Zeg je ja of nee?
Wat doe je als iemand naar je toekomt en zegt: “Ik heb een ambulance nodig.” Je gaat deze persoon helpen en kijkt wat nodig is. Je haalt je BHV*-collega’s erbij en belt 112. Klinkt als logische acties en het zal je nog verbazen hoe vaak een buurtwerker dit moet doen. Sowieso zou het een beetje raar zijn als we zouden zeggen: “Nee sorry, ik mag u niet helpen.”
Als buurtwerker ben je opbouwwerker, geen hulpverlener. Je werkt aan gemeenschapsvorming in de buurt of plek waar je werkt. Individuele ondersteuning is meer de taak van onze buurtteamcollega’s. Dat is de boodschap binnen de organisatie en ook naar buiten toe. Alleen, is het wel zo zwart-wit?
Of is er toch een grijs gebied, waarvan wij als professionals gebruik kunnen maken. Het grijze gebied – dit wordt ook wel je ‘discretionaire ruimte’ genoemd – is een moeilijk iets. Want ook in het opbouwwerk zit je in een systeem en moet je je af en toe aan regels houden. Maar in een situatie zoals hierboven kan ‘een opbouwwerker is geen hulpverlener’ best lastig zijn.
We zijn allemaal mensen en dit werk vaak gaan doen, omdat we andere mensen willen helpen. Als hulp dan wordt gevraagd, ben je dus sneller geneigd om die te bieden. Maar wanneer zeg je nou nee en wanneer ja? Dat blijft altijd een moeilijke vraag. Ik denk dat het belangrijke is om ook weleens nee te zeggen. Omdat je anders over je eigen grenzen heen gaat. En ook om duidelijk te maken aan de buurt waar je voor bent (en waarvoor niet).
De situatie waar ik dit blog mee begon, valt ook een beetje in het grijze gebied. Natuurlijk bellen we voor de Amsterdammer de ambulance. En die zegt dan: “Hier komen wij niet voor.” Dus moet de Amsterdammer het zelf maar uitzoeken, maar dat ging niet lukken. Wat doen je dan? Nou, wij hebben gebruik gemaakt van onze ‘discretionaire ruimte’ en een taxi gebeld voor de Amsterdammer. Is dit onze taak? Nee, dat is het niet. Maar kan je iemand aan zijn lot overlaten? Nee, dat ook niet.
* bedrijfshulpverlening
Buurtwerk Westerpark vertelt... 