Wat ga ik missen..?
Ik vertrek, het voelt zo gek…
Ik werd gek van de lange reistijd van huis naar mijn werk. Wat heb ik dat onderschat. Maar misschien is er gewoon verandering nodig? Het valt me namelijk vaak op, dat dingen gebeuren met een reden.
Sowieso heb ik met onze verhuizing een droomplek gevonden. We wonen niet normaal mooi, met een tuin en fenomenale, groene, blauwe, knalroze, waterige uitzichten. Dat vervult… En die lange reistijd? Die is er binnenkort niet meer, want ik stop voorlopig even met werken in Amsterdam.
Maar wat ga ik missen?
Ik word er emotioneel van, het is namelijk veel.
De o zo vriendelijke ontvangst van beheerder Jabar, elke keer weer. Zalige koffie inclusief knuffel van beheerder Gerrit. De lach en “Goeiemorgen!” van Nadia, onze baliecollega. Dan komt chef-kok Isam in the house, vriendelijke vragen, woorden, héérlijk eten. Buurtbewoner Billy die weer een mooi idee voor z’n buurt heeft. En ik bekijk de grap van Dani die op de rand balanceert, zal ie eroverheen vallen? En hoe moet het eigenlijk zonder de hoge, aanstekelijke lach van Trinet?
Mijn hele team Westerpark. Ja, we zijn een team, want we vullen elkaar aan. Mijn collega’s en ik hebben totaal verschillende eigenschappen en kwaliteiten en samen hebben we veel bereikt met de mensen.
Dierbare vriendschappen met collega’s, de sfeer, jezelf kunnen zijn, acute overlegjes en oplossingen in de wandelgang met mijn naaste collega. De goede besprekingen met ‘mijn grote broer’ in ons kantoor.
De leuke, vele, eigenzinnige vrouwen, kunstenaars en vrijwilligers in de Horizon.
En zo kan ik kan nog wel even doorratelen over nog veel meer lieve mensen hier.
Ik heb in ieder geval genoten, geleerd, gebouwd én flink gelachen in de Horizon. Bedankt allemaal!
En terwijl ik herinneringen ophaal met mezelf en dit teruglees, denk ik: eigenlijk is mijn titel
‘WIE ga ik missen?’.
Anders denken…
Geen dag is hetzelfde. Als buurtwerker weet je nooit van tevoren hoe een dag eruit gaat zien. Het ene moment ben je in gesprek met buurtbewoners, die jou altijd weten te vinden en het liefst zomaar bij je binnenvallen, zonder afspraak. Het andere moment probeer je je registratie in te voeren, terwijl je je e-mail beantwoordt en een boterham wegspoelt met een late kop koffie.
Je moet een opdracht uitvoeren. Stadsdeel West betaalt ons immers om bepaalde thema’s aandacht te geven, zoals armoede, eenzaamheid en gezondheid. Ook houden we toezicht op het openhouden van drie locaties in Westerpark, denken we mee over de toekomst, ondersteunen we docenten en activiteiten, matchen we buurtbewoners aan vrijwilligerswerk en gaan we eropuit met onze buurtbakfiets om gangmakers te werven voor het Lief-en-Leedstraten-project. Buurtwerk is een bijzonder vak geworden in de afgelopen dertig jaar.
Mobiele telefoon en social media hebben een versnelling gebracht, die het werk niet alleen maar ten goede komen. Terwijl ik dit schrijf, komt beheerder Jordi me vertellen dat iemand mij wil spreken: “… hij is buiten in de tuin.” Daar is het warm en zomers. Een half uur later, mijn hoofd vol met vragen van een ander, ben ik weer terug bij mijn laptop. Ik sla het halve document maar op en ga aan de slag met dringender zaken. Focus is ver te vinden in ons werk. Erg jammer dat de versnelling in het werk ervoor zorgt, dat we denken meer te kunnen uitvoeren in de beperkte tijd die we hebben.
Focus zorgt juist, dat we nog meer impact kunnen maken in de wijk. Dat we als buurtwerkers nog bekender worden en dat we nog beter kunnen inspelen op de vraag uit de buurt. Niet dertig dingen doen in de week, maar liever een tot drie, zodat je wat je op maandag begint de maandag erna kunt afronden. Anders aan de slag dus met elkaar. Anders denken.
Ah, nieuwsbrieven..!
