Grenzen en zelfzorg
Wanneer is iets te veel? Die vraag houdt me vaak bezig. Soms voel ik, dat ik het even niet meer trek. Net als vorige week. Werk en privé liepen door elkaar en de stapel taken leek onmogelijk om uit te voeren. Een momentje van rust was nodig, een pauze om bij mezelf stil te staan. Ik moest toegeven, dat ik overprikkeld was, dat ik dingen uitstelde, omdat ik simpelweg even niet meer kon.
Herkennen jullie dat ook? Dat je even niet meer verder kunt, dat het teveel is?
Gelukkig heb ik een geweldig team. Een groep mensen die me begrijpt, die me ruimte geeft om te praten. Het is zo fijn om te merken, dat anderen dan herkennen wat je zegt, dat we samen kunnen praten over onze kwetsbaarheid. Het geeft kracht en verlichting en ik leer telkens weer, dat een stapje terug niet erg, maar soms juist nodig is.
Uiteindelijk blijven wij allemaal mensen. Geen robots, geen machines. We hebben onze grenzen en dat mag. Het is goed om even stil te staan, om te ademen, even goed voor jezelf te zorgen en je te herinneren dat het oké is om niet perfect te zijn. Soms is even een pas terugzetten de beste stap voorwaarts.
De waardevolle inzet van vrijwilligers
Er werken zo’n 45 vrijwilligers bij de verschillende inloopspreekuren in onze Huizen van de Wijk. Zo is er een financiële salon, administratiesalon, huisvestingsspreekuur, mantelzorgspreekuur, seniorensalon, ‘Grip op je Geld’, ‘Papier Hier’ en een ‘sociaal inloopspreekuur’. Als je door de bomen het bos niet meer ziet en niet weet waar je dan heen moet, dan kun je het even vragen bij de balie.
Iedere week zijn er 25 spreekuren in heel West op verschillende locaties, dagen en tijden. En die spreekuren zouden er niet kunnen zijn zonder de inzet van al die fantastische vrijwilligers.
Deze vrijwilligers moeten wel professionele kennis hebben en daarom organiseren we jaarlijks de training ‘Wegwijs in West’. We hebben er net weer een gegeven aan een zeer enthousiaste groep van zo’n tien vrijwilligers. Vijf bijeenkomsten over verschillende thema’s die ervoor zorgen, dat onze vrijwilligers de Amsterdammers nog beter kunnen ondersteunen.
Ik gaf de training samen met mijn collega’s Mary Yau en Leo Böke, die ook de vrijwilligers ondersteunen bij hun werkzaamheden, ieder van ons had haar/zijn eigen specialiteit.
Dit geldt ook voor de vrijwilligers. Sommigen hebben veel kennis van financiële zaken, anderen van huisvesting en weer anderen zijn heel handig met de computer en op internet. Zij leren de bezoekers digitale vaardigheden aan, zodat ze zelfredzamer worden.
Behalve leerzaam was de training voor de deelnemers een mooi moment om andere vrijwilligers te leren kennen en ervaringen uit te wisselen. Ze herkenden veel in elkaars verhalen. Bijvoorbeeld de bureaucratie waar ze soms tegenaan lopen in het contact met instanties en de ingewikkeldheid van de digitale wereld.
Voor de vrijwilligers is het zingevend om een waardevolle bijdrage te kunnen leveren in onze samenleving, door Amsterdammers te helpen met hun financiële vragen, met het aanvragen van voorzieningen of het vinden van een geschikte woning. Voor de Amsterdammers zijn de vrijwilligers onmisbaar.
De bijeenkomsten waren vooral ook heel gezellig en na de certificaatuitreiking sloten we af met een hapje en een drankje van Isam in Hembrug & Zaandammer, het buurtrestaurant in Huis van de Wijk Horizon.
Kunst in de Knoop
… waar buurt, kunst en ontmoeting samenkomen
Afgelopen december is een nieuw initiatief van start gegaan in Huis van de Wijk Koperen Knoop: Kunst in de Knoop.
Elke twee maanden nodigen we een kunstenaar uit, bij voorkeur uit de buurt, om te exposeren in de Knoop. Dat kan van alles zijn: schilderijen, fotografie, grafiek, driedimensionaal werk, figuratief of abstract, modern of klassiek. Eén ding staat centraal: autonome kunst. Kunst die je niet hoeft te ‘gebruiken’, maar die je mag ervaren. Kunst die je uitnodigt om te kijken, te denken en te voelen.
