgen, advies vragen en ondersteuning krijgen bij het vinden van vrijwilligerswerk, een opleiding of betaald werk.
Verder kun je bijvoorbeeld computervaardigheden leren, meedoen aan naailessen, schilderlessen of verschillende beweeg- en sportactiviteiten of gewoon even samen koffiedrinken en een praatje maken.
De bijeenkomsten en activiteiten zijn altijd op plekken, waar je gemakkelijk naar binnen stapt, zoals de Huizen van de Wijk in Bos en Lommer, De Baarsjes, Oud-West en Westerpark of op locaties van de VAW-organisaties.
De VAW heeft een eigen website. Daarop staan alle activiteiten van de VAW-organisaties en waar je die kunt vinden in de wijken van Amsterdam West. Zie www.vrouwenacademiewest.nl.
Wil je liever eerst een persoonlijk gesprek? Neem dan gerust contact op met ons via https://west.combiwelbuurtwerk.nl/actief-in-de-wijk/. Als je daar het formuliertje invult, dan nemen wij contact met je op om een afspraak te maken. Wie weet tot gau
Buurtfestival Westerdag
Westerdag is een initiatief van Westergas Foundation en Stadsdeel West. Het brengt buurtbewoners, makers, ondernemers en organisaties uit Westerpark bij elkaar om samen de buurt te vieren.
In de stromende regen kwamen we aan met een bakfiets, vlaggen en tassen vol flyers. De kraam stond er gelukkig al. Het afdakje was net te klein om droog te staan, want je stond precies onder de rand waar het regenwater flink vanaf drupte.
Het stadsdeel had voor een paarhonderd direct omwonende buurtbewoners een groot ontbijt georganiseerd. Dat was net afgelopen, dus al snel was het heel druk. Na het lekkere, gezellige ontbijt was iedereen in een goed humeur en ondanks de regen kwamen meteen al veel mensen naar ons kraampje, dat nog maar nauwelijks was ingericht.
Gelukkig kwam de zon af en toe lekker voorbij en wat absoluut ook bijdroeg aan de sfeer was de livemuziek, die de hele middag vrolijk klonk. Zonnige muziek van Mireille Buldeo jazz, de achtkoppige brassband Brassberries, KOSMOSIS Big Band (jazz, funk & groove) en salsaband ¡AGUA! Wat helaas ontbrak waren eetkraampjes. Daar zouden ongetwijfeld nog veel meer buurtbewoners op af zijn gekomen, want een feestje zonder eten…??
Voor de bezoekers waren er allerlei activiteiten, zoals rondwandelingen, schaken, scootmobielballet en kindersalsa. Wij, buurtwerk en buurtteam, stonden er om contact te leggen, om verhalen te horen van bewoners over wat zij van hun buurt vinden, wat ze daar missen, waar ze zelf een bijdrage aan zouden willen leveren. Dit deden we onder andere met het rad van fortuin, waarop allerlei vragen stonden. De goodies waren erg populair: zaklampjes, pepermuntjes, waaiers, sleutelhangers enzovoort. Maar het belangrijkste succes van de dag bestond uit de vele leuke, inspirerende gesprekken met allerlei bewoners over de buurt, hun bijdrages, hun persoonlijke situaties en hulpvragen, het delen van kennis, gezellige gesprekjes en Amsterdammers die zich hebben aangemeld om vrijwilligerswerk te doen.
Ook hebben we tientallen flyers uitgedeeld over allerlei onderwerpen op het gebied van hulpverlening, sociale activiteiten en mogelijkheden om zelf iets in je buurt te organiseren.
Na afloop gingen we met een heel voldaan gevoel naar huis.
September! September!
In de zomervakantieperiode is er tijd om op te ruimen. Bij het opschonen van mijn fotoarchief kom ik deze foto tegen van mijn toenmalige manager en mij, met de prachtige bloemen die waren meegebracht ter gelegenheid van de opening van buurtruimte De Nieuwe Reiger.
September 2020 en 2021 waren voor mij bijzondere maanden, want ik opende zowel De Nieuwe Reiger in West (2020) als een jaar later Buurtkamer De Drie Boertjes in Nieuw-West.
