Overpeinzingen uit Japan
Het leven is kostbaar
Ik ben in Japan. Onderweg, te voet, op het eiland Shikoku waar een pelgrimsroute loopt langs 88 boeddhistische tempels. Vijftig dagen op reis. Ik overnacht iedere avond ergens anders. Meestal in een typische Japanse kamer met tatamimatten op een futon als bed. De tocht doet me in stilte nadenken over waarmee ik bezig ben in het leven. Een sterfgeval in de familie thuis duwt me ook nog eens met mijn neus op het feit, dat het leven niet oneindig is en iets is om zuinig op te zijn. Ik brand bij iedere tempel kaarsjes en wierook voor mijn overleden schoonzus, want ik besloot om in Japan te blijven en zo aan haar te denken.
Het Japanse eiland Okinawa staat bekend als een Blauwe Zone, een plek waar veel mensen langer leven, langer vitaal en gezond blijven en 100 jaar of ouder worden. Dit doen ze door een doel in het leven te hebben, sociale en familiebanden te koesteren, te blijven werken/bewegen en gezond te eten. “Als je genoeg gegeten hebt, stop je”, zeggen zij. Nooit te veel. Het Japanse eten bestaat uit veel kleine hapjes met diverse smaken. Vis, met name rauwe vis, sashimi en sushi, zijn erg geliefd. Op mijn pelgrimstocht heb ik de Japanse keuken mogen ervaren. Na een dag van soms wel tien uur wandelen, is zo’n maaltijd een feest.
Deze ingrediënten om 100 jaar te worden, gun ik iedereen. Maar hoe krijg je dat voor elkaar als je alleen bent, geen geld hebt en ook nog eens niet zo mobiel bent als je zou willen? Ook weet niet iedereen hoe je gezond kunt leven en eten. Maar met elkaar is het mogelijk om daarin een verschil te maken. Samen kun je een heel eind komen!
Vrouwenprotest!
Vlak voordat ik de Horizon binnenliep, viel mijn oog op een poster in de vitrine van de Rode Morgen. Er zou een vrouwendemonstratie plaatsvinden op Nationale Vrouwendag 2024. Samen lopen vanaf de Dam naar Buurthuis Lydia in Oud-Zuid. En zo geschiedde! Met een groep strijdlustige vrouwen – en ook mannen – uit de Spaarndammerbuurt gingen we op 8 maart de straat op om de vrouw te bezingen, haar recht te bevechten en haar kracht te vieren. Je zou je kunnen afvragen: waarom? En daarom schreef ik een manifest.
Híerom:
‘Ben je ooit sneller gaan lopen, in een steeg, als je alleen bent? Heb je je jas weleens strakker aangetrokken, terwijl je doet alsof je aan de telefoon bent? Heb je weleens je mond gehouden toen een man je in je bil kneep? Je sleutelbos stevig in je hand vastgehouden als je voorbij een groepje jongens liep? Ben je weleens nagefloten op straat? Onderdrukt door je partner? Heb je uit moeten leggen waarom je partner voor de kinderen zorgt? Het gevoel gekregen, dat je enige recht het aanrecht is? Financieel minder verdiend vanwege je vrouw-zijn? Je plas moeten ophouden in het openbaar? Enzovoort, enzovoort, enzovoort!
Genderonderdrukking past niet bij echte democratie, vrede en gelijkheid. Met dit protest strijden we voor gelijke beloning, bestrijden we (seksueel) geweld tegen vrouwen en ontkrachten we collectieve vrouwenonderdrukking, die van generatie op generatie is doorgegeven.’
Op de Dam kwamen demonstranten uit heel Amsterdam samen. Ik zag een diversiteit aan mensen uit verschillende lagen van de bevolking, uit verschillende windstreken, met verschillende culturen, gender, jong en oud. We riepen, zongen, maakten muziek en dansten. De kracht was overweldigend. Aangekomen bij Buurthuis Lydia konden we niet naar binnen om onze tocht te bezegelen. Onze kracht bleek te groot voor Buurthuis Lydia. Een tegenstrijdige zege, die ik in dit geval graag accepteer. Hopelijk volgend jaar wel de mogelijkheid om in gebundelde krachten af te kunnen sluiten met een knal.
Lopen jullie dan ook mee?
Mijn reis
Als stagiair bij Combiwel/Welzijn op Recept maak ik een reis, die me professioneel vormt en ook mijn persoonlijke groei stimuleert. De afgelopen zeven maanden waren vol uitdagingen, leermomenten en waardevolle ontmoetingen, die mijn passie voor gemeenschapsgerichte welzijnszorg hebben versterkt.
