Welzijn op recept
Een mooie afsluiting
Op 6 november hebben de Welzijnscoaches van Welzijn op Recept in samenwerking met Elaa een Wijktreffen georganiseerd met het thema LVB (licht verstandelijke beperking). Het heeft nogal wat voeten in de aarde gehad om vijftig deelnemers van verschillende organisaties en werksoorten bij elkaar te krijgen. In eerste instantie hadden we de bijeenkomst in september gepland, maar die moesten we annuleren, omdat er maar twaalf aanmeldingen waren. We besloten om het te verschuiven naar 6 november en toen liep het storm met de aanmeldingen. Hieruit blijkt wel dat het thema leeft! Meer dan vijftig mensen meldden zich aan. Huisartsen, POH-ers, ambulant begeleiders, buurtteammedewerkers, ervaringsdeskundige LVB van Cordaan, buurtwerkers, vrijwilligers van de Boeg enzovoort.
De bijeenkomst werd door de deelnemers ervaren als zeer positief en nuttig. Vooral het verhaal van de ervaringsdeskundige heeft indruk gemaakt. Het gaf een beter beeld van hoe ingewikkeld het leven kan zijn voor een persoon met LVB.
Omdat de bijeenkomst van 16:00 tot 19:00 uur was, moest er ook iets gegeten worden. En wie kan dat dan beter verzorgen in de Boeg? Sakina natuurlijk! Samen met haar dames heeft zij een fantastische catering verzorgd.
We hebben veel complimenten gekregen over Wijktreffen, over de organisatie en over de catering: “Zo’n uitgebreide en lekkere catering hebben we nog nooit meegemaakt!”
Soms duurt het even…
December 2024 werd een 68-jarige dame aangemeld voor Welzijn op Recept. In de verwijsbrief van Zorgdomein stond, dat mevrouw Parkinson en beginnende Alzheimer heeft. Mevrouw zou graag iets creatiefs willen doen en graag een maatje om mee naar buiten te gaan.
Op zich geen al te moeilijk verzoek, maar wat had ik me daarin vergist dit keer!
Met de kerstvakantie voor de deur wilde ik in ieder geval het maatje nog aanvragen en ik weet dat de vrijwilligers niet voor het oprapen zijn. Om tijd te winnen, heb ik de intake met mevrouw telefonisch gedaan. Ik kreeg een hele vrolijke dame aan de lijn, die ondanks de Alzheimer niet een keer in herhaling viel en precies kon vertellen wat voor maatje zij graag zou willen. Zij had wel een hele belangrijke boodschap: “Ik wil absoluut niet als patiënt of zielig gezien worden!!” Dat was dus duidelijk. We hebben afgesproken dat ik het maatje ging aanvragen en dat ik in januari voor het creatieve gedeelte bij haar op huisbezoek zou komen.
Toen ik in januari bij mevrouw thuiskwam, zag ik dat zij een aantal schilderijen aan de muur had hangen. Wat bleek? Toen mevrouw de diagnose Parkinson kreeg, is zij uit boosheid en frustratie gaan schilderen. Hiermee kon zij al haar gevoelens en emoties kwijt. Het schilderen bevalt haar zo goed, dat ze zelfs een kamer in haar huis heeft omgetoverd tot atelier. Maar… schilderen alleen is leuk, maar met zijn tweeën of in een groep nog veel leuker. Dus ik heb mevrouw aangemeld bij de kunstcoach van Welzijn op Recept en bij het ambulante kunstteam van Cordaan. Waarom ook bij het kunstteam? Door de Parkinson is mevrouw beperkt in haar mobiliteit en het kunstteam heeft kunstenaars die aan huis komen. De ideale oplossing, dacht ik, niet wetende hoeveel moeite het ging kosten om dat voor elkaar te krijgen…
Het had nogal wat voeten in aarde om een ambulant kunstenaar bij mevrouw thuis te krijgen. De belangrijkste voorwaarde is namelijk, dat ook een andere dienst van Cordaan wordt afgenomen, bijvoorbeeld huishoudelijke hulp. Dat heeft te maken met de Wmo (Wet maatschappelijke ondersteuning), heel ingewikkeld allemaal. Omdat mevrouw op de wachtlijst staat voor huishoudelijke hulp, dacht ik dat het geen probleem zou zijn. Verkeerd gedacht dus.