De Nieuwe Reiger zat in het gebouw waar ooit Buurthuis De Reiger gevestigd was. Stadsdeel West stelde de ruimte beschikbaar voor de buurt en zo opende ik als buurtwerker samen met de bewoners van de Van Reigersbergenstraat en omgeving deze nieuwe buurtruimte. En wat hebben we daar de afgelopen jaren veel mooie momenten met elkaar beleefd, lief en leed gedeeld en ook prachtige dingen gemaakt.
Bij de opening van De Drie Boertjes (genoemd naar de verzetsheld en het monument ertegenover) sta ik in dezelfde fleurige en keurige blouse, maar dan als buurtbewoner en met heel andere mensen. We blazen nieuw leven in een gemeenschappelijke ruimte van een seniorenwoongroep, die nu open is voor de hele buurt.
Op beide locaties zijn het de bewoners zelf, die voor het grootste deel bepalen welke activiteiten georganiseerd worden, die keuzes maken over de inrichting, de planten water geven en de afwas doen.
Voor mij is het heel leerzaam om enerzijds als buurtbewoner en vrijwilliger en anderzijds als buurtwerker bij deze ruimten betrokken te zijn. Je merkt dan hoe het voelt als er beslissingen worden genomen over ‘jouw’ ruimte. Ook beslissingen waar jij zelf niet achter staat. Een airfryer? Voor snacks? Moet dat nou? Ja, omdat een andere activiteit van een andere vrijwilliger dat heel graag wil. Samen een ruimte gebruiken, betekent geven en nemen, geven en delen. In het begeleiden van de actieve bewoners rond De Nieuwe Reiger heb ik veel geput uit mijn eigen ervaringen als vrijwilliger-met-verantwoordelijkheden bij De Drie Boertjes.
Als buurtwerker ben je natuurlijk altijd zelf ook ergens bewoner en heb je te maken met belangen en meningen van anderen in jouw buurt, die misschien jou hinderen in je woongenot of juist stimuleren om nieuwe paden in te slaan, hobby’s te ontdekken. Hoe vaak ik de afgelopen jaren niet koppelingen heb gelegd tussen mijn verschillende netwerken als professional en als bewoner. ik ben ervan overtuigd dat als mensen hun eigen leefwereld en werkomgeving af en toe met elkaar in contact brengen, dat de som dan meer kan zijn dan de twee delen. Neem het ook eens in overweging!
Blij met de Horizon!
In deze blog geef ik graag het woord aan Damiaan van Fietsmaatjes 😊
Blij met de Horizon!
Fietsmaatjes Amsterdam Westerpark kreeg twee jaar geleden een duofiets van Combiwel. De fiets werd voor die tijd te weinig gebruikt en Fietsmaatjes beloofde om vrijwilligers te regelen, die met buurtgenoten konden fietsen. Dat is gelukt, en hóe!
De stichting heeft inmiddels 100 vrijwilligers en ‘gasten’ die meefietsen. En het wagenpark is uitgebreid met twee extra elektrische duofietsen, dankzij een succesvolle fondsenwerving. Twee van de fietsen staan gestald bij Huis van de Wijk Horizon, waar je nu geregeld een fietsmaatje ziet aankomen! En ook zo leuk: in juni was Fietsmaatjes het goede doel van de wijkmarkt van Kesbeke, een bekend Amsterdams tafelzuurmerk.
Het project loopt zo goed, dat er nu een wachtlijst is voor buurtgenoten die mee willen fietsen. Kom je helpen als fietsmaatje, zodat meer buurtgenoten kunnen meefietsen? Ook nieuwe bestuursleden zijn welkom, want de pioniers hebben een gezonde stichting neergezet en willen het stokje nu overdragen. Kijk op fietsmaatjesamsterdam.nl.
Mijn eerste…
Daar is ie dan, mijn eerste blog. 😊
Ik ben met veel plezier gestart als buurtwerker voor de Spaarndammerbuurt en daar ben ik heel blij mee. Mooie buurt met groene plekken, betrokken buurtbewoners, gezellig buurthuis en fijne collega’s. Inmiddels in mijn vierde week. De eerste ideeën en gesprekken op straat met jong en oud zijn veelbelovend. Ik kijk ernaar uit om ideeën zo goed en zo realistisch mogelijk te helpen uitvoeren.