Een van de mooie dingen in de afgelopen stageperiode was de mogelijkheid om verschillende mensen te ontmoeten en te leren kennen. Door het uitbreiden van mijn netwerk zijn mijn professionele contacten verbreed en is mijn perspectief op diversiteit en inclusie verrijkt. Elk individu dat ik heb ontmoet, heeft me iets waardevols geleerd, of het nu ging om het belang van empathie, de kracht van veerkracht of de kunst van het luisteren.
Een van de hoogtepunten was natuurlijk het behalen van mijn verslag! Een prestatie die ik niet alleen kon vieren, want mijn doelen kon ik bereiken dankzij de onschatbare steun van mijn collega’s. Hun begeleiding, aanmoediging en gedeelde kennis hebben me geholpen om te groeien en te bloeien in mijn rol. Het is inspirerend om onderdeel te zijn van een team, dat echt gelooft in samenwerking en ondersteuning.
Wat mijn ervaring zo waardevol maakt, is het feit dat ik de kans heb gekregen om direct impact te hebben op mensen in mijn gemeenschap. De positieve feedback van buurtbewoners heeft mijn inspanningen bevestigd en me eraan herinnerd waarom ik in de eerste plaats voor dit werk heb gekozen. Het is hartverwarmend om te zien hoe kleine gebaren van vriendelijkheid en ondersteuning een groot verschil kunnen maken in het leven van anderen.
Als stagiair heb ik professionele vaardigheden ontwikkeld en dieper begrip gekregen van het belang van menselijke verbindingen en gemeenschapszin. Mijn reis is nog lang niet voorbij, ik kijk ernaar uit om verder te groeien, meer mensen te ontmoeten en mijn passie voor het ondersteunen van anderen voort te zetten. Dus hier sta ik, dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en klaar om het volgende hoofdstuk van mijn avontuur aan te gaan!
Een diepe buiging!
Wat een feest was het op die eerste zaterdag in maart, de opening van de vernieuwde begane grond van Huis van de Wijk Koperen Knoop!
Het programma pakte echt perfect uit!
Eerst met een bonte stoet met vlaggen, muzikale toeters en bellen en paradijsvogel Nina door de straten om eraan te herinneren: het feestje gaat beginnen! Zoveel mensen openden hun ramen, maakten foto’s en filmpjes en lieten zich zelfs verleiden tot een dansje buiten op het plein.
Daarna de officiële opening bij de nieuwe ingang van de Koperen Knoop…. wat een goed besluit om dat met lokale kanjers te doen! Buurvrouw Nel, buurtwerker Len en vrolijke bloemenman Jantje Boeketje die het lint doorknipte, waarna binnen het feest kon beginnen.
Zo fijn om te merken, dat de nieuwe open ruimte werkt zoals gehoopt. Muziek en voetjes van de vloer met Het Danspaleis in de voormalige Tuinkamer, heerlijke hapjes en soep, de keuken/bar volop in bedrijf en daar omheen meer dan genoeg ruimte om met elkaar te kletsen of stilletjes te genieten van alle reuring.
Zo’n 300 bezoekers zijn na die zaterdag een positieve Koperen-Knoop-ervaring rijker. Wat een fijne ruimte, wat een feestje en wat een toffe groep van bewoners en collega’s, die dit samen voor elkaar gebokst hebben! Voor hen maak ik een diepe buiging!
Drie weken later…
We komen weer samen met iedereen, die heeft meegeholpen met de organisatie van de opening en/of actief is in een van de andere werkgroepjes van de Koperen Knoop. Verrassing! De tafel is gezellig gedekt en staat vol met lekker eten. Dus eerst samen smikkelen en daarna terugblikken, nagenieten en bedenken wat we bij een volgend evenement allemaal weer precies zo zouden doen en natuurlijk ook een paar dingen die we toch net even anders willen doen.
Het werd weer een fijn overleg met een feestelijk tintje.
Hoe dat voelt? Blij, dankbaar, nederig, trots…
Grote woorden? Klopt, en niets aan gelogen!
Samen in een cirkel
Any man`s death diminishes me, because I am involved in mankind
John Donne
Hoe moet dat nou verder als jij nog wel wil, maar je lijf niet meer kan? Als jij op 3-hoog-achter de laatste blikjes uit je voorraadkast hebt opgepeuzeld, te bescheiden bent om de buren om hulp te vragen, je familie niet tot last wil zijn, de trap niet meer aandurft en als dan niemand je bewust mist? Je moet er niet aan denken, dat het ooit zover komt.
