Geduld
Ik heb nu vier weken mijn pup bij mij. Het is alsof ik een kleintje in huis heb genomen, dat net zo druk en nieuwsgierig is als een kind. Wat een werk en wat een gezelligheid tegelijk. Elke dag word ik uitgedaagd en gespiegeld in alles wat ik doe: hoe ik loop, hoe ik plan, hoe ik humeurig word als iets niet lukt. En elke dag leert ze me iets nieuws over geduld.
Net als in mijn werk. Ik ben nu een jaar in dienst, en ik kan zeggen dat het pas voelt alsof het normaal is, alsof ik mijn weg begin te vinden. Het vertrouwen groeit stap voor stap. Ik moet volhouden, ook als het tegenzit. En ik merk: als ik kalm blijf, win ik vertrouwen terug. Alles draait om rust bewaren en volhouden.
Ik houd me vast aan de gedachte dat alles vanzelf went, ook met een pup. De momenten waarop ik denk: help, wanneer gaat dit stoppen? Zoals het wel eens bij mijn enkels bijten gebeurt, die momenten zijn er en ja, ze zijn chaotisch. Maar ik weet ook dat ik later terugkijk en denk: wat was dit leuk. Dieren leven in het moment, hier en nu, en dat enthousiasme is aanstekelijk.
Dus ja, geduld is niet alleen een trucje, maar een manier van leven. De simpele, stille momenten later, dat is wat telt. En als ze eindelijk rustig ligt, terwijl ik werk, dan voel ik: dit is het waard!
Hoera, herfst!
Naast de regenbuien best een mooie tijd altijd. Pompoenen knallen de schappen uit, appels zijn rijp voor de oogst en er zit een lekker knispertje in de lucht ’s ochtends, waardoor je meteen goed wakker bent als je je neus buiten de deur steekt.
Minder vrolijk word ik van de korter wordende dagen, opstaan in het donker en thuiskomen in het donker… Fietspaden die glad zijn van de gevallen blaadjes, zeker in combinatie met regenbuien. Verblindende koplampen op fietsen en auto’s. Hoe lang gaat het lukken om de overstap naar het OV uit te stellen?
Bij De Nieuwe Reiger (DNR) luidt de herfst ook een voorlopig afscheid in van ons prachtige, karakteristieke maar ook wat bouwvallige gebouw. Heel 2026 zal daar grootschalig en grondig gerenoveerd worden. Na het Buurtfeest met Burendag lopen de activiteiten door, tot eind oktober nog in DNR en daarna op verschillende locaties in de buurt. Als het zover is, zal alle informatie duidelijk op de website staan.
Best raar om in een seizoen waarin, in de ideale situatie, de voorraadkast gevuld, dekbedden opgeklopt en de kachel weer eens aangestoken wordt, om dan bezig te zijn met opruimen, weggooien, inpakken en afscheid nemen van het vertrouwde. In plaats van knus cocoonen ter voorbereiding op de winter, moeten wij juist huis en haard verlaten en ergens anders onderdak vinden. Wat erg helpt, is het warme welkom dat verschillende buren ons aanbieden om de periode te overbruggen waarin we onze vertrouwde buurtruimte tijdelijk moeten missen. Wat maar weer eens onderstreept hoe belangrijk goede buren zijn.
Een goede buur moet je niet alleen hebben, die moet je ook zelf zijn. Voor mij is een goede buur iemand die alvast even aanklopt met dat pakje dat bezorgd werd, omdat ie zelf straks een paar dagen niet thuis is. Die het geen probleem vindt om een reservesleutel in bewaring te houden. Die extra stoelen meebrengt naar dat drukke feestje… Voor wie ben jij die goede buur?
Duurzame toekomst
De herfst kondigt zich aan en de dagen worden korter. Begin september begon voor Combiwel fantastisch, al zeg ik het zelf. Ik zit in de Horizon en zie letterlijk en figuurlijk een zonnetje opkomen aan de horizon. Er is namelijk geweldig nieuws voor iedereen in zorg en welzijn! 🌿
Ons pensioenfonds PFZW zet een grote stap richting een duurzame toekomst. Een veel kleiner deel van ons pensioengeld gaat nog naar vervuilende bedrijven. In plaats daarvan kiest het fonds bewust voor ondernemingen die actief bijdragen aan natuur, mens en klimaat. Dat betekent: afscheid van duizenden bedrijven die niet passen in een toekomstbestendige wereld!
