Geen gezellig onderwerp…
Voor de noodzakelijke portie Women Empowerment organiseerde ik twee Vrouwendag Dialoogtafels, een in de Koperen Knoop en een in de Horizon. Een mooie samenwerking tussen Buurtwerk, Single SuperMom, een filosoof en een kunstdocent. Om mij heen hoorde ik geluiden van vrouwen die last hadden van allerlei overgangsklachten en zelf heb ik ook megaveel last. Ongelofelijk hoeveel invloed de overgang kan hebben op je doen en laten en hoe weinig begrip er nog voor is, weinig kennis ook. Een oud-collega noemde het “geen gezellig onderwerp” en begreep de ophef niet zo. Des te meer reden voor een dialoog, dacht ik.
Samen met geweldige dames met wie ik samenwerk, koos ik twee documentaires rondom het thema menstruatie. De prachtige documentaire Period. End of a Sentence, geregisseerd door Rayka Zehtabchi, over (jonge) vrouwen in Hapur, India, die een stille seksuele revolutie leiden. We zien hoe ze leren een machine te bedienen die goedkoop, biologisch afbreekbaar maandverband maakt, dat ze tegen betaalbare prijzen aan andere vrouwen verkopen. Dit versterkt de positie van vrouwen en stelt hen in staat om taboes rond menstruatie in India te doorbreken. In de andere documentaire, Uitgebloe(id), gaat documentairemaker Ingeborg Beugel op zoek naar antwoorden op vragen die iedereen heeft, maar bijna niemand durft te stellen. Ze stelt zich kwetsbaar op en neemt je mee langs alle stadia van de overgang. Ze bezoekt specialisten, haar moeder, vriendinnen en bekende Nederlanders. Ze geeft ons een kijkje in haar eigen leven en laat ook zien hoe groot de impact van de overgang is.
Naar aanleiding van deze leerzame films ontstond een inspirerend, open, soms confronterend en zeker ook gezellig gesprek op gang. Na afloop de workshop Collage Moodboard maken was hartstikke leuk. De kunstwerkjes hingen vervolgens te pronken in de Horizon. Wat we vooral uit dit alles meenemen, zijn de indrukken en inzichten die we kregen om onszelf weer wat beter te begrijpen en telkens weer op zoek te gaan naar wat ons vrouwen met elkaar verbindt.
Ik weet het even niet…
Vorige week kwam ik erachter dat ik te laat was met mijn blog inleveren. Deadline was 15 juni, maar ja, toen zat ik op Rhodos en waren mijn gedachten echt niet bij het werk. Ik heb dus van mijn lieve collega Cunera nog een weekje gekregen om de blog te schrijven. Dank je, Cunera.
Volgende probleem: Ik heb even geen idee waar deze blog over moet gaan…
Ga ik het hebben over mijn vakantie? Ik denk het niet. Wil niet dat collega’s jaloers worden op de fantastische drie weken die ik gehad heb op Rhodos. Mooi weer, lekker eten en een prachtig eiland.
Ga ik het dan hebben over iets wat meer over het werk gaat?
Bijvoorbeeld dat we met Welzijn op Recept halverwege het jaar precies op de helft zitten van het aantal trajecten dat we dit jaar moeten halen?
Of ga ik het hebben over een huisartsenpraktijk waar de welzijnscoaches – in al de jaren dat Welzijn op Recept bestaat – nog nooit zijn binnengekomen. Waarschijnlijk heeft deze praktijk het licht gezien, want zij vroegen nu zelf om een kennismaking en presentatie. Wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Ik kan natuurlijk ook vertellen dat een huisartsenpraktijk in De Baarsjes graag wil, dat de welzijnscoaches spreekuur houden in de praktijk, daar een eigen ruimte krijgen. Dan is het lijntje korter en patiënten kunnen meteen terecht voor informatie of aangemeld worden. De welzijnscoaches mogen ook deelnemen aan het opleidingsplan van de huisartsen.
Het laatste onderwerp waar ik nog over zou kunnen schrijven is dat ik sinds twee maanden bezig ben met een korte HBO-module ‘Coachende gespreksvoering’, zodat ik de cliënten nog beter kan helpen naar weer een fijne plek of doel in hun leven.
Helaas, ik weet nu echt even niet wat interessant genoeg is voor deze blog…
Hopelijk heb ik voor de volgende blog weer een helder idee waar die over moet gaan?!
Er even tussenuit…
Vakantie! Ja, geweest, net weer terug. Noodgedwongen moest ik even twee weken vakantie opnemen. Ook een Locatieleider moet af en toe even afstand nemen en de batterij weer opladen. In dit geval dreigden de 50+ verlofuren te gaan vervallen… en dat terwijl je vijf jaar de tijd krijgt om ze op te maken. Even ertussenuit dus en proberen afstand te nemen van het werk.
Maar kan je dan ook echt afstand nemen en het allemaal even loslaten?
Het kan wel … tuurlijk … als je het maar allemaal goed regelt.
Dat herkent u vast wel… ruim van tevoren aangeven dat je op vakantie gaat, alles regelen voor de tijd dat je op vakantie bent en als je vakantie dan voorbij is dubbel zo hard werken om je achterstand weer weg te werken.
Eerste werkdag na de vakantie. Iedereen vraagt heel vrolijk en aardig: En, hoe was de vakantie? Nou, ten eerste: veel te kort. En ten tweede: hij is voorbij, kunnen we het over iets anders hebben? Natuurlijk had ik wat langer weg willen blijven, ik begon net een beetje stress kwijt te raken, was bijna de naam van een collega of buurtbewoner vergeten, is dat loslaten of niet?
Toch, meestal al na drie werkdagen, zo’n beetje tegen de tijd dat het weer net is alsof je nooit bent weggeweest – of héél lang geleden – is het weer fijn om op de werkvloer te zijn. Want je mist het tocht, de buurtbewoners, de activiteiten, de collega’s en natuurlijk de vrijwilligers. De dagelijkse praatjes, de humor en de omgeving. Dan voel ik mij weer op mijn plek en weet ik dat dit werk bij mij past.
Nu komt de grote vakantie er bijna aan. Tijd om alles weer goed te regelen. Want werken is dan wel goed voor lichaam en geest, maar af en toe er even tussenuit is toch ook wel heel erg fijn!
West digitaal …
Trots om te melden, dat ik een paar weken geleden aanwezig mocht zijn bij de netwerkbijeenkomst Digitaal. Een belangrijk onderdeel van die bijeenkomst was de afronding van het seizoen van project Digicoaches. Combiwel Buurtwerk organiseert dit project samen met Academie van de Stad/Hogeschool van Amsterdam (HvA). Studenten (digicoaches) van Academie van de Stad zijn tijdens het project wekelijks aanwezig op een aantal locaties in West om bewoners wegwijs te maken in de digitale wereld. 60 Amsterdammers deden dit seizoen mee aan de lessen en hebben geleerd hoe zij hun eigen dagelijkse digitale zaken kunnen regelen met supermooie resultaten!
Je leert hoe je met je computer/laptop/tablet omgaat en wat er allemaal nog meer kan met een smartphone behalve bellen. Er gaat een digitale wereld voor je open. De studenten, die zich een leven zonder laptop en smartphone nauwelijks kunnen voorstellen, leggen alles heel geduldig uit, niet een keer, niet twee keer, gewoon net zo vaak als nodig is. Er is ook veel ruimte om te oefenen! Oefenen, oefenen, oefenen, herhalen, herhalen, herhalen én maatwerk, want niet iedereen leert op dezelfde manier en in hetzelfde tempo.
Tijdens de netwerkbijeenkomst presenteerden de studenten vol enthousiasme ‘hun’ project. Ze vertelden hoe ze dit avontuur hebben beleefd en wat zij op hun beurt hebben geleerd. Dat was heel leuk en inspirerend om te horen. Vooral de gezelligheid en de leuke ontmoetingen die zij hadden met de deelnemers – die meestal een of zelfs twee generaties ouder zijn dan zijzelf en vaak met heel verschillende achtergronden – heeft indruk gemaakt.
Uit interesse was een aantal Amsterdammers, die de lessen hebben gevolgd, ook aanwezig. Samen genoten zij van de presentaties, de gezelligheid en het lekkere eten en drinken!
Digicoaches blijft een mooi project, dat in de behoefte voorziet van veel (kwetsbare) Amsterdammers! Dus blij om te melden, dat we in september weer gaan starten met een nieuw seizoen van Digicoaches in West.
Zeg het voort!
Wat doet een buurtwerker eigenlijk..?
Het werk van een buurtwerker is best moeilijk uit te leggen. Loodgieter is duidelijk, burgemeester ook, maar buurtwerker… dat is op zijn zachtst gezegd iets ingewikkelder, ook voor de buurtwerker zelf. Ik ga dan ook niet uitleggen wat voor vak het is. Ik ga wel vertellen hoe vrolijk je van dit werk wordt en dan zou je willen dat je buurtwerker bent, zelfs zonder dat je precies weet wat het eigenlijk is.
Zo word ik op dinsdagochtend vroeg altijd opgewacht door de beheerder van die dag, die mij vraagt: “Hé Cor, een cappuccino met expresso?” En op de woensdagochtend klinkt het: “Hé ouwe dibbes, hoe gaat ie vandaag?” Het zijn de kleine dingen die het doen.
Gisteren met het Buurtbakkie, onze elektrische bakfiets met wapperende vlag, de straat op gegaan voor het project Lief & Leedstraten. We zoeken ‘gangmakers’, mensen die aandacht hebben voor hun buren. Aan wie zou jij een bloemetje willen geven hier in de straat?
“Ik ben geen gangmaker, hoor, ik haat mensen. Haha, nee hoor, ik denk dat ik wel iemand weet, die het misschien wil.” Samen lopen we de hoek om en kloppen op het raam van een buurvrouw. Helaas niet thuis. De buurvrouw aan de overkant weet ook wel iemand. Ook niet thuis. Dan maar de pioenroos met informatieflyer half in de brievenbus stoppen; hopelijk gaat deze buurman nog reageren. Een andere buurtbewoner deelt haar contactgegevens met ons. Gangmaker, het lijkt haar wel wat, ze gaat erover nadenken. Een mooie middag op straat.
Terug in het buurtcentrum hangt een lokale kunstenaar net zijn prachtige schilderijen op in de hal. Ze hangen hoog, want: “Ik wil niet dat ze beschadigen.” We lachen, want dit zagen we nog in geen enkele galerie, zo hoog. Misschien wordt hier wel een trend gezet.
Door al deze bewoners in Westerpark wordt zelfs computerwerk leuk, want ik mag er weer een blog over schrijven!
Hoppakee, improvisatietalent in de buurt..!
Als de vaste kok van het Burenuurtje in de Koperen Knoop er niet is, bijvoorbeeld vanwege vakantie, zijn heel wat mensen teleurgesteld. We proberen dan zelf tijd te maken om iets te koken, want we vinden het belangrijk, dat een activiteit die op de agenda staat, doorgaat.
Een paar weken geleden was de kok vrij en ook mijn collega en ik waren niet in de Koperen Knoop. Een betrokken vrijwilligster bood aan om tosti’s maken. Prima idee! Ze had alle boodschappen gehaald en wilde energiek aan de slag gaan. Geërgerd belde ze me op en vertelde dat de tostiapparaten kennelijk bij een groep achter slot en grendel stonden. Dikke pech, want niemand kon erbij en er waren al gasten. Een sympathieke buurtbewoner bood direct aan om thuis een apparaat te laten halen, samen met zijn draagbare pizzaoven.
En wat er toen gebeurde, was fantastisch! De eigenaar van de pizzaoven gaf een kleine masterclass pizzadeeg maken (volgens traditioneel familierecept) en de lekkerste pizza’s rolden uit zijn oventje. Zijn solide, overjarige tostiapparaat leverde ouderwets heerlijke tosti’s. De sfeer was opperbest en foto’s werden enthousiast gedeeld via Facebook. Snel was het idee geboren om dit opnieuw te doen, als de kok weer eens afwezig zou zijn en ook het oventje werd besteld.
Wat een goed idee, want de kok is nu 3 à 4 weken uit de running vanwege een ingreep aan de hand. En daar is ze weer, de betrokken vrijwilligster, met een goed voorstel. Ze heeft ideeën, wil er ook zelf flyers voor maken. We bespreken welk bedrag ze kan vragen en hoe ze de bonnetjes en het aantal verkochte maaltijden het beste kan registreren.
Morgen is het zover, de boodschappen zijn gehaald en we gaan genieten van fijne buurtbewoners, die enthousiast de regie in handen nemen.
Pssst, dit heb je nodig om 7 à 8 bolletjes pizzadeeg te maken
· 6 dl water
· 2 el zout
· 7 à 8 el olie
· 1 kg bloem
· 1 zakje gist
· ½ tl suiker
Spelend leren…
Iedereen houdt van spelen, dit durf ik zonder twijfel te beweren.