Ah, nieuwsbrieven! Die digitale liefdesbriefjes van mijn favoriete organisaties. Ik open mijn inbox en daar zijn ze: een overvloed aan leuke activiteiten, spannende titels en goedgekozen afbeeldingen. Eerste gedachte: “Wat leuk! Ik ben straks weer helemaal op de hoogte!” En alsof ik Dagobert Duck ben die een schatkist opent, duik ik erin.
In de loop der jaren heb ik veel verschillende nieuwsbriefabonnementen verzameld. Werkgerelateerd, altijd fijn, veel informatie waar ik wat aan heb en uitnodigingen voor interessante bijeenkomsten. Mijn inbox lijkt wel een rommelmarkt. Tig nieuwsbrieven van leuke organisaties over de nieuwste ontwikkelingen op werkgebied, wekelijkse berichtgeving vanuit de gemeente over WMO, West, Verkeer… en ook nog een paar ongeopende berichten, de digitale versie van de vergeten groenten in mijn koelkast. Oh ja, over (vergeten) groenten krijg ik óók een wekelijkse nieuwsbrief. Dat is een verhaal voor een andere keer.
De vraag rijst: “Is het normaal dat ik meer tijd besteed aan het beheren van mijn inbox dan aan het lezen van de inhoud?” Nooit genoeg tijd om alles te lezen of overal naartoe te gaan! En daar zit m dan gelijk de pijn: de gevreesde information-overload. Na een fijne training over het selectief omgaan met beperkte tijd, gaan nieuwsbrieven dus linea recta naar een postbakje Nieuwsbrieven, waar ze alleen gelezen worden als alle andere mails zijn weggewerkt.
Fijn, zo? Ja en nee. Ik ben iemand die geniet van het verzamelen en delen van kennis en informatie. Dus ik mis het wel, dat halve uurtje bladeren, doorklikken en doorsturen aan het begin van de dag (net als de krant lezen met een kopje koffie). Maar minder FOMO is wel fijn.
Gaan álle nieuwsbrieven ongelezen op de digitale ‘Ooit-stapel’? Tuurlijk niet! Het filter kent de nieuwe niet. Dus, lieve lezer, behoor jij tot de (on)gelukkigen die ik regelmatig trakteer op een digitaal knipseltje uit mijn eigen inbox? Laat het me weten als het teveel is!
Niks leukers dan het Buurtbakkie…
Ik sta nu iedere woensdag rond het middaguur met het Buurtbakkie in de Staatsliedenbuurt. Het Buurtbakkie is een bakfiets, waarmee we in de buurt staan en buurtbewoners een kopje koffie en thee aanbieden. Dat doe ik samen met een collega van Buurtteam en onze nieuwe stagiaire Busra. Het Buurtbakkie is dan tegelijk onze Mobiele BuurtBespaarKamer. We gaan met buurtbewoners in gesprek over wat zij van de buurt vinden én we geven tips over hoe je kan besparen in je huis of in je portemonnee.
Voor mij is naar buiten gaan met het Buurtbakkie een van de leukste momenten in de week. Het is voor een buurtwerker een mogelijkheid om in contact te komen met de buurt. Dit heb ik de laatste weken op de woensdagen ook echt zo ervaren. Ik heb mooie verhalen gehoord over de buurt en natuurlijk ook wel dingen die mensen minder leuk vinden, dat hoort er ook bij. Wat men minder leuk vindt aan de buurt, is voor mij als buurtwerker ook interessant, omdat ik de buurtbewoners hierbij misschien kan helpen. Mijn vervolgvraag is dan ook vaak of ik iemand kan helpen met een idee voor de buurt. Hieruit komen vaak interessante gesprekken en leuke ideeën voort.
Voor mij zijn die gesprekken heel interessant, omdat ik steeds meer leer over de Staatsliedenbuurt, bijvoorbeeld over de geschiedenis van de buurt en de Koperen Knoop. Hierdoor gaat mijn werkgebied steeds meer leven voor mij. Wat daarbij grappig is – en ook een beetje jammer – is dat sommige mensen denken, dat de Koperen Knoop een plek is alleen voor oudere mensen. Daarop zeg ik altijd: “De Koperen Knoop is voor iedereen!” en ik nodig ze dan ook altijd graag uit om een kopje koffie te komen drinken. En iedereen, die ons ziet met het Buurtbakkie, nodig ik uit om bij ons een ‘buurtbakkie’ 😉 te komen doen.