Een uitzicht naar een toekomst waarin zorg, duurzaamheid en rechtvaardigheid samenkomen. Precies de toekomst waar Combiwel Buurtwerk voor staat: een 100% sociale en energierijke buurt. ✨
Heb ik je geprikkeld? Dan is hier een oproep: word vandaag nog lid van Milieudefensie!
https://milieudefensie.nl/actie/lidworden
“We kunnen niet wachten tot de grote vervuilers eindelijk in actie komen. De klimaatcrisis loopt nu al uit de hand. Sluit je aan! Vervuilers zijn sterk, met z’n allen zijn wij sterker.”
Soms duurt het even…
December 2024 werd een 68-jarige dame aangemeld voor Welzijn op Recept. In de verwijsbrief van Zorgdomein stond, dat mevrouw Parkinson en beginnende Alzheimer heeft. Mevrouw zou graag iets creatiefs willen doen en graag een maatje om mee naar buiten te gaan.
Op zich geen al te moeilijk verzoek, maar wat had ik me daarin vergist dit keer!
Met de kerstvakantie voor de deur wilde ik in ieder geval het maatje nog aanvragen en ik weet dat de vrijwilligers niet voor het oprapen zijn. Om tijd te winnen, heb ik de intake met mevrouw telefonisch gedaan. Ik kreeg een hele vrolijke dame aan de lijn, die ondanks de Alzheimer niet een keer in herhaling viel en precies kon vertellen wat voor maatje zij graag zou willen. Zij had wel een hele belangrijke boodschap: “Ik wil absoluut niet als patiënt of zielig gezien worden!!” Dat was dus duidelijk. We hebben afgesproken dat ik het maatje ging aanvragen en dat ik in januari voor het creatieve gedeelte bij haar op huisbezoek zou komen.
Toen ik in januari bij mevrouw thuiskwam, zag ik dat zij een aantal schilderijen aan de muur had hangen. Wat bleek? Toen mevrouw de diagnose Parkinson kreeg, is zij uit boosheid en frustratie gaan schilderen. Hiermee kon zij al haar gevoelens en emoties kwijt. Het schilderen bevalt haar zo goed, dat ze zelfs een kamer in haar huis heeft omgetoverd tot atelier. Maar… schilderen alleen is leuk, maar met zijn tweeën of in een groep nog veel leuker. Dus ik heb mevrouw aangemeld bij de kunstcoach van Welzijn op Recept en bij het ambulante kunstteam van Cordaan. Waarom ook bij het kunstteam? Door de Parkinson is mevrouw beperkt in haar mobiliteit en het kunstteam heeft kunstenaars die aan huis komen. De ideale oplossing, dacht ik, niet wetende hoeveel moeite het ging kosten om dat voor elkaar te krijgen…
Het had nogal wat voeten in aarde om een ambulant kunstenaar bij mevrouw thuis te krijgen. De belangrijkste voorwaarde is namelijk, dat ook een andere dienst van Cordaan wordt afgenomen, bijvoorbeeld huishoudelijke hulp. Dat heeft te maken met de Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning), heel ingewikkeld allemaal. Omdat mevrouw op de wachtlijst staat voor huishoudelijke hulp, dacht ik dat het geen probleem zou zijn. Verkeerd gedacht dus.
Na eindeloos heen en weer bellen en mailen door mijzelf, de kunstmakelaar en mevrouw zelf, is het uiteindelijk maanden later toch gelukt. Hieperdepiep hoera! Mevrouw krijgt nu om de week een kunstenares aan huis en is hier zo blij en gelukkig mee. Ze zegt, dat ze samen heel veel lol hebben en dat ze al veel geleerd heeft.
En er zijn nog veel meer mooie dingen uit voortgekomen. De kunstenares is benaderd door de Universiteit van Leiden om mee te doen aan een onderzoek voor Welzijn op Recept en Kunst op Recept. Doel is om vast te stellen wat dit kan betekenen voor het welzijn van mensen, die om wat voor reden dan ook beperkt zijn in hun welzijn.
Mevrouw zelf is geïnterviewd door de Unie van Vrijwilligers. In dit tweeënhalf uur durende gesprek vertelde zij wat het betekent om een vrijwilliger te hebben. Helaas komt mevrouw op dit moment niet meer buiten, maar ze zegt: “Zonder dit zou ik wegzakken en zou het snel slechter met mij gaan.”