Het is bewezen, dat spelen het voorste deel van je hersenen stimuleert. Dat is het gedeelte van je hersenen dat verstandelijke en emotionele functies regelt, zoals: beslissingen nemen, plannen, sociaal gedrag en impulsen beheersen.
In een serieuze wereld met ingrijpende gebeurtenissen is het heel erg nodig om spelenderwijs te kunnen leren. Veel mensen denken: Spelen is toch meer iets voor kinderen? Ik vind van niet. ‘Spelenderwijs leren’ vind ik misschien wel de meest effectieve manier van leren. Denk aan taalspelletjes bij het leren van een nieuwe taal of schaken waardoor het besluitvermogen verbetert. Kort geleden ben ik naar een bijeenkomst geweest van de european playwork association, die sociaal werkers uit verschillende Europese landen samenbrengt om te leren over community-werk. Ook hun uitgangspunt is spelenderwijs leren, omdat dit – zoals hierboven al staat – meer hersendelen prikkelt en het leren verbetert.
Bij buurtwerk zouden wij meer spelvormen kunnen inzetten om beladen thema’s te verlichten en bespreekbaar te maken. Bijvoorbeeld de ‘Levende Bibliotheek’, die geen boeken maar mensen uitleent. Mensen die zich beschikbaar stellen voor een gesprek. Mensen die vaak te maken hebben met vooroordelen en uitsluiting. Mensen van kleur, met verschillende seksuele voorkeur, met bijvoorbeeld autisme. In praatcirkels beantwoorden zij vragen van deelnemers. Door vragen te stellen en antwoorden te horen van mensen, die je in je eigen dagelijkse leven misschien niet zo snel spreekt, worden vooroordelen en stereotypen ontkracht en krijg je de kans om je eigen beeld van de ander te vormen en diversiteit te accepteren. Zo wordt de eerste stap gezet naar contact en harmonie binnen onze diverse samenleving.
Mensen hebben niet slechts één kenmerk, maar heel veel. Maatschappelijke ongelijkheid – onderdrukking of juist voordelen ervaren – gebeurt op grond van vele kenmerken. En al die kenmerken, al die lagen verdienen verdieping, acceptatie en vooral een plekje in de samenleving, in Amsterdam, in onze buurt.
Laten we spelenderwijs leren van en over elkaar!
1 Juni 2023…
Keti Koti (‘ketenen gebroken’) is de jaarlijkse viering op 1 juli van de afschaffing van de slavernij.
1 Juni is het begin van de Keti Koti herdenkingen die hieraan voorafgaan en deze periode werd in Amsterdam officieel geopend met een herdenkingstocht, de Memre Waka.
Op 1 juni werkte ik in Huis van de Wijk Mansvelt. Een buurtwerker van Team Bos en Lommer vond, dat ook wij bij het begin van de Keti Koti herdenkingen stil moesten staan. Heel spontaan, binnen anderhalf uur, heeft ze iets geregeld. Ze had inkopen gedaan ter voorbereiding van een Mapu ceremonie, die in de tuin van de Mansvelt gehouden werd.
Er werd een cirkel gemaakt van witte gedroogde bonen en gedroogde koffiebonen en op een kleed lagen diverse ingrediënten zoals bonen, linzen, suiker, rozen. Ze legde uit wat een Mapu ceremonie is: de gemeenschap verbindt verleden, heden en toekomst. Op een vel papier stond geschreven waar de windstreken voor stonden: Noord voor Voorouders, West voor Gevallen krijgers, Zuid voor Huidige generatie, Oost voor Toekomstige kinderen. Na de uitleg ging ze voor in een ‘gebed’ met het verzoek om iedere keer onze gezichten te richten op het Westen, Noorden, Oosten en daarna het Zuiden. Het liefst met geluid erbij, bijvoorbeeld met gezang of muziekinstrumenten. Bij gebrek daaraan, werd er geïmproviseerd. Verzoek was om bijvoorbeeld met je sleutelbos te rammelen om zo geluid te maken. Na het gebed kon iedereen iets pakken van een ingrediënt en dat plaatsen in een vak naar keuze van de cirkel. Je mocht het gewoon neerleggen of er iets moois van maken. Een buurtbewoonster sprak mooie woorden over wat dit voor haar betekende.
De stadsdeelvoorzitter en een gebiedsmakelaar waren er toevallig bij en zij waren er zeer over te spreken, dat wij (buurtwerkers en buurtbewoners) hierbij hebben stilgestaan.