Na eindeloos heen en weer bellen en mailen door mijzelf, de kunstmakelaar en mevrouw zelf, is het uiteindelijk maanden later toch gelukt. Hieperdepiep hoera! Mevrouw krijgt nu om de week een kunstenares aan huis en is hier zo blij en gelukkig mee. Ze zegt, dat ze samen heel veel lol hebben en dat ze al veel geleerd heeft.
En er zijn nog veel meer mooie dingen uit voortgekomen. De kunstenares is benaderd door de Universiteit van Leiden om mee te doen aan een onderzoek voor Welzijn op Recept en Kunst op Recept. Doel is om vast te stellen wat dit kan betekenen voor het welzijn van mensen, die om wat voor reden dan ook beperkt zijn in hun welzijn.
Mevrouw zelf is geïnterviewd door de Unie van Vrijwilligers. In dit tweeënhalf uur durende gesprek vertelde zij wat het betekent om een vrijwilliger te hebben. Helaas komt mevrouw op dit moment niet meer buiten, maar ze zegt: “Zonder dit zou ik wegzakken en zou het snel slechter met mij gaan.”
Ze appte mij een prachtig compliment en wil graag dat ik dit deel: “Jij bent absoluut de persoon die alle positieve ontwikkelingen voor mij in gang heeft gezet. Je bent op het juiste moment gekomen en ik ben je heel dankbaar!! Je bent duidelijk, alert, eerlijk, doortastend, weet veel, komt al jouw afspraken na en informeert ook regelmatig hoe het ervoor staat. Ik hoop dat jouw baas dit ook leest, want jij bent geweldig.” Een mooier compliment kon ik niet krijgen en ik moest er gewoon van blozen.
En… er wordt ook nog een portfolio gemaakt van de kunstwerken van mevrouw.
Wie weet kan zij ooit exposeren!
Het gaat helaas niet altijd goed…
Vaak delen we alleen de succesverhalen van Welzijn op Recept, maar natuurlijk zijn er ook casussen die niet succesvol aflopen, om wat voor reden dan ook. Ik zal wat voorbeelden geven van casussen/trajecten, die helaas niet succesvol waren.
Meneer X woont in De Baarsjes en wil graag meer onder de mensen komen en bewegen, maar door zijn depressie en angsten is dat moeilijk voor hem. Hij is in 2024 voor het eerst aangemeld. Meneer heeft een paar jaar geleden een openhartoperatie gehad en sindsdien is hij bang om iets te ondernemen. Zijn huisarts en cardioloog zeggen dat hij alles weer mag, maar meneer is daar niet van te overtuigen.
Begin 2025 is meneer weer aangemeld met dezelfde hulpvraag, maar ook nu is er weer niets uitgekomen. Meneer heeft nog steeds dezelfde angst.
Ander voorbeeld: mevrouw B, zij woont in Westerpark. Mevrouw is 85 jaar en altijd heel creatief geweest. Zij heeft in het verleden prachtige gebeeldhouwde gebouwen gemaakt. Ze heeft een grote behoefte aan meer sociale contacten en weer lekker creatief bezig zijn. Nu zou zij graag iets met textiel willen doen. Mevrouw was heel erg enthousiast over wat er allemaal te doen is in West en was van plan om naar Buurtruimte De Nieuwe Reiger te gaan om te gaan deelnemen bij de Quiltclub. Helaas kreeg zij gezondheidsproblemen en heeft een paar keer in het ziekenhuis gelegen, waardoor ze nu geen energie heeft om iets te gaan doen. Hopelijk lukt het haar over een tijdje wel, maar voor nu is het helaas niet haalbaar.