Ze appte mij een prachtig compliment en wil graag dat ik dit deel: “Jij bent absoluut de persoon die alle positieve ontwikkelingen voor mij in gang heeft gezet. Je bent op het juiste moment gekomen en ik ben je heel dankbaar!! Je bent duidelijk, alert, eerlijk, doortastend, weet veel, komt al jouw afspraken na en informeert ook regelmatig hoe het ervoor staat. Ik hoop dat jouw baas dit ook leest, want jij bent geweldig.” Een mooier compliment kon ik niet krijgen en ik moest er gewoon van blozen.
En… er wordt ook nog een portfolio gemaakt van de kunstwerken van mevrouw.
Wie weet kan zij ooit exposeren!
Een dag in de Koperen Knoop
Donderdag is altijd een drukke dag.
’s Morgens de Financiële Salon. Als ik binnenkom, zijn de wachtkamer en spreekkamer meestal al vol.
Tussen 12:00 en 14:00 uur wordt er soep gekookt door een buurtbewoonster. Deze soep is meestal vegetarisch, kost € 2,- en is zeer populair bij bezoekers en collega’s van Buurtwerk en Buurtteam.
Aan de grote tafel zit iemand van het Taal Informatie Punt (TIP). Er zijn altijd wel Amsterdammers, die interesse hebben in Nederlandse taalles. TIP geeft informatie over verschillende taallessen op allerlei niveaus, je kunt je direct aanmelden. Bezoekers van de inloopspreekuren kunnen meteen aanschuiven bij TIP.
De middag is al even hectisch als de ochtend. Bij de Administratiesalon kunnen bezoekers leren om zelf hun administratie bij te houden, ze leren bijvoorbeeld om zelf in te loggen bij instanties. Voor de vrijwilligers en stagiaires, die meehelpen bij deze salon, is het vaak een beetje balanceren, want voor veel Amsterdammers zijn de regels vaak best verwarrend, beetje krom ook. Twee voorbeelden van krommigheid:
- iemand wil energietoeslag aanvragen en kan dat niet zelf. De website is overbelast, er wordt aangeraden het ’s morgens vroeg of ‘s avonds te proberen. Tsja, dan zijn wij er niet, dus moet de bezoeker leren om het toch zelf te doen;
- Amsterdammers hebben het nieuws gehoord over ’huurbevriezing’ en komen bij ons om dit aan te vragen. Maar dat kan helemaal niet, want dit is iets dat de regering moet beslissen en die heeft dat nog niet gedaan. Intussen krijgen bewoners een brief van de verhuurder over huurverhoging. De verhuurder moet deze brief op tijd versturen, anders is het niet meer geldig. Pfff, verwarring alom!!!
Daarna zijn de ‘digilessen’ van onze stagiair. Cursisten komen met hun smartphone of laptop, waar ze vaak niet goed mee kunnen omgaan. Er staan dan bijvoorbeeld 650 berichten in iemands inbox, waarvan 440 ongelezen. We hebben de cursisten geleerd om reclame niet alleen weg te gooien, maar ook om zich af te melden van reclamemeldingen. Pfffoehhh, dat lucht op!!!
Collectieve Madi in de praktijk
Een half jaar geleden stapte ik met mijn collega van het collectieve team over van Combiwel Buurtteam naar Combiwel Buurtwerk Westerpark. Samen met andere organisaties zijn we nu onderdeel van de Kernalliantie Sociale Basis West, een hele mond vol.
In stadsdeel West werkt de Kernalliantie aan het versterken van de sociale basis in de buurt. Bewoners, vrijwilligers en professionals stimuleren, betrekken en ondersteunen gemeenschappen in de buurt. Met z’n allen zorgen we voor activiteiten en voorzieningen waar iedereen terecht kan. Dit aanbod is gericht op het voorkomen van problemen, versterken van zelfredzaamheid en samenredzaamheid (want wat in je eentje misschien even niet lukt, lukt vaak wel als je elkaar een beetje helpt) en ontdekken en ontwikkelen van talenten. We vinden het belangrijk, dat iedereen kan leven in een buurt waar je je gesteund voelt, waar je gelijke kansen hebt, kunt meedoen en je prettig en veilig voelt.
In de sociale basis vind je plekken in de buurt, waar je elkaar kunt ontmoeten en sociale samenhang ontstaat.