Regelmatig kom ik in het werk situaties tegen, waarbij ik denk: wat ontzettend triest, dat dit is gebeurd. Waarom heeft iemand niet eerder aan de bel getrokken, zelf een stap gezet, de regie in hand gehouden, leren internetshoppen, de buren gegroet, het buurthuis bezocht, iets voor de ander gedaan? Ik weet, dat dit alles moeite kost, niet altijd meer wil, maar toch.
Een goede manier om te zorgen dat je gemist wordt als je zelf niet meer om hulp kunt roepen, is de telefooncirkel. Het werkt heel eenvoudig: een vrijwilliger belt de eerste bewoner, die belt de volgende en zo door en door. Neemt iemand niet op dan schakelt de beller de vrijwilliger in, die contact opneemt met familie of de huisarts. Zo zorg je, dat er sneller alarm wordt geslagen.
Zo’n telefooncirkel wordt bijvoorbeeld georganiseerd vanuit het Buurtteam of Voor Elkaar in West. Buren onderling kunnen natuurlijk ook prima zo’n cirkel opzetten, maar dan is er geen vrijwilliger die te hulp kan schieten, dan moeten de buren zelf politie of ambulance bellen.
Merk jij nou dat je wereld kleiner wordt, dat je minder ver van huis kunt, dat mensen om je heen een voor een wegvallen? Wees dan zo moedig om er zelf op af te stappen. Zorg dat je nieuwe contacten legt, leuke activiteiten blijft doen, goed blijft eten, af en toe stevig lacht. En neem iemand anders mee, die daar ook aan toe is. Onze Huizen van de Wijk, buurtruimtes, buurtkamers, ze zijn allemaal verschillend en zijn er voor iedereen. En klikt het niet bij de ene, dan vast wel bij een andere.
Denk niet: ik heb dat niet nodig, maar denk: met mij gaat het gelukkig nog goed, wat kan ik doen voor een ander?
Wat een opening van Huis van de Wijk Koperen Knoop
Mijn eerste grote taak als locatiegebonden buurtwerker in Huis van de Wijk Koperen Knoop was de opening op zaterdag 2 maart. Mijn taak was om samen met buurtbewoners van de Werkgroep Koperen Knoop een mooie en leuke opening te organiseren voor de buurt. In mijn beleving is dit goed gelukt met maar liefst 300 bezoekers die zijn gekomen.
Het proces van het voorbereiden en organiseren van de opening was bijzonder en mooi. Zo zijn de ideeën voor hoe de opening eruit moest zien en wat er moest plaatsvinden voornamelijk bedacht door de mensen uit de Werkgroep Koperen Knoop. En dat maakte het voor mij zo bijzonder, want hierdoor werd het ook echt een opening voor en met de buurt. Het was leuk om met de werkgroep samen te werken. Ik merkte, dat iedereen weer een ander goed idee had of ergens een contact had om dingen te regelen. Hierdoor was het ook echt een opening van ons allemaal. Dat was voor mij belangrijk, want het moest ook echt een opening worden voor de buurt. En dat was op de dag zelf goed te merken.
Een van de leukste ideeën waar een buurtbewoonster mee kwam, was de fanfare om de aandacht van de buurt te trekken. We hebben bewust niet aangekondigd dat er een fanfare kwam, want dat moest een verrassing zijn. Ikzelf heb echt genoten van de vrolijke sfeer tijdens de optocht en de leuke, spontane reacties in de buurt!
Het had ook niet zo’n mooi feest kunnen worden zonder de Werkgroep Koperen Knoop, deze wil ik dan ook heel graag bedanken. Daarnaast hoop ik heel erg, dat degenen die dit lezen binnenkort ook een keer komen kijken naar de vernieuwde begane grond van Huis van de Wijk Koperen Knoop.
Mijn wandeling van huis naar werk
De wekker gaat en ik maak me klaar om naar m’n werk te gaan.
Niet met de auto in de file, niet staan in overvol openbaar vervoer, maar lekker lopen door het Westerpark, waar de natuur overduidelijk zin heeft in de lente!
Bloeiende bollen, bloesem en bomen die weer groen worden. Een vrolijk begin van de werkdag!
BHV in de praktijk
Donderdagmiddag, kwart voor drie. Een bejaarde meneer komt bloedend en strompelend de entreehal binnen. De vrijwillige beheerder en ikzelf (beiden BHV’er) lopen naar hem toe om te kijken wat we kunnen doen. Meneer is zeer verward en weet niet waar hij vandaan komt. Hij loopt op pantoffels, dus zal waarschijnlijk uit de buurt komen. Hij bloedt aan zijn hand, waarvan een groot stuk huid openhangt, en aan zijn hoofd/oor, waarbij niet direct een duidelijke oorzaak te zien is. We besluiten direct om 112 te bellen. We leggen uit wat de situatie is en er wordt een ambulance gestuurd.
