Een warme deken…
Mijn collega’s voelen als een warme deken om me heen. Op de eerste dag van mijn inwerkperiode stapte ik vol verwachting de ruimte binnen om mijn werkapparatuur op te halen, een laptop en een telefoon. “Is dit echt mijn gereedschap?”, vroeg ik me af. De sociale vaardigheden en het werken met mensen zijn vertrouwd voor mij, maar hoe kon ik deze nieuwe omgeving in mijn leven inpassen? Het was een gedachte, die mij bezighield.
Al snel was ik onderdeel van een vergadering. Wat een lieve mensen! Hun geduld en de geruststellende woorden hielpen me echt. Langzaamaan begon ik me steeds meer op mijn plek te voelen. De dagen verstreken en elke keer werd ik meegenomen in de werkwijze en de verhalen van de buurt. Het was bijzonder om te horen over de achtergronden van mijn collega’s. We zijn allemaal mensen met onze eigen verhalen en unieke persoonlijkheden.
Het is zo inspirerend om te merken dat ik hier niet alleen mijn vaardigheden kan ontwikkelen, maar ook echte verbindingen kan maken. Een fijne fietstocht door West of gezellige rondleidingen in de buurthuizen. Elke ruimte heeft zijn eigen waarde en helpt me meer te leren over deze geweldige omgeving.
Inwerken kon niet beter. Het voelt geweldig om omringd te zijn door zulke warme mensen. Elke kennismaking met een collega vult het plaatje verder in. Wat zijn we zonder elkaar? Ieders kwaliteiten komen samen tot een prachtig team. Ik voel me dankbaar dat ik hier een klein steentje aan kan bijdragen. Er is geen verdeling, samen zijn we één.
Ode..!
Wanneer verbinding begint bij de eerste blik,
bij binnenkomst in de Horizon, gelijk een klik.
Achter de balie, een sprankelende verschijning,
de jurken, de kleuren, een en al verfijning.
In de chaos van het alledaagse is ze de rust,
een warme, volle stem die altijd sust.
Een symfonie van kleuren, in elke lach,
een palet van warmte om te beginnen met de dag.
Ze omarmt de bewoner als een kunstenaar zijn doek,
de armen wijd open, een echte moederkloek.
Met liefdevolle penseelstreken, kleurt ze de dag,
nooit chagrijnig en een en al lach.
Ze beweegt zich door de dagen, met een flair die betovert,
elke stap een verhaal, een aanwezigheid die verovert.
Haar uniekheid, een schat, zo zeldzaam en echt,
een bron van inspiratie, zonder oordeel, goed of slecht.
Dus heffen we onze stemmen, een lofzang voor deze vrouw,
een ode aan haar warmte, aan de magie van haar trouw.
Laten we dansen op de werkvloer, op alles wat komt,
de Horizon, niet vlak en grijs, maar kleurrijk en rond!
Het is geen vuilniszak …
Westerpark-momenten in 2024, het zijn er veel. Vaak mooi, ontroerend, inspirerend, verrassend. Maar niet altijd. Soms verdrietig, schokkend, aangrijpend. Zulke momenten vliegen me aan.
Wat zie ik? Wat hoor ik?
Het is geen vuilniszak. Het is een man op zijn hurken. Hij eet wat hij gevonden heeft, van de straat naast de vuilnisbak.
Je zit ‘s avonds op een bankje en opeens hoor je gesnurk in de bosjes.
Je zoekt de bal van je hond en je komt in een andere wereld, een wereld van tentjes, gemaakt van bij elkaar geraapte spullen.
De voeten die elke avond slapend uit een portiek steken, zijn elke ochtend weer verdwenen.
Een hele rij instanties gaat door mijn hoofd. Wat kan ik doen? Wat kan ik zelf doen? Is het gewenst? Anderen doen het al, zij zorgen voor dak- en thuislozen. Wat brengt mijn zorg voor diegene en wat in het grotere geheel?
Kortom, ik verbaas me en ben gechoqueerd.