Als maatschappelijk dienstverlener collectief – weer zo’n mond vol – werk ik in het grijze gebied tussen buurtteam en buurtwerk. Ik werk samen met verschillende groepen, zoals vrijwilligers bij inloopspreekuren, actieve bewoners in de wijk, collega’s van buurtteams, buurtwerkers, allerlei organisaties in de wijk en de gemeente. Samen zoeken we collectieve oplossingen voor veelvoorkomende problemen in de wijk. We kijken altijd eerst naar wat er al is en als iets ontbreekt, ondersteunen we het opzetten van iets nieuws. We geven ook voorlichting aan groepen, bijvoorbeeld over de zorgverzekering of waar je op moet letten als je (kind) achttien jaar wordt of over regelingen waar je recht op hebt als je een laag inkomen hebt. We organiseren Wijktafels, waar organisaties die betrokken zijn bij de zorg voor en/of ondersteuning van bewoners elkaar ontmoeten en van elkaar leren. Zo zie je, mijn werk is nooit saai en elke dag weer anders.
Meer weten over de Wijktafel in Westerpark?
Kijk dan eens hier: Wijknetwerken West – Informatie voor professionals in stadsdeel West.
Kennismaken en kijken wat we voor elkaar kunnen betekenen?
Neem gerust contact op: Combiwel Buurtwerk in Westerpark | In de buurt, met de buurt
Samen maken we het verschil. 💙
Blij dat je in de buurt bent. 😊
Lang leven thuis
In de thuiszorg raakte ik bevriend met een cliënt. Een kleine vrouw, die precies wist wat ze wilde. Elke week weer scheef ze alles wat ze gedaan wilde hebben op een kladblok. Dat namen we dan samen door en ik ging ermee aan de slag. Ze scheef sowieso alles wat ze bedacht op kladblokjes, het huis lag er vol mee, stapels blokjes naast stapels streekromans.
Ze was nogal een verzamelaar. Alles werd bewaard en het had ook allemaal een verhaal en waarde. Het borstbeeld van Mozart kreeg elke kerst een kerstmuts op en met Pasen lag het huis vol eitjes en gele kuikens. Ze kwam niet vaak buiten, dus haar huis was het grootste deel van haar wereld. Met daarnaast nog de galerij waar alle buren haar kenden, de sleutels hadden en bijna elke dag even kwamen kijken hoe het met haar ging.
We hadden een bijzondere band, ik kwam graag bij haar en we konden altijd samen lachen. Maar naarmate de tijd verstreek, ging het steeds slechter met haar. Ze werd in korte tijd warrig, vergeetachtig en was chronisch iets kwijt. Toen thuis wonen niet meer ging, verhuisde ze naar een spoedopvang. Dit was lastig. In haar nieuwe huis was ze ontworteld, zonder lieve buren en met maar een paar spullen. Vaak kon ze haar kamer niet vinden of dwaalde ze door de gangen. Toen ik op bezoek kwam, vroeg ze me of ik haar niet mee terug kon nemen naar huis.
Haar omgeving en de spullen waren belangrijk voor een gevoel van thuis. Nu ze er niet meer is, vind ik het belangrijk om dit gevoel van thuis te koesteren en voort te zetten op nieuwe plekken. Samen bouwen aan een fijne plek om lang te wonen, waar je je gezien voelt en waar je rustig oud kan worden. Lang leven thuis.
Mijn start bij de Koperen Knoop
Sinds kort ben ik begonnen als vervangend locatieleider bij Huis van de Wijk Koperen Knoop, midden in de levendige Staatsliedenbuurt. Een bijzondere plek waar mensen van alle leeftijden, achtergronden en verhalen samenkomen. Om mijn nieuwe rol niet alleen functioneel, maar vooral ook persoonlijk te starten, zocht ik naar een laagdrempelige manier om contact te maken met de gebruikers, de medewerkers en de vrijwilligers die hier vol overgave de bardiensten draaien. Ik zag een beteuterde blik van een vaste bezoeker aan de bar: het buurtsoepje tijdens het Burenuurtje zou weer niet doorgaan, omdat de soepmaakster ziek was. En daar vond ik de ideale oplossing om contact te maken: verse soep maken met vergeten groenten.
Waarom soep? Omdat soep verbindt. Het vult de ruimte met geur, warmte en uitnodiging. Het biedt een moment van rust, ontmoeting en gesprek. Dát, waar ook het burenuurtje voor staat. En de keuze voor vergeten groenten – zoals pastinaak, schorseneren en gekleurde wortelen – is geen toeval. Net als sommige mensen in onze buurt worden ook deze groenten soms over het hoofd gezien, terwijl ze juist veel smaak en waarde hebben.