Want kunst doet iets met je. Het prikkelt je brein, kan stress verminderen en draagt bij aan je welzijn en creativiteit. Kunst roept emoties op, soms warm en blij, soms schurend, en helpt je om de wereld door de ogen van een ander te zien. Zo vergroot het je empathie en je zelfinzicht. Bovendien brengt kunst mensen samen. Met Kunst in de Knoop hopen we dan ook nieuwe gezichten te verwelkomen en de buurt nog hechter te maken. Filosofisch misschien, maar ook heel praktisch: alle beetjes helpen.
Op 3 december openden we met trots de allereerste tentoonstelling in aanwezigheid van kunstenaar Theo Bakker (Amsterdam, 1943), die zelf woont in de Lang Leven Thuisflat boven de Koperen Knoop.
Er hangen maar liefst veertig kleurrijke, figuratieve schilderijtjes, geschilderd met snelle, expressieve penseelstreken, die je direct meenemen langs de vertrouwde straten, pleinen en grachten van Amsterdam.
De opening was warm, gezellig en levendig. Naast onze vaste bezoekers waren er ook veel ‘nieuwe’ buurtbewoners, familieleden en ook de bezoekers van Mantelzorg & Dementie.
Muziek in de Knoop, de muziekmiddag met het open podium, maakte de middag compleet.
Ben je in de buurt? Loop gerust even binnen en laat je verrassen. De tentoonstelling is nog te bewonderen tot en met 30 januari. En leuk extraatje: de werkjes zijn ook te koop voor slechts € 15 per stuk.
Een krappe beurs in de buurt
Midden oktober ging ik naar Podium Mozaïek, een plek waar ik erg van hou en waar ik iedere keer blij van word. Samen met mijn collega was ik aanwezig bij de buurtbijeenkomst Een krappe beurs in de buurt, een avond voor en door de buurt met het stadsdeel, externe organisaties en Amsterdammers. We gingen met elkaar in gesprek, er was ruimte om ervaringen te delen en vragen te stellen.
Jamila Tahiri, directeur van stadsdeel West, begeleidde de avond en sprak zich uit: ”Deze avond bevestigt, dat we het samen doen, als stadsdeel West en bewoners van dit mooie stadsdeel. Samen werken we aan het verminderen van armoede in het stadsdeel. En dan is het belangrijk om verhalen uit de buurt goed te horen, zoals we op deze avond deden.”
Het was een waardevolle avond met open gesprekken en persoonlijke verhalen van Amsterdammers. Sommige verhalen waren schrijnend. Belangrijk was de stem van Milio van de Kamp, socioloog en werkzaam als universitair docent aan de UvA. Hij groeide op in armoede in de Staatsliedenbuurt en wist zich hieruit te ontworstelen. Milio vertelt ons, dat sleutelfiguren in de wijk van groot belang zijn. Hij was zelf nooit uit de generatiearmoede gekomen zonder zo’n belangrijke sleutelfiguur. Om het hoofd boven water te kunnen houden met de verbindende activiteiten waar deze actieve Amsterdammers zich voor inzetten, moeten de wegen minder lastig worden gemaakt. Er moet meer gekeken worden naar een toegankelijker, structurele vorm van subsidie.
Het stadsdeel wil dat deze bijeenkomst het begin is van een langdurige en open dialoog. Samen met bewoners wil zij blijven werken aan meer bestaanszekerheid in de buurt en initiatieven die écht helpen.
Een belangrijk signaal. Dus welnu, alle neuzen gericht op een sterkere buurt!
En een tip: lees Milio’s boek ‘Misschien moet je iets lager mikken’!
Ter info
- Project Buurtgerichte Armoede Aanpak: voor én door bewoners, activiteiten die direct effect hebben, zoals inloop, lokaal voedselinitiatief of huisbezoeken.
Andere ideeën, vragen of meedenken? Neem gerust contact op met Tim van Kleef (t.vankleef@amsterdam.nl), Bob de Haas (b.dehaas@amsterdam.nl), David Sondorp (d.j.sondorp@amsterdam.nl). - Buurtteam: voor vragen over geld, wonen, gezondheid, werk of ontmoeten.
contact met Buurtteams. - Buurtwerk: verbindt bewoners, vrijwilligers en professionals, ondersteunt initiatieven in jouw wijk, waar je iets kunt betekenen of voor anderen kunt doen.
West – Home West Combiwel Buurtwerk Amsterdam. - Voorlichting aan een groep over minimaregelingen: Flying Squad geeft gratis voorlichting over regelingen van de gemeente voor Amsterdammers met weinig geld. Contactpersoon: Linn Beulen (l.beulen@amsterdam.nl).
Een mooie afsluiting
Op 6 november hebben de Welzijnscoaches van Welzijn op Recept in samenwerking met Elaa een Wijktreffen georganiseerd met het thema LVB (licht verstandelijke beperking). Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad om vijftig deelnemers van verschillende organisaties en werksoorten bij elkaar te krijgen. In eerste instantie hadden we de bijeenkomst in september gepland, maar die moesten we annuleren, omdat er maar twaalf aanmeldingen waren. We besloten om het te verschuiven naar 6 november en toen liep het storm met de aanmeldingen. Hieruit blijkt wel dat het thema leeft! Meer dan vijftig mensen meldden zich aan. Huisartsen, POH-ers, ambulant begeleiders, buurtteammedewerkers, ervaringsdeskundige LVB van Cordaan, buurtwerkers, vrijwilligers van de Boeg enzovoort.
De bijeenkomst werd door de deelnemers ervaren als zeer positief en nuttig. Vooral het verhaal van de ervaringsdeskundige heeft indruk gemaakt. Het gaf een beter beeld van hoe ingewikkeld het leven kan zijn voor een persoon met LVB.
Omdat de bijeenkomst van 16:00 tot 19:00 uur was, moest er ook iets gegeten worden. En wie kan dat dan beter verzorgen in de Boeg? Sakina natuurlijk! Samen met haar dames heeft zij een fantastische catering verzorgd.
We hebben veel complimenten gekregen over Wijktreffen, over de organisatie en over de catering: “Zo’n uitgebreide en lekkere catering hebben we nog nooit meegemaakt!”
Afscheid
31 Oktober 2025, de dag stond in het teken van afscheid.
Eerst van een zeer geliefde collega, die met pensioen ging. Feest met veel oud-collega’s en mooie herinneringen aan de fijne tijd waarin wij samenwerkten.
Later op de avond het afscheidsfeestje met de actieve mensen achter Buurtruimte De Nieuwe Reiger, het gebouw wordt grootschalig gerenoveerd. En daar werd mooi duidelijk, dat afscheid van het een, het begin van iets anders kan zijn. Want naarmate de avond vorderde en ik meer kleine gesprekjes voerde met iedereen, kwam dát als rode draad heel helder naar voren.
Het houdt niet op, de betrokkenheid bij elkaar, bij een fijnere buurt, een mooiere samenleving. Iedereen bleek alweer plannen te hebben voor de toekomst. Een nieuwe plek om een initiatief onder dak te brengen. Een reis in het vooruitzicht.
We genoten van het lekkers dat de catering had gemaakt en heerlijks wat de overburen waren komen brengen. Als kers op de taart waren er heerlijke bonbons van de bovenburen, als dank voor het fijne ‘samenwonen’.
Waar ik tegen het eind van de lange dag best een beetje tegen opzag, het opruimen na afloop, ging ook dat op z’n Reigers, in een vloek en een zucht met vereende krachten.
“Maandag komen de verhuisdozen”, zei ik. En voorzichtig: “… willen jullie alvast nadenken over wat er mee naar huis moet?”, want van iedereen is er wel een stukje ‘thuis’ in De Nieuwe Reiger terecht gekomen.
“Jazeker, en ik ga alvast achter kranten aan voor de keukenspullen.”
“Jawel, maar eh… ik had het eigenlijk voor híer gekocht.”
“Zeker, maar we kunnen pas tweede helft van november over, is dat erg?”
En, licht vermanend: “Heb je wel opslagruimte voor de rode kast geregeld?”
Ja dat heb ik. 😉 Alles komt goed.
En dan ’s avonds na thuiskomst lees ik, dat ons grote voorbeeld in opbouwwerkland, Spaarndammerbuurter Ton Heijdra is overleden. Definitief afscheid…
Eindsprint!
De afgelopen maanden waren druk, druk, druk, een soort eindsprint waarbij iedereen zich inzette om doelen en activiteiten vorm te geven. Team Buurtwerk Westerpark, een team van twaalf personen in Westerpark, heeft een verdeling van taken waarmee de teamleden zich bezighouden. Naast je eigen taken help je elkaar als collega’s. Sommige projecten gaan niet alleen over Westerpark maar over heel West, daaraan werk je samen met collega’s uit de andere wijken. Het werk moet ook geregistreerd worden, verslag schrijven.
Er zijn regelmatig veranderingen in de organisatie, waardoor je je moet aanpassen. Nieuwe collega’s komen en andere collega’s, waarmee je jaren hebt gewerkt, nemen afscheid. Inderdaad alles verandert, alles stroomt, zeggen ze. Persoonlijk vind ik het wel lastig, die veranderingen. Je wilt erbij stilstaan en tijd nemen om erover na te denken, dankbaar voor de samenwerking. Maar nieuwe collega’s komen en dat is ook goed, zo gaat het dan. Ik merk, dat ik de verandering als een soort rouwperiode ervaar, sentimenteel om wat was.
Als nieuw team gaven we begin september een feest voor de vrijwilligers om ze te bedanken voor hun inzet. Dat was erg leuk. Om een Italiaanse sfeer te creëren, hebben we de was buiten opgehangen en er was Polkamuziek en catering van Isam (de kok van buurtrestaurant Hembrug & Zaandammer).
Zo sta je er dan als team Buurtwerk en ieder heeft een rol. Talenten worden gezien. Westerpark is best groot en daarom werken we als team op verschillende locaties. De vaste standplaatsen zijn de Horizon en de Koperen Knoop, De Nieuwe Reiger wordt komende maanden verbouwd. We komen als team één keer per week bij elkaar om alles door te spreken en te plannen. Behalve samen praten is samen werken en samen doen het beste voor respect en acceptatie, dat geldt natuurlijk voor alles en iedereen, waardoor ik in ieder geval weer plezier hebt in mijn werk. 😜
Toppers in het Groen
Wat hebben we toch krachtige en sterke buurtbewoners in de buurt, die mij altijd verrassen met wat ze voor elkaar kunnen krijgen. Zoals het tuinfeest van de Groenflirafauna groep, een tuinfeest met een opkomst van ruim 140 buurtbewoners!
Wat begon als een intakegesprek met één buurtbewoner eindigde met een gesprek met twee buurtbewoners, wat uiteindelijk een team is geworden van tien buurtbewoners! Een hecht team, dat zich wil inzetten om de tuinen bij de Koperen Knoop te verbeteren. De passie en motivatie van dit team was zo mooi om mee te maken. Ze hebben een geweldige visie voor wat ze willen doen met deze tuinen.
Om het buurtinitiatief te lanceren, hadden ze een geweldig idee bedacht: een tuinfeest organiseren voor de buurt. Gezellig met elkaar in de zon van een drankje en hapje genieten. Dit werd dan ook het Groenflirafauna Tuinfeest genoemd. Met een bijdrage uit het buurtbudget van de gemeente en van Rochdale, konden ze een geweldig tuinfeest neerzetten. Daarnaast hebben lokale ondernemers ook hapjes gesponseerd, wat erg fijn was. Het werd dan ook een groot succes met een mooie opkomst van meer dan 140 buurtbewoners.
Dat is nou echt opbouwwerk
Waarom is dit nou echt opbouwwerk? Het is echt opbouwwerk omdat je soms alleen maar iemand de goeie kant op moet sturen en in diens eigenkracht zetten, waardoor het zelfstandig van de grond komt en er een geweldig eindresultaat van komt. Het is om deze reden dat ik dan ook mijn werk doe. Dit is wat de taak is van een buurtwerker in mijn ogen. Buurtbewoners in hun eigen kracht zetten, zodat ze hun idee voor de buurt daadwerkelijk kunnen gaan uitvoeren. Daardoor ontstaat er een zelfredzame buurt, waarin we elkaar kunnen ondersteunen en een gezellige tijd hebben. Dit is dan ook precies mijn visie.
Smaken van Gevouwen Herinnering
verhalen van Chinese senioren in Nederland.
Ik heb de schrijfworkshop Ontvouw Familieherinneringen gevolgd onder begeleiding van schrijver en spoken word artiest Lin An Pho. Ik merkte hoe krachtig woorden kunnen zijn, ze wekken herinneringen tot leven, brengen soms een glimlach, soms tranen en verbinden mensen door gedeelde ervaringen.
De workshop was een onderdeel van het project Smaken van Gevouwen Herinnering – Verhalen van Chinese senioren in Nederland. In dit project delen Chinese ouderen hun eerste stappen in Nederland, hun uitdagingen en herinneringen die hen hebben gevormd. Ze delen hun verhalen en laten zien hoe migratie levens kan beïnvloeden en ook hoe herinneringen helen, verbinden en kracht geven.
De verhalen werden verteld in de vorm van een theatervoorstelling en ik mocht daar getuige van zijn. Voor mij persoonlijk is het een en al herkenning en erkenning voor de Chinese ouderen, die zich aan het begin van de 20e eeuw in Nederland hebben gevestigd. Honderdduizenden Chinezen zijn hen hierna gevolgd. Na een eeuw van stereotiepe beeldvorming nemen de Chinese senioren nu de regie op hun eigen verhalen.
Het is bijzonder dat deze onzichtbare generatie Chinese ouderen hun persoonlijke verhalen delen met het publiek, want in de Chinese cultuur is spreken zilver, zwijgen goud. In veel situaties is het beter om niets te zeggen dan om te spreken.
De voorstelling is een initiatief van Stichting Tien Yan Nederland en wordt ondersteund door gemeente Amsterdam, 750 jaar Amsterdam, Lang Leve de Kunst, Cordaan en de OBA. Stichting Tien Yan Nederland zet zich in voor Chinese ouderen. Migranten, nakomelingen van migranten, kwetsbare mensen en ouderen kunnen bij de stichting hun talenten ontwikkelen om te gebruiken in de maatschappij en elkaar te helpen.
Fotograaf Mathilde Nai maakte een prachtige fotoserie van de Chinese ouderen uit de voorstelling.
Wie de foto’s bekijkt wordt verrast en ontroerd door hun verhalen.
(Foto-expositie tot en met november 2025, OBA Oosterdok, 3e etage).
Zij staat haar mannetje
Ik wil het even hebben over diversiteit in ons taalgebruik. En dan heb ik het niet eens over allerlei diversiteit, maar gewoon over vrouwen en mannen.
Zoals jullie weten bestaat de helft van de wereldbevolking uit vrouwen, en in het sociale domein is misschien wel 75% vrouw, inclusief managers en directeuren. Toch hoor ik de hele tijd mensen praten over bijvoorbeeld: “Er kwam vijftig man opdagen” of “We waren met veertig man sterk”, terwijl er toch heel veel vrouwen aanwezig waren. Waarom zeggen we niet gewoon: “Er waren vijftig mensen aanwezig”, vijftig deelnemers of bezoekers? Een brief beginnen we met ‘Geachte heer, mevrouw’, waarbij de heer altijd als eerste wordt genoemd, terwijl de kans groot is dat degene die de brief leest een vrouw is. Bij een sterke vrouw zeggen we: “Zij staat haar mannetje”, of “Zij heeft de broek aan” of “Zij heeft haar op de tanden”. Sterkte of kracht wordt hierbij automatisch geassocieerd met mannelijk. We kunnen ook gewoon zeggen: “Het is een sterke vrouw” of een sterk persoon. Als het over werktijd gaat, spreken we over mankracht of manuren in plaats van menskracht of mensuren of wat dacht je van uitzendbureau ‘Manpower’. En bij beroepen: bewindsman, ombudsman. Zelf ben ik sociaal raadsvrouw, maar mijn officiële functienaam is nog steeds sociaal raadsman.
Ik verwijt dit niet perse de mannen, want de vrouwen doen het net zo hard. Sterker nog, soms zijn mannen zich er meer bewust van. De herkomst is vaak te verklaren uit beroepen waarin van oorsprong alleen mannen voorkwamen, zoals het leger of de scheepvaart, bijvoorbeeld ‘met man en macht’ of ‘overmand worden’. Maar het is 2025 en dit taalgebruik wordt nu toegepast in hedendaagse beroepen als sociaal werk of in de politiek of ons alledaagse leven, zoals “Hé jongens” of ‘allemans vriend’,
Let er maar eens op, het zal je verbazen hoe vaak je deze termen (en andere) tegenkomt.