We leven in andere werelden. Er zijn bewoners in Westerpark, die wonen met uitzicht op Noord, hier gekomen uit liefde, zij willen graag Nederlands leren. Ze zijn de hele dag alleen, omdat hun lief moet werken. Of bewoners uit een andere stad, die een weekendwoning kopen in Westerpark, zodat ze na een evenement veilig thuiskomen.
Andere werelden, andere kansen, ander perspectief in Amsterdam. Deze Westerpark-momenten herinneren je aan de ongelijkheid die er is.
Het leven is niet eerlijk en kansen moet je pakken zodra ze er zijn, ze desnoods maken, als je kan.
Als er maar gegeten kan worden…
Dat eten belangrijk is binnen buurtwerk, weten we allemaal wel. In buurtcentrum Horizon zijn er maar liefst twee keukens, die volop gebruikt worden.
“Goedemorgen!”, een zeer actieve buurtbewoner meldt zich. Hij heeft een plan: vanaf december iedere eerste vrijdag van de maand stamppot maken voor de buurt. “Toch niet teveel eters tegelijk hè?”, want dan wordt het zo’n vreetschuur waar men alleen voor de hap komt en niet voor de ontmoeting. Als buurtwerker hamer ik er steeds op, dat het niet alleen moet gaan om voeden, maar vooral om de ontmoeting. “Zo’n 50 tot 60 man”, is het antwoord. Nou, we zullen zien. Of ik het flyertje wil maken en of ik ook even het boodschappenlijstje voor de supermarktsponsor wil schrijven, zodat ze het goed kunnen lezen.
Uurtje later klinken stappen in de gang en staat er plots een oliebol voor me op tafel. Alleen die geur al. “Ik ben aan het proefdraaien voor de winter”, vertelt de bakker. “Misschien ga ik dan in de Spaarndammerstraat staan.” Ik laat hem smaken.
In de loop van de middag krijg ik bezoek van de coördinator van de Turkse vrouwengroep, die vanmiddag bezig is met de workshop Same koken, same eten en drinken. Twee borden vol met vegetarische lekkernijen die ik eigenlijk niet wil, maar niet kan weigeren. Ongelofelijk smakelijk!
Straks met een volle buik naar huis fietsen.
Met een kleine groep aan tafel kun je gezellig samen praten over van alles en nog wat in het dagelijks leven. Dat is belangrijk voor iedereen, zeker ook voor wie uiteten financieel niet zomaar mogelijk is. Voor de vrijwilligers van het Horizon Tuinteam is het zelfs een hoogtepunt na een ochtend hard werken in de tuin. Ontmoeting staat voorop, samen eten is een middel.
Ik zal nogmaals in gesprek moeten gaan over de stamppot voor 60 man. Ach, misschien valt het wel mee. Laat het eerst maar eens gebeuren.
(T)huis in de Staatsfestival…
Het was weer een leuke zaterdagmiddag in de Nassaukerk tijdens het (T)huis in de Staatsfestival.
Het team van (T)huis in de Staats had mij uitgenodigd om daar met ons Buurtbakkie te komen staan. Dus stonden mijn collega Cor en ik die dag om 12:00 uur klaar in de kerk met het Buurtbakkie en onze vlaggen.
De middag begon rustig, waardoor Cor en ik alle tijd hadden om ons plekje op te bouwen. Met twee vlaggen aan het Buurtbakkie waren we het middelpunt in de kerk geworden. Van de gezondheidsdag, een dag eerder in Huis van de Wijk Koperen Knoop, hadden we fruit over, dus dat hadden we meegenomen als iets lekkers. Na de rustige start bij ons Buurtbakkie, met nog niet veel aanspraak, kwamen langzamerhand steeds meer mensen kijken wat wij zoal in ons bakkie hadden. We hadden verschillende flyers bij ons over wat we aanbieden in de wijk. Ook hadden we leuke gesprekken over Lief en Leedstraten. Veel mensen vroegen: “Wat is een Lief en Leedstraat eigenlijk?” Dat hebben we uitgelegd. Als twee bewoners samen aandacht geven aan lief en leed in hun straat, bijvoorbeeld door een kaartje in de bus of aanbellen voor een praatje, dan is de straat een Lief en Leedstraat en zijn die bewoners ‘gangmakers’. Zij krijgen een klein potje om leuke attenties van te kopen. Hopelijk hebben we mensen geïnteresseerd om gangmaker te worden.
Halverwege de middag vroeg Harold van Kerk en Buurt mij om te vertellen over wat ik zoal in de buurt doe en waarom wij hier staan. Dat werd een leuk gesprek over mijn werkzaamheden als buurtwerker in de Staatsliedenbuurt vanuit de Koperen Knoop. Ik vertelde, dat ik ook regelmatig met het Buurtbakkie bij Dirk van den Broek sta en zo door Harold was gevraagd om tijdens het (T)huis in de Staatsfestival te komen staan.
Ik kijk terug op een geslaagde middag, waar ik nieuwe buurtbewoners heb leren kennen en hopelijk zij mij en het Huis van de Wijk ook.
Van saaie straathoek naar prachtige mozaïekkunst bij De Nieuwe Reiger…
Afbeelding Geplaatst op Geupdate op
Welkom collega’s..!
Buurtteams bieden individuele en collectieve maatschappelijke dienstverlening. Dat laatste noemen we kortweg Collectieve Madi. In het nieuwe jaar gebeurt er iets moois: de Collectieve-Madi-collega’s sluiten zich aan bij Buurtwerk, een waardevolle stap naar nog meer samenwerking in de buurt!
Ik ben blij om deze ontwikkeling binnen ons buurtwerk aan te kondigen. Dit is een belangrijke stap voor ons en ook voor de informele partijen waarmee we samenwerken. Met de komst van de Collectieve-Madi-collega’s versterken we wat we met z’n allen doen: bouwen aan een betrokken, sterke en verbonden buurt.
De Collectieve-Madi-collega’s brengen een schat aan kennis, ervaring, enthousiasme en toewijding mee. Hun deskundigheid sluit perfect aan op onze missie en visie om buurtbewoners te ondersteunen, te adviseren en te inspireren. Dankzij deze samenwerking kunnen we onze activiteiten uitbreiden, nieuwe initiatieven ondersteunen en nog beter inspelen op de behoeften van de wijk.
Wat deze stap extra bijzonder maakt, is dat de Collectieve-Madi-collega’s ook ons netwerk met informele partijen versterken Deze organisaties en vrijwilligers zijn de ruggengraat van ons werk in de buurt. Met de Collectieve-Madi-collega’s erbij kunnen we bruggen bouwen tussen formele en informele structuren, zodat alle betrokkenen elkaar nog beter vinden en versterken. Samen werken we aan een inclusieve gemeenschap, waarin iedereen de kans krijgt om mee te doen en een verschil te maken, in je eigen leven of in het leven van iemand anders.
Óp naar nieuwe mogelijkheden!
Met veel enthousiasme kijk ik uit naar de toekomst. De samenwerking met de Collectieve-Madi-collega’s opent de deur naar nieuwe ideeën en kansen. Het vertrouwen en de betrokkenheid die zij uitstralen, sluiten perfect aan bij wat we bij Buurtwerk belangrijk vinden. Ik ben er trots op om onze oude vertrouwde Collectieve-Madi-collega’s te mogen verwelkomen als nieuwe collega’s in ons team Buurtwerk Westerpark en ik weet zeker dat dit een positief effect zal hebben op ons werk en de buurt als geheel.
Welkom collega’s!
Samen maken we het verschil. 💙
Steeds weer schakelen
want soms zit het mee en soms zit (even) het tegen…
Samen een plan maken voor Huis van de Wijk Horizon, dat was het plan.
Ideeën verzamelen om van de Horizon ‘1+1=3’ te maken. Niet alleen een optelsom is van mooie activiteiten, voorstellingen, hulp en ondersteuning (‘1+1=2’), maar net even meer dan dat, door ook dingen samen te doen, met en voor elkaar.