Een mooie spontane actie en daarnaast vond ik het heel mooi om dit een keer mee te maken.
Geraakt…
Woensdag, ogenschijnlijk ‘een gewone’ Digi-/Taalcafé- en Tuinteamochtend in de Horizon en buiten in de tuin. Al moet ik toegeven, dat het in de Horizon en in de tuin eigenlijk nooit gewoon is. Als er met elkaar getuinierd wordt, gebeurt er vaak wel iets opmerkelijks en leerzaams. De leden van het Tuinteam begroeven laatst een vogeltje in de tuin, er is een bijzondere boom geplant en er werd een egel gespot!
Het is al in de middag als ik besef, dat die ochtend zonniger dan zonnig is geweest. ‘s Morgens vraag ik aan een tuinteamlid hoe het met haar gaat. ‘Nou’, zegt ze, ’ik had net tranen in mijn ogen, ik heb sinds 15 jaar weer gefietst! Ik voel me zo gelukkig! Door een aandoening kan ik niet meer fietsen, maar ik hield er wel altijd erg van. We hadden potgrond nodig, dus we gingen op de duofiets naar de Praxis, fantastisch! En we hebben afgesproken om vaker samen een straatje om te fietsen met dat ding’.
Ook in het Digi-/Taalcafé raakt het me als een timide dame, die voor de tweede keer komt, glimlachend vertrekt. Met een vrijwilligster heeft ze die ochtend flink de Nederlandse taal geoefend. Ze kwam de woensdag ervoor bij ons binnen via het Taal Informatie Punt. Ze woont nu in de wijk, nadat ze uit Syrië moest vluchten en ze wil graag haar Nederlands verbeteren. Dus tot de volgende zonnige woensdag!
Tijd…
Ticking away the moments that make up a dull day
Shorter of breath and one day closer to death
(Pink Floyd)
Een mogelijk somber stemmende songtekst. Er zijn natuurlijk ook zat liedjes met een vrolijker insteek, zoals you’re my favourite waste of time (Owen Paul).
Hoe ieder mens het verglijden van de tijd ervaart, verschilt enorm. Niet alleen gaat de tijd steeds sneller naarmate je ouder wordt, maar ook is de beleving van tijd anders als je vrij hebt en een dag zonder verplichtingen voor de boeg of juist een volgepropte agenda je aanstaart. Voor de een is een dag zonder plannen een dag vol vrijheid, de ander beleeft dit als een gapend gat wat het beste overbrugd kan worden door lang uitslapen. Op het internet is van alles terug te vinden over Kairos en Chronos, zonen van de god Zeus, twee gezichten van de tijd: tijd die de klok wegtikt en tijd zoals die beleefd wordt.
Vandaag wil ik het hebben over het verschil in tijdsbeleving tussen een buurtbewoner die op een dag besluit om een goed idee om te zetten in daden en een bewonersinitiatief wil opzetten en de vertraagde tijd door regels, protocollen en planningen van de instituties waar die bewoner dan vaak mee te maken krijgt. Met een beetje pech stuur je je plan net een dag na de vergaderdatum in, blijkt dat een vergunning maanden van te voren aangevraagd moet worden, kost het heel veel tijd om de detailvragen die je terugkrijgt te beantwoorden of kom je er door omstandigheden niet meteen aan toe. Dan kan er tussen droom en daad zomaar een maand of drie zitten. In de systeemwereld is dat een korte termijn, maar in de leefwereld kan in die tijd alweer van alles gebeurd zijn.
Een kwestie van lange adem, de aanhouder wint, regeren is vooruitzien…, dat de vertragende werking van onze samenleving eeuwenoud is, blijkt wel uit deze gezegden. Maar ook: niet geschoten is altijd mis. Dus aarzel niet langer, neem even de tijd en schrijf dat kattenbelletje, dat in je achterhoofd rammelt, eens uit. Wie weet welke leuke initiatieven eruit voortkomen, gun het wat tijd… en wie weet heb jij straks de tijd van je leven tijdens een spetterend buurtfeest, een groene excursie, een boeiende expositie of een serie interessante workshops. Denk jij nu, alles op z’n tijd? Ook prima, komt tijd komt raad, slaap er rustig nog een nachtje over.
En als de tijd daar is, weet dan de buurtwerkers te vinden, zij maken graag tijd om met jou van droom tot daad te komen.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 