Eind mei sloot ik acht mooie, leerzame jaren af bij Versa Welzijn in Hilversum. Als geboren en getogen Zaandamse was dat in het begin een hele nieuwe omgeving en dan direct actief in twee wijken. Het welgestelde Noordwest en het onsamenhangende Centrum, beide zonder buurthuis. En toch, vanuit het niets, hebben we hele fijne voorzieningen kunnen opzetten, samen met de gemeente, organisaties, collega’s en vooral bewoners. Ik ben hen dan ook heel dankbaar en zij zullen mij zeer dierbaar blijven. Op de foto zie je ons bij de Koffietafel van Truus tijdens mijn afscheid. Truus is helaas overleden, maar de Koffietafel is er nog steeds. Het handgeschilderde doek is gemaakt door een creatieve buurvrouw, het hangt op woensdagochtend als herkenningspunt bij de ingang.
En nu dus weer terug in de grote stad Amsterdam, waar ik naar vier scholen ben gegaan, drie heb ik er afgerond. Beste tijd ever! Alleen de modevakschool op mijn zestiende bleek niet zo’n goed idee, mijn achtbaansrok was niet om aan te gluren.
De Spaarndammerbuurt ken ik al een beetje van eigen contacten en nu ga ik echt in de aderen zitten. Ik ben de buurt al in geweest en wat ik daar zoal hebt gehoord, herkende ik in documenten die mijn nieuwe collega’s met me hebben gedeeld. Ik ben met veel zin aan de slag gegaan, iedereen leren kennen, verbindingen maken en samen met anderen de buurt nog leuker, gezelliger en mooier maken.
Een van de eerste buurtactiviteiten die na de zomervakantieperiode voor mij op de planning staat, is Burendag op 26 september in de Horizon. Samen met buurtbewoners maken we er een gezellige, (inter)actieve ontmoetingsmiddag van. Voor jullie, onze buren, zijn er hapjes, drankjes en een verrassingstasje met leuke attenties.
Tot gauw in de buurt!
Zeg je ja of nee?
Wat doe je als iemand naar je toekomt en zegt: “Ik heb een ambulance nodig.” Je gaat deze persoon helpen en kijkt wat nodig is. Je haalt je BHV*-collega’s erbij en belt 112. Klinkt als logische acties en het zal je nog verbazen hoe vaak een buurtwerker dit moet doen. Sowieso zou het een beetje raar zijn als we zouden zeggen: “Nee sorry, ik mag u niet helpen.”
Als buurtwerker ben je opbouwwerker, geen hulpverlener. Je werkt aan gemeenschapsvorming in de buurt of plek waar je werkt. Individuele ondersteuning is meer de taak van onze buurtteamcollega’s. Dat is de boodschap binnen de organisatie en ook naar buiten toe. Alleen, is het wel zo zwart-wit?
Of is er toch een grijs gebied, waarvan wij als professionals gebruik kunnen maken. Het grijze gebied – dit wordt ook wel je ‘discretionaire ruimte’ genoemd – is een moeilijk iets. Want ook in het opbouwwerk zit je in een systeem en moet je je af en toe aan regels houden. Maar in een situatie zoals hierboven kan ‘een opbouwwerker is geen hulpverlener’ best lastig zijn.
We zijn allemaal mensen en dit werk vaak gaan doen, omdat we andere mensen willen helpen. Als hulp dan wordt gevraagd, ben je dus sneller geneigd om die te bieden. Maar wanneer zeg je nou nee en wanneer ja? Dat blijft altijd een moeilijke vraag. Ik denk dat het belangrijke is om ook weleens nee te zeggen. Omdat je anders over je eigen grenzen heen gaat. En ook om duidelijk te maken aan de buurt waar je voor bent (en waarvoor niet).
De situatie waar ik dit blog mee begon, valt ook een beetje in het grijze gebied. Natuurlijk bellen we voor de Amsterdammer de ambulance. En die zegt dan: “Hier komen wij niet voor.” Dus moet de Amsterdammer het zelf maar uitzoeken, maar dat ging niet lukken. Wat doen je dan? Nou, wij hebben gebruik gemaakt van onze ‘discretionaire ruimte’ en een taxi gebeld voor de Amsterdammer. Is dit onze taak? Nee, dat is het niet. Maar kan je iemand aan zijn lot overlaten? Nee, dat ook niet.
* bedrijfshulpverlening
Leuke dingen doen met weinig geld?