Dus begonnen we in oktober 2023 met een startbijeenkomst. Eerst een soepje van Isam en daarna bespreken hoe we die plannenmakerij samen gingen aanpakken, met iedereen die zich betrokken voelt bij de Horizon, iedereen die wil meebeslissen over het plan en daarna meedoen met de uitvoering.
In de maanden na de startbijeenkomst heb ik gesproken met heel veel mensen, die willen meedoen met de plannenmakerij voor ‘Horizon, 1+1=3’. Fijne gesprekken over de Horizon, over de buurt, over de komst van de OBA (want dat was waar we toen van uitgingen), over de mogelijkheden die dat met zich meebrengt, over leuke activiteiten en mooie ideeën die mensen al hadden.
Als je een plan maakt, zijn er ook altijd grenzen aan wat kan, een kader waar het plan binnen moet blijven, zodat het ook echt uitgevoerd kan worden. Het gaat dan vaak om wet- en regelgeving, eventueel beschikbaar budget en afspraken waar je niet omheen kan, zoals vastgesteld beleid en dat de Horizon een Rijksmonument is met alle regels die daarbij horen.
Tijdens de startbijeenkomst bespraken we, dat we het plan gingen maken in het eerste deel van 2024, het definitieve kader zou voor die tijd af zijn. Eind januari was het idee.
Maar oh, wat liep het anders. Gemeente, stadsdeel, OBA en anderen waren nog steeds met elkaar in gesprek over de OBA-verhuizing naar de Horizon. En zo werd de planbijeenkomst ook steeds verplaatst. Naar maart, april, mei, vóór de zomer, ná de zomer, dus schakelen, steeds weer schakelen.
“Elk nadeel heb ze voordeel”, zei ooit een wijs man, en dat is hier ook zo. Uitstel betekende meer tijd voor individuele gesprekken. Dat kwam goed uit, want er meldden zich nog steeds mensen die willen meedoen met de planbijeenkomst.
En toen kwam het bericht, dat het allemaal toch echt anders zou gaan: de OBA verplaatsen naar de Horizon bleek lastiger dan men eerst had verwacht, onder andere door de financiële uitdagingen. Voor de een echt een teleurstelling, want er werden veel kansen gezien als de OBA in het Huis van de Wijk zou zitten, voor de ander een opluchting, want niet iedereen was blij met de verhuisplannen.
Maar met of zonder OBA in huis, de wens voor ‘Horizon, 1+1=3’ is er nog steeds. Dus samen met iedereen, die dat wil, een plan maken, is nog steeds het idee. Samen bedenken hoe we willen dat het gaat in de Horizon, samen beslissen en ook samen uitvoeren. Er wordt dus alsnog een planbijeenkomst georganiseerd, zodra het nieuwe kader definitief is.
“Huh, er was toch al een kader?” Ja, dat klopt. Daarin stonden veel punten, die te maken hadden met de komst van de OBA, daarom moet het worden aangepast. Óp naar een nieuw kader en daarna samen een mooi plan maken! Want zoals gezegd: een plan dat past binnen het kader, kan worden uitgevoerd.
Geduld is een schone zaak, dus nog even schakelen en in 2025 alsnog samen een mooi plan maken!
En tot die tijd: voor iedereen fijne wintermaanden gewenst!
Tot volgend jaar!
Vrijwilliger aan het woord: Bert
Wil je jezelf even voorstellen en uitleggen wat je doet als vrijwilliger?
Mijn naam is Bert van Sloten, geboren op 24 december 1952. Ik woon in de Kinkerbuurt in Oud-West. In de Horizon ben ik gastheer en doe ik beheer. Ik zorg voor ontvangst en serveer koffie en thee. Verder verzorg ik de planten en doe ik de vaat en was. Ik ben ook steeds alert op dingen die kunnen gebeuren. Ik werk twee keer per week, op donderdagmiddag en vrijdagmorgen.