Het laatste voorbeeld is van meneer Y. Meneer is vier keer aangemeld in drie jaar tijd. Meneer zou erg eenzaam zijn en een vrijwilliger voor wat meer sociale contacten zou mooi zijn. Alleen dacht meneer daar zelf anders over: hij wilde helemaal geen vrijwilliger. Hij is vier keer aangemeld, omdat men iedere keer dacht dat meneer nu wel zover zou zijn. Dus niet.
Afspraak of toch niet..?
Wat ik zo leuk vind aan Welzijn op Recept, is dat ik hopelijk iets kan betekenen voor een ander. Het is zo fijn als een Amsterdammer weer wat betekenis in zijn of haar leven terugkrijgt. Dit kan door bijvoorbeeld aan een activiteit te gaan deelnemen of door een maatje te krijgen en nog mooier, door zelf vrijwilligerswerk te gaan doen.
Wat ik voor dit jaar toch wel een van de succesverhalen vind, is de aanmelding van een 85-jarige mevrouw. Deze dame, laten we haar Annie noemen, is aangemeld door de Praktijkondersteuner Huisartsenzorg (POH) met als hulpvraag: mevrouw wil graag meer onder de mensen komen en ze wil iets leuks gaan doen. Annie is niet in staat om naar een locatie te komen, omdat ze slecht ter been is, dus ga ik op huisbezoek. Op het moment dat ik binnenkom, roept Annie al vanaf de bank “DENK MAAR NIET DAT IK NAAR EEN DAGBESTEDING GA!!” Dat is dus duidelijke taal. Op mijn vraag wat ze dan wel leuk zou vinden om te doen, daar moet ze toch even over nadenken. Na even te hebben nagedacht, komt ze op koffiedrinken en gezellig kletsen, iets creatiefs, alleen weet ze niet wat en tuinieren vindt ze ook wel leuk.
Dat koffiedrinken is voor mij de opening. In de Klinker is er namelijk een heel gezellige koffietafel. Dus om meteen de koe bij de horens te vatten, spreek ik met Annie af om samen naar de Klinker te gaan. Zo gezegd, zo gedaan. En gezellig dat Annie het vindt! Ik maak meteen van de gelegenheid gebruik om haar een rondleiding door de Klinker te geven en dus ook bij de dagbesteding. “Goh”, zegt Annie, “wat is het hier leuk.”
Misschien kun je het al raden?
Annie, die echt niet naar de dagbesteding wilde, gaat nu twee keer week en vindt het maar wat gezellig!
Afspraak of toch niet..?
Kan iemand mij vertellen waarom het voor sommige mensen toch zo moeilijk is om op een afspraak te komen? Ik begrijp dat er allerlei omstandigheden kunnen zijn waardoor iemand niet kan komen, maar bel dan van tevóren even af en niet bijvoorbeeld anderhalf uur daarna. Tenzij het natuurlijk zo erg is dat men niet meer kan bellen, daar heb ik dan ook nog begrip voor. Ik baal als ik helemaal naar de Horizon ga en mijn afspraak komt niet opdagen, wat helaas regelmatig gebeurt. Sommige personen, van wie ik al vermoed/weet dat die niet altijd komen opdagen, bel ik van tevoren om ze te helpen herinneren aan de afspraak.
Een aantal weken geleden had ik rond 10:00 uur afgesproken met een dame in de Koperen Knoop. Dit tijdstip wilde zij zelf. Om 10:15 uur was ze er nog niet, dus ik belde haar. “Ik ben net wakker, ik ga even douchen en dan kom ik eraan.” Nou, daar zakt mijn broek van af! Begrijpen mensen dan niet, dat je soms kostbare tijd voor hen vrijmaakt en nog andere dingen te doen hebt? Blijkbaar dus niet!