Tot gauw in de buurt!
Afspraak of toch niet..?
Kan iemand mij vertellen waarom het voor sommige mensen toch zo moeilijk is om op een afspraak te komen? Ik begrijp dat er allerlei omstandigheden kunnen zijn waardoor iemand niet kan komen, maar bel dan van tevóren even af en niet bijvoorbeeld anderhalf uur daarna. Tenzij het natuurlijk zo erg is dat men niet meer kan bellen, daar heb ik dan ook nog begrip voor. Ik baal als ik helemaal naar de Horizon ga en mijn afspraak komt niet opdagen, wat helaas regelmatig gebeurt. Sommige personen, van wie ik al vermoed/weet dat die niet altijd komen opdagen, bel ik van tevoren om ze te helpen herinneren aan de afspraak.
Een aantal weken geleden had ik rond 10:00 uur afgesproken met een dame in de Koperen Knoop. Dit tijdstip wilde zij zelf. Om 10:15 uur was ze er nog niet, dus ik belde haar. “Ik ben net wakker, ik ga even douchen en dan kom ik eraan.” Nou, daar zakt mijn broek van af! Begrijpen mensen dan niet, dat je soms kostbare tijd voor hen vrijmaakt en nog andere dingen te doen hebt? Blijkbaar dus niet!
Maar het kan ook anders. Vier weken geleden had ik een huisbezoek bij een oudere dame. Helaas werd mevrouw op de ochtend van de afspraak plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Ze had mijn telefoonnummer niet genoteerd en belde de huisarts met de vraag of deze mij wilde laten weten, dat de afspraak niet kon doorgaan. Zo kan het dus ook!!
Ik ben nu even heerlijk aan het klagen, maar ik weet ook dat het soms gewoon niet anders is. Sommige mensen zijn zich er nou eenmaal niet van bewust, dat een afspraak ook echt een afspraak is. Hen moet ik blijven helpen herinneren, dat wij een afspraak hebben. En ik blijf hopen, dat zij ook daadwerkelijk komen. Zo niet, dan zit er niets anders op dan mij erbij neer te leggen.
Uitje in de wijk…
Met het team op stap, zin in!
“Wij gaan alvast de fiets bij de Koperen Knoop zetten, tot zo!”
We verzamelen bij museum Het Schip voor een rondleiding.
De gids neemt ons mee naar het oude postkantoor, prachtig bewaard gebleven Amsterdamse School architectuur van Michel de Klerk. “Veel kleiner dan ik me herinner!”, verbaast een collega zich. Opgegroeid in de Spaarndammerbuurt kwam ze hier als kind, toen het nog als postkantoor gebruikt werd.
Na de binnentuin, krotwoning en museumwoning (alsof je weer even bij je opa en oma bent), gaan we naar het atelier. De thee staat klaar en Max legt uit hoe we van klei een tegeltje kunnen maken. Met kleiwater ‘lijm’ ik er vormpjes op. Max maakt verschillende kleuren waterverf, waarmee we onze tegeltjes beschilderen. Een uur en wat zweetdruppeltjes later liggen er negen totaal verschillende, superleuke tegeltjes. Nu is het een kwestie van geduld. Maandje drogen, dan afbakken in de oven. Liever een glanzend tegeltje? Dan nog iets langer wachten, want daarvoor is een extra bakronde met glazuur nodig. Zo benieuwd naar het eindresultaat!
Inmiddels staat buurtgids Kees buiten op ons te wachten. Samen wandelen we door de buurt, eerst het prachtige Zaanhof, waar ik iedere nieuwe collega mee naartoe sleep. Daarna via het Zaandammerplein de trap op naar de veel hoger gelegen Spaardammerdijk, in de 13de eeuw aangelegd langs de zuidkant van het IJ vanaf de Amstel tot het Spaarne. Kees weet zoveel te vertellen over alle mooie plekjes die we tegenkomen, super interessant. In het Westerpark nemen we afscheid en Kees spoedt zich naar huis om Nederland – Roemenië te kijken.
Wij lopen naar Café Beurre in de Staatsliedenbuurt. Daar laten we ons verrassen door de chef. Niet naar de voetbalwedstrijd kunnen kijken, is wel een dingetje, dus we houden de stand bij op de telefoon. En ondertussen genieten we van heerlijke vegetarische gerechtjes en de gezelligheid met elkaar.