Ik werk in het collectieve team en we werken samen met verschillende partners in de wijk. Ik geef bijvoorbeeld op aanvraag voorlichting met partners in de wijk, ook met de afdeling Voorzieningen van gemeente Amsterdam. Samen geven we voorlichting aan groepen bewoners, vrijwilligers en professionals op verschillende locaties over de regelingen van Pak je Kans. Die regelingen zijn bedoeld voor Amsterdammers met een laag inkomen.
Er zijn veel regelingen voor jong en oud en zelfs voor dieren. Bijvoorbeeld collectieve zorgverzekering aanvragen, extra geld bij lang een laag inkomen, gratis hulp aan huis om energie te besparen, gratis openbaar vervoer voor kinderen en Amsterdammers met de AOW-leeftijd, hulp voor huiseigenaren bij schulden, regelingen voor kinderen zodat zij kunnen meedoen aan sport, cultuur en diplomazwemmen. Ook zijn er OV-vergoedingen voor mantelzorgers, scholingsvouchers voor een opleiding, sporten met stadspas voor 55-plussers, vergoeding voor dierenartskosten en nog veel meer.
Over de regeling Stadspas wil ik wat meer vertellen, want daar kun je zoveel leuke dingen mee doen! Gratis of met veel korting. Je kunt bijvoorbeeld naar een bioscoop, zwembad, museum, theater of sporten. Je kunt korting krijgen op workshops, activiteiten, kleding-/schoenreparatie, driegangendiner en nog veel meer. Dus wil je ook een Stadspas?
Je kunt er een aanvragen als je 18 jaar of ouder bent, in Amsterdam of Weesp woont, een laag inkomen hebt en weinig vermogen. De Stadspas is gratis!
Voor studenten geldt: als jouw studie recht geeft op studiefinanciering of op een tegemoetkoming in de studiekosten (WTOS), dan kun je géén Stadspas aanvragen. Het maakt daarbij niet uit of je die studiefinanciering ook werkelijk krijgt of niet.
Meer informatie
Regelingen bij laag inkomen | Gemeente Amsterdam
Wat is een laag inkomen en weinig vermogen | Gemeente Amsterdam
De regelingen op alfabet | Gemeente Amsterdam
Wil je dat we langskomen voor een voorlichting aan een groep?
Laat het ons dan weten via https://west.combiwelbuurtwerk.nl/actief-in-de-wijk/
Hoe gaat het écht met je?
Mentale gezondheid op de werkvloer is een onderwerp waar we steeds vaker over praten. Ook bij ons wordt hier gelukkig aandacht aan besteed en ik denk dat veel mensen zich hierin herkennen. Toch blijft er soms nog een drempel om je echt kwetsbaar op te stellen op je werk. We willen graag laten zien, dat het goed gaat en dat we alles onder controle hebben.
Maar hoe gaat het écht met iemand? Achter een collega die altijd vriendelijk is, hard werkt en altijd klaarstaat, kan misschien wel iemand zitten die veel druk voelt om te presteren. Iemand die veel piekert of stress ervaart en dit niet snel laat merken. Juist omdat deze gevoelens niet altijd zichtbaar zijn, worden ze soms onderschat. Vaak blijven deze klachten verborgen, totdat iemand uiteindelijk uitvalt.
Zelf ervaar ik ook weleens stress, en ik denk dat een bepaalde mate daarvan normaal is. Een drukke periode of een uitdaging op het werk hoort erbij. Maar wanneer je voortdurend ‘aan’ staat en weinig tijd hebt om te herstellen, kan dat steeds zwaarder worden.
Ik ben trots op collega’s die zich open durven stellen en aangeven waar hun grenzen liggen, ook al is dat soms lastig. Door eerlijk te zijn over hoe het met je gaat, geef je anderen ook de ruimte om dat te doen.
Misschien is de belangrijkste vraag, die we elkaar kunnen stellen op de werkvloer niet alleen: “Hoe gaat het?”, maar vooral: “Hoe gaat het écht met je?”
We investeren veel in resultaten, processen en doelen. Maar investeren we ook genoeg in de mensen, die deze resultaten mogelijk maken? Misschien is dat wel de basis van een gezonde en succesvolle organisatie.
- 1
- 2
- …
- 20
- Volgende →