De reacties waren hartverwarmend. Mensen kwamen proeven, bleven hangen, bekeken mij van top tot teen, vertelden iets over zichzelf of vroegen gewoon nieuwsgierig: “Wat zit erin?” En zo ontstond het gesprek, zonder agenda, een ontmoeting zonder drempel.
Als huis van de wijk wil je een plek zijn, waar iedereen zich gezien voelt. Waar je welkom bent, ook als je niets hoeft te ‘doen’.
Voor mij was dit soepmoment het begin van de ontmoeting en kennismaking met de gebruikers van Huis van de Wijk Koperen Knoop in de Staatliedenbuurt.
Dus kom vooral eens langs voor een kom soep – dan wel weer gemaakt door onze originele soepmaakster – en een gesprek.
Cor heeft ons voorgoed verlaten
Cor heeft ons voorgoed verlaten, na bijna 33 jaar in het vak. ☹ Omdat dat om te huilen is, lachten we er maar om.
Cor wil altijd heeeeeeeeeeel graag de controle houden, dus bonden we hem eens echt stevig vast op de stoel, zijn handen in ijzeren handboeien – kindermaat, dus het viel niet mee om die aan te krijgen en aan te houden vooral – en een blinddoek om. Hij lachte wel, maar zijn lichaam rilde. We trokken het touw nog even wat steviger aan. Koud zweet brak uit en de lach werd een verbeten grijns.
Nu mochten alle genodigden, die Cor graag kwamen uitzwaaien, tot overmaat van ramp boodschappen voor de toekomst op heel zijn lichaam plakken. We lazen verschillende ontroerende teksten, die werden meegegeven aan Cor.
Inspirerend dat je je hart volgt. Laat die controle maar los! Blijf avontuurlijk! Veel geluk & gelul!
Midden juli gaat Cor lopen, lopen, lopen, helemaal vanuit huis naar Rome.
Blijf op je pad naar happiness! Sta soms ook even stil….
En eenmaal aangekomen aldaar: When in Rome, act like the Romans!
Lieve, inspirerende, vakkundige, creatieve, humoristische, maar ook eigenwijze collega, uit fijnhout gesneden, oh ik ga je missen!
Staatsbrunch
Wat een geweldige dag was dit voor de Staatsliedenbuurt! Een dag waar de hele buurt uit alle hoeken van de buurt kwam om samen te genieten van de vrijheidsmaaltijd en het vieren van de vrijheid. Dat is als je het aan mij vraagt hoe je vrijheid met elkaar moet vieren op 5 mei.
Wat is eigenlijk de Staatsbrunch en wie zit daar nou achter? Laat ik eerst de eerste vraag beantwoorden. De Staatsbrunch is een vrijheidsmaaltijd voor 400 buurtbewoners van de Staatsliedenbuurt om samen de vrijheid te vieren. De Staatsbrunch werd gehouden op de Tweede Nassaustraat, Van Limburg Stirumstraat en Van Limburg Stirumplein. De tram moest voor ons omrijden, net als de auto’s, de fietsers werd lief gevraagd om af te stappen.
Ik snap dat je je nu nog steeds afvraagt: wie heeft dit nou allemaal georganiseerd? Dat kan ik je zeker vertellen. Dat waren namelijk Harold en Jette van Kerk en Buurt, Carina, Oscar en Henriette van de BIZ Staatslieden (dat is de ondernemersvereniging), ik – Len van Combiwel Buurtwerk – en Heleen van stadsdeel West. Wij deden met z’n zevenen de organisatie en de planning voor de Staatsbrunch. Daarnaast hebben verschillende ondernemers uit de buurt ons gesponsord met hapjes en drinken.
Alleen zijn wij met zijn zevenen niet genoeg om dit voor elkaar te krijgen. Hiervoor hebben wij hulp gehad van bijna 100 vrijwilligers, die zich hebben ingezet voor de buurt. Het was dus een samenwerking van buurtbewoners, ondernemers en organisaties uit de buurt. Dat maakte het voor mij als buurtwerker ook zo bijzonder, omdat je als buurtwerker het doel hebt om de buurt met elkaar te verbinden. En dit is dan ook echt gebeurd tijdens de Staatsbrunch, omdat zo veel verschillende partijen en buurtbewoners hebben meegedaan. Hierdoor ontstond er zo’n mooie verbinding, wat voor mij centraal staat om in vrijheid met elkaar te kunnen leven.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 