Wat deed je in je vroegere werk/functie?
Ik heb jarenlang in de horeca gewerkt. Daarnaast had ik vele baantjes en ook langdurig een uitkering, omdat ik na een zwaar ongeluk niet kon werken. Ik ben afgekeurd voor het zware werk.
Wat vind je leuk aan werken in het Huis van de Wijk?
Het omgaan met collega’s en met mensen die langskomen in het buurtcentrum. Ik houd van de drukte. Het leukste is als ik mensen echt kan helpen, hoe meer hoe beter.
Wat is het spannendste/leukste wat je hebt meegemaakt?
Drukke dagen zijn voor mij een verademing, dat zijn de leukste dagen. Met drukte om me heen functioneer ik het beste. Wat betreft het spannendste: ik heb al verscheidene keren mensen geholpen met EHBO en dat is regelmatig spannend.
Zou je nog een cursus/opleiding willen volgen of een activiteit willen bijwonen en zo ja, wat?
Voor een cursus denk ik allereerst aan een fotografiecursus, dat lijkt me leuk. Op dit moment is er geen in de Horizon, maar wie weet in de toekomst…. Ik zou ook wel percussielessen willen nemen. Via Combiwel heb ik mijn BHV-certificaat gehaald.
Hoe lang werk je in de Horizon en ben je tevreden?
Ik weet het niet precies, volgens mij sinds 2017 of 2018, dus inmiddels ruim 6 jaar en nog altijd tevreden. Het feit dat ik er nog steeds ben zegt genoeg.
Blij dat je in de buurt bent, Bert!
Bezoek aan het Bollenpandje in Rotterdam…
In september gingen we naar Rotterdam. De dames van Expeditie West en vrouwen van het Van Beuningenplein. Doel van deze expeditie: blikveld verruimen, hoe doen ze het in de stad die maakt?
Hatice Demir van Team Nour wil graag kennismaken met vrouwengroepen in Rotterdam. Tijdens een training over communitywork kwam het Bollenpandje voorbij, daar gaan we naartoe!
Eenmaal in Rotterdam bezoeken we eerst de Markthal, de Kubuswoningen en ‘de golf’. Daarna door naar het Bollenpandje, waar we hartelijk welkom worden geheten door Tonny van Someren. Vijftien vrouwen en een man vertellen ons hoe Team Bollenpandje samenwerkt met de buurt en andere buurtkamers om buurtbewoners samen te brengen. Om dit te kunnen doen, moeten ze ieder jaar subsidie aanvragen, voor speciale activiteiten wordt apart subsidie aangevraagd. Wij zijn blij, dat de subsidiering van Expeditie West anders (beter) is geregeld.
Op dit moment – al kan dat ieder jaar veranderen – ontvangen de vrouwengroepen van Expeditie West een budget. Daarvan organiseren de sleutelvrouwen activiteiten, die vrouwen uit de buurt nodig vinden. Zoals activiteiten voor alleenstaande moeders, voor oudere migrantenvrouwen, informatiemiddagen over gezondheid, samen met het Ouder en Kind Team informatie geven over opvoeden en ga zo maar door.
Terug naar onze dag in Rotterdam. We maken een rondvaart door de haven en bezoeken Hotel New York. Daar vertrokken in de jaren ’30, ’40, ‘50 de gelukzoekers uit Nederland naar verre oorden. Door dit bezoek kijken we met andere ogen naar het heden.
Op de terugweg lopen we door de Rotterdamse binnenstad en zien de architectuur van vandaag de dag. Bij het beeld De verwoeste stad (Zadkine) praten we over de oorlog van toen en de oorlogen van nu. Vol van alle indrukken en alles wat we hebben geleerd, reizen we terug naar Amsterdam.
“Tot volgend jaar!”, want dan bezoeken de Rotterdammers uit het Bollenpandje de vrouwengroepen in Amsterdam West. We kijken er nu al naar uit!
Buurtwerk Westerpark vertelt... 