Maar het kan ook anders. Vier weken geleden had ik een huisbezoek bij een oudere dame. Helaas werd mevrouw op de ochtend van de afspraak plotseling opgenomen in het ziekenhuis. Ze had mijn telefoonnummer niet genoteerd en belde de huisarts met de vraag of deze mij wilde laten weten, dat de afspraak niet kon doorgaan. Zo kan het dus ook!!
Ik ben nu even heerlijk aan het klagen, maar ik weet ook dat het soms gewoon niet anders is. Sommige mensen zijn zich er nou eenmaal niet van bewust, dat een afspraak ook echt een afspraak is. Hen moet ik blijven helpen herinneren, dat wij een afspraak hebben. En ik blijf hopen, dat zij ook daadwerkelijk komen. Zo niet, dan zit er niets anders op dan mij erbij neer te leggen.
Wat bracht het tweede kwartaal ons..?
In mijn vorige blog schreef ik wat in het eerste kwartaal bij Welzijn op Recept (WoR) allemaal is gebeurd. Nu, drie maanden later, zit het eerste halfjaar er alweer op!
Wat is er in het tweede kwartaal allemaal gebeurd?
We hebben de (meeste) huisartsen in Oud- West en Bos en Lommer benaderd, zodat WoR weer goed in hun hoofd zit. Sinds 1 april is WoR ook te vinden op ZorgDomein, een plek op het internet waar zorgprofessionals elkaar gemakkelijk kunnen vinden. Nou, ik kan je wel vertellen, dat dit in West een enorm succes is. De zorgverleners weten ons goed te vinden en de aanmeldingen stromen binnen. Ik heb er dus alle vertrouwen in, dat we dit jaar het aantal Amsterdammers dat we hebben afgesproken om te helpen, gaan halen.
En toen… mei… een hele maand vakantie voor deze dame. Heerlijk drie weken naar Griekenland, een rondreis gemaakt op het vasteland. De andere weken lekker met mijn kleinzoons van een en vijf jaar doorgebracht. Wat een Plezier en een gevoel van Trots geven die kids mij toch. Het is voor mij gewoon een ongelofelijke Luxe en Eer om hun oma te mogen zijn – en dan ook echt met een Hoofdletter.
Eind juni moest de eerste halfjaarrapportage van WoR de deur uit. Op zich niets vreemds, het moet ieder jaar gebeuren en we weten ook altijd dat het eraan komt. Alleen is het dit jaar anders dan anders. Normaalgesproken hebben wij een projectleider, Ineke Smeulers, die dit doet, maar Ineke is sinds 1 april met pensioen. Leuk voor haar, maar minder leuk voor ons. Met hulp van lieve collega’s is het ons gelukt om de rapportage op tijd de deur uit te krijgen. Nu maar hopen dat onze opdrachtgever tevreden is. We krijgen vast nog wel wat vragen en deze zullen we dan ook weer netjes beantwoorden.
En intussen, lekker begonnen aan het derde kwartaal!
Dag allemaal..!
Met gemengde gevoelens neem ik afscheid van mijn stage bij Combiwel Buurtwerk/Welzijn op Recept. Het was een bijzondere ervaring, die ik niet snel zal vergeten.
Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik de kans heb gekregen om stage te lopen bij Combiwel. Tijdens mijn tijd hier heb ik waardevolle mensen leren kennen, die me zowel persoonlijk als professioneel hebben verrijkt. De warmte en het enthousiasme van mijn collega’s hebben ervoor gezorgd, dat ik me altijd thuis heb gevoeld. Binnen mijn stage had ik collega’s, die iedereen zou wensen.
Elke dag bracht nieuwe uitdagingen en leermomenten met zich mee en ik heb veel kunnen leren over het vakgebied en over mezelf. Deze stage heeft me geholpen om een stap dichter bij mijn professionaliteit te komen en het heeft mijn passie voor welzijnswerk verder aangewakkerd. De ervaringen en kennis die ik heb opgedaan, zal ik de rest van mijn carrière met me meedragen.
Ik wil iedereen bij Combiwel Buurtwerk/Welzijn op Recept bedanken voor de onvergetelijke tijd, de steun en de inspirerende samenwerking. Dit afscheid is niet het einde, maar een nieuw begin van een veelbelovende toekomst in de welzijnssector.
Nu alleen nog de laatste loodjes voor mijn diploma: het verslag afronden voor mijn derde studiejaar en dan het afstudeerjaar, waarin ik onderzoek ga doen en een scriptie ga schrijven.
Lieve collega’s met wie ik mocht werken en Amsterdammers die ik mocht ondersteunen, ik zal jullie nooit vergeten. Vergeten jullie mij ook niet?
Ik kijk ernaar uit om in de toekomst misschien wel samen te werken en ik hoop dat onze wegen zich opnieuw zullen kruisen. Nogmaals, bedankt voor alles! Tot ziens!
Met vriendelijke groet,
Dilara Öztürk
Soms moet je het gewoon proberen…
In mijn vorige blog schreef ik al over een mooie ontwikkeling binnen Welzijn op Recept.
Ik vertel daar nu wat meer over. Ik schreef toen, dat de huisartsen van huisartsenpraktijk Postjesweg graag willen, dat de welzijnscoaches spreekuur houden in hun praktijk. Allemaal in het kader van de gezonde levensstijl. Inmiddels hebben wij, de welzijnscoaches, ons eerste spreekuur in oktober gehad in deze praktijk, op de donderdag van 09:00 – 12:00 uur. We kregen allebei een ruimte, waar we onze cliënten kunnen ontvangen. Dat is echt een luxe.
Of patiënten geschikt zijn voor Welzijn op Recept bepalen de huisartsen en praktijkondersteuners aan de hand van het spinnenwiel gezonde levensstijl, dat die patiënten helemaal hebben doorlopen. En zo worden zij dan hopelijk onze cliënten. Op maandag of dinsdag voorafgaand aan het Welzijn-op-Recept-spreekuur van die week hebben we een praktijklunch. Zo leren we iedereen die in deze grote praktijk werkt kennen en zij ons. We hebben dan ook een half uurtje casuïstiekoverleg om de doorverwezen patiënten te bespreken.
Nu zou je denken dat op deze manier het spreekuur meteen stormloopt (wat we uiteindelijk natuurlijk wel graag willen), maar niets was minder waar. Er was zeggen en schrijven een client en die meldde zich vlak voor de afspraak af. De huisarts heeft hem nog geprobeerd over te halen maar tevergeefs, helaas. Hopelijk gaat het tijdens het tweede spreekuur op 30 november beter. Gewoon blijven proberen dus.
Een andere mooie ontwikkeling is, dat we nu een derdejaars HBO-stagiaire Social Work zorgprofiel hebben. Dit werd ons aangeboden door Buurtwerk. Eerst wilden we niet, kost begeleidingstijd en die hebben we niet. De begeleiding is binnen Buurtwerk geregeld en nu hebben we een leuke tweeëntwintigjarige meid die van aanpakken weet, niet op haar mondje is gevallen en met een frisse blik kijkt. Zij is zeker een aanwinst voor Welzijn op Recept. Zo zie je maar weer, soms moet je het gewoon proberen.
Student Social Work …
Mijn naam is Dilara Ozturk en ik ben 21 jaar oud. Momenteel zit ik in mijn derde leerjaar van de opleiding Social Work aan de Hogeschool van Amsterdam. Dit jaar loop ik stage bij Combiwel Buurtwerk. Gedurende 10 maanden besteed ik 32 uur per week aan mijn stage, zowel bij Buurtwerk als bij Welzijn op Recept. Als onderdeel van mijn opleiding moet ik twee specifieke momenten uit mijn praktijkervaring beschrijven en vertellen wat mijn bijdrage aan die momenten was. Het is belangrijk, dat ik benadruk wat mijn betrokkenheid bij de verhalen van de Amsterdammers was. Als student Social Work heb ik een boeiende rol, waarbij ik me richt op het welzijn van mensen en hun levensverhalen. Ik leer hoe ik een bijdrage kan leveren aan de maatschappij en ik ontwikkel allerlei gesprekstechnieken, zowel in de praktijk als tijdens mijn studie. In het eerste leerjaar gaat het daarbij vooral om zelfreflectie en het begrijpen van wie ik ben. Vanaf het tweede leerjaar ga je dieper in op het begrijpen en ondersteunen van anderen.
Wat mij motiveert, is het gevoel dat ik daadwerkelijk iets kan betekenen voor anderen. Dit inzicht inspireerde me drie jaar geleden om de opleiding Social Work te gaan volgen. Al van jongs af aan wist ik dat ik anderen wilde helpen en met mensen wilde praten over hun problemen. Ik heb altijd het verlangen gehad om bij te dragen aan het welzijn van anderen en daarom weet ik, dat ik op de juiste plek ben met mijn keuze voor Social Work.
Tijdens mijn eerste week bij Combiwel werd ik hartelijk verwelkomd door mijn collega’s. Tijdens mijn introductieweek heb ik een voor een kennisgemaakt met al mijn collega’s en hebben we wandelingen gemaakt door de buurt. Dit gaf me de kans om de wijk beter te leren kennen. Ik heb er enorm zin in om dit schooljaar stage te lopen bij Combiwel Buurtwerk.
Ik weet het even niet…
Vorige week kwam ik erachter dat ik te laat was met mijn blog inleveren. Deadline was 15 juni, maar ja, toen zat ik op Rhodos en waren mijn gedachten echt niet bij het werk. Ik heb dus van mijn lieve collega Cunera nog een weekje gekregen om de blog te schrijven. Dank je, Cunera.
Volgende probleem: Ik heb even geen idee waar deze blog over moet gaan…
Ga ik het hebben over mijn vakantie? Ik denk het niet. Wil niet dat collega’s jaloers worden op de fantastische drie weken die ik gehad heb op Rhodos. Mooi weer, lekker eten en een prachtig eiland.
Ga ik het dan hebben over iets wat meer over het werk gaat?
Bijvoorbeeld dat we met Welzijn op Recept halverwege het jaar precies op de helft zitten van het aantal trajecten dat we dit jaar moeten halen?
Of ga ik het hebben over een huisartsenpraktijk waar de welzijnscoaches – in al de jaren dat Welzijn op Recept bestaat – nog nooit zijn binnengekomen. Waarschijnlijk heeft deze praktijk het licht gezien, want zij vroegen nu zelf om een kennismaking en presentatie. Wonderen zijn de wereld nog niet uit!
Ik kan natuurlijk ook vertellen dat een huisartsenpraktijk in De Baarsjes graag wil, dat de welzijnscoaches spreekuur houden in de praktijk, daar een eigen ruimte krijgen. Dan is het lijntje korter en patiënten kunnen meteen terecht voor informatie of aangemeld worden. De welzijnscoaches mogen ook deelnemen aan het opleidingsplan van de huisartsen.
Het laatste onderwerp waar ik nog over zou kunnen schrijven is dat ik sinds twee maanden bezig ben met een korte HBO-module ‘Coachende gespreksvoering’, zodat ik de cliënten nog beter kan helpen naar weer een fijne plek of doel in hun leven.
Helaas, ik weet nu echt even niet wat interessant genoeg is voor deze blog…
Hopelijk heb ik voor de volgende blog weer een helder idee waar die over moet gaan?!
- 1
- 2
- Volgende →
Buurtwerk Westerpark vertelt... 