Super uitje!
Vrijwilliger aan het woord: Gerrit
Goedemorgen Gerrit, wil je jezelf even voorstellen en uitleggen wat je doet als vrijwilliger?
Mijn naam is Gerrit Schaap, ik ben 64 jaar jong en ik woon in de Staatsliedenbuurt in Westerpark. Ik ben gastheer in Huis van de Wijk Horizon en doe daar beheer. Ik zorg onder andere voor ontvangst en serveer koffie en thee. Ik werk iedere week op de woensdagmorgen.
Wat deed je in je vroegere werk?
Ik heb 28 jaar in de horeca gewerkt. Als laatste bij De Roode Leeuw, een 4-sterren-hotel en brasserie op het Damrak. Ik werk nu 24 uur per week in de thuiszorg bij het Leger des Heils.
Wat vind je leuk aan werken in het Huis van de Wijk?
Er is een leuke werksfeer en er zijn leuke collega’s.
Wat is het spannendste/leukste wat je hebt meegemaakt?
Ik was bij de yogales en lag ontspannen op mijn matje toen er plotseling een plafondplaat op tien centimeter van mijn hoofd af op de grond viel! De rest van die dag was ik in shock toen ik bedacht dat dit heel anders had kunnen aflopen.
Zou je nog een cursus/opleiding willen volgen of een activiteit willen bijwonen en zo ja, wat?
Ik ben via de Horizon in contact gekomen met de yogalessen, daar ga nu twee keer in de week met veel plezier naartoe. Verder heb ik inmiddels twintig certificaten in de zorg, dus een cursus of opleiding hoeft niet meer zo nodig.
Hoe lang werk je in de Horizon en ben je tevreden?
Inmiddels werk ik hier al drieënhalf jaar en ben ik zeer tevreden. Ik ga altijd met plezier naar de Horizon. Geen werkdag is hetzelfde. Vaak zie je dezelfde mensen die op woensdagmorgen hier komen voor een activiteit, zo ken je op een gegeven moment bijna iedereen die hier rondloopt en dat geeft een fijne, informele sfeer.
Blij dat je in de buurt bent, Gerrit!
Politievoorlichting in de Koperen Knoop…
In Huis van de Wijk Koperen Knoop was laatst een politievoorlichting over veiligheid voor senioren. Een geslaagde bijeenkomst met hele interessante informatie en heerlijke soep.
Farida (Nisa & Noor) heeft de hele middag gekookt en toen de buurtbewoners rond 17:00 uur binnenkwamen, rook het heerlijk. We genoten met zijn allen van Farida’s soep en stokbroodjes met kruidenboter. De wijkagent sloot ook aan en tijdens het eten hebben we met zijn allen bijgepraat over de buurt.
Toen we allemaal een vol buikje hadden, begon de presentatie. Deze werd gegeven door twee politiemedewerkers van Service en Intake en de digitaal wijkagent. De digitaal wijkagent kijkt op het internet wat mensen bezighoudt. Zo weet de digitaal wijkagent precies wat er online speelt in de wijk. De wijkagent op straat en de digitaal wijkagent vertellen elkaar informatie die zij in de buurt of op het internet vinden en vullen elkaar zo aan.
Het was een interactieve voorlichting. De politie gaf nuttige informatie en buurtbewoners konden vragen stellen. Ikzelf kende deze voorlichting al en heb toch nog nieuwe dingen bijgeleerd. Wat de voorlichting ook heel leuk maakte, waren de filmpjes waarin verschillende situaties werden nagespeeld en hoe je in zo’n situatie het beste kan handelen. Extra leuk was, dat het gespeeld werd door de acteur die Hendrik Groen speelt in de tv-serie Hendrik Groen. De belangrijkste boodschap was: Is er iets aan de hand? Bel 112!
Voor mij als buurtwerker was het ook erg interessant en leuk om mee te maken. Behalve dat ik nieuwe dingen heb geleerd, was het ook fijn om de Tuinkamer in Huis van de Wijk Koperen Knoop zo gebruikt te zien worden. Het is een perfecte ruimte voor zo’n voorlichting. Daarnaast was het ook een fijne samenwerking met de politie en met onze vrijwilliger Farida.
Bedankt politie en Farida voor een leuke, informatieve avond en heerlijke soep!
Hopelijk snel weer een nieuwe voorlichtingsbijeenkomst in Westerpark.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 