We pakken de EHBO-doos en ik begin met het verbinden van zijn hand om het bloeden te stoppen. Dat valt nog niet mee, omdat meneer behoorlijk trilt. Ja, hoe moest het allemaal ook alweer? Genoeg geoefend al die jaren met een verbandje leggen bij een medecursist, maar dit is toch wel even andere koek. Het lukt gelukkig vrij aardig om de wond te verbinden, blijkbaar toch nog voldoende opgelet bij de jaarlijkse oefening. Nu de hoofd-/oorwond. Mijnheer schudt erg met zijn hoofd en zit constant met zijn hand aan zijn bloedende oor. Dit is geen gemakkelijke opdracht. Telkens als ik het verband om zijn hoofd probeer te doen, zit er een hand tussen, dus moet ik moeite doen om zijn hand niet mee te omwikkelen met het verband. Uiteindelijk lukt het en zit er een redelijk verband om zijn oor/hoofd.
We zorgen dat meneer blijft zitten en tot rust kan komen. Al snel arriveert de ambulance en nemen de ambulancebroeders het van ons over. Plots reageert meneer als hij de naam De Bogt hoort. Aha, meneer is bewoner bij verzorgingstehuis De Bogt. De ambulancebroeders nemen hem mee naar het ziekenhuis en nemen contact op met De Bogt. Al met al is alles uiteindelijk goed afgelopen.
In de afgelopen twaalf jaar is dit nog niet eerder gebeurd en was het best spannend, na alle theorie nu een echte praktijksituatie. Toch handig al die opgedane kennis als het echt nodig is.
BIJNA!!
Wat gaat de tijd toch snel! Het eerste kwartaal van 2024 zit er alweer bijna op, dus het is weer tijd om een blog te schrijven.
In deze blog nog eenmaal een terugblik op vorig jaar.
Voor Welzijn op Recept moesten de welzijnscoaches in 2023 maar liefst 222 trajecten afronden. Hebben we dat gehaald? Bijna! 221 Trajecten. Dat was balen. Ik had zo gehoopt op 223. Toch zijn de welzijnscoaches heel erg tevreden en hopelijk onze opdrachtgever ook. Voor 2024 moeten we 211 trajecten afronden. Ik ga ervan uit, dat we dat halen en niet bijna.
Voor de welzijnscoaches is nu een drukke periode aangebroken. We streven ernaar om alle huisartsenpraktijken twee keer per jaar te bezoeken. Doel is om onze gezichten weer even te laten zien, een hernieuwde kennismaking zeg maar en natuurlijk informeren. Er zijn altijd best veel wisselingen in de praktijken, nieuwe huisartsen of praktijkondersteuners. Zij hebben vaak geen idee wat Welzijn op Recept is. En ook zittende huisartsen in West hebben soms geen idee wat Welzijn op Recept is en hoeveel werk de welzijnscoaches hen uit handen kunnen nemen. In het eerste kwartaal zijn alle huisartspraktijken in De Baarsjes en Westerpark gebeld en bij bijna alle huisartsenpraktijken is het gelukt om een afspraak in te plannen, een aantal daarvan is ook al bezocht. We maken dus opnieuw kennis, houden ons informatiepraatje, beantwoorden vragen en evalueren het afgelopen jaar. En als we dan weer even (ik zeg bewust ‘even’) op het netvlies staan, komt er bijna altijd wel een verwijzing vanuit de huisartsenpraktijk bij ons binnen. In het tweede kwartaal zijn de praktijken in Oud-West en Bos en Lommer aan de beurt.
Een ander bijnaatje is, dat ik dit jaar tien jaar in dienst ben bij Combiwel, op 1 juli 2024! Ik ben nu dan ook bijna tien jaar welzijnscoach en ik vind het nog steeds heel leuk om te doen, dat wil zeggen… bijna altijd. Daarover vertel ik meer in een van de volgende blogs.
Ontdekkingsreizen
Hoe heerlijk is het om verrast te worden, bijvoorbeeld als je op reis bent. En deze reizen vonden en vinden ook plaats in onze eigen stad Amsterdam. Reizen is mijn hobby – in de breedste zin van het woord – en sommige van deze reizen zijn mij sterk bijgebleven. Daarom wil ik graag vertellen over reizen, die in Westerpark plaatsvonden. Amsterdammers gingen ‘oeHals toerist in eigen stad’ op ontdekkingstocht in oude en nieuwe stadsbuurten tijdens unieke wandelexposities. Deze vonden plaats in de Spaarndammerbuurt en Houthavens. Kunstenares Femke Melief Janssen nam de deelnemers mee langs haar kunst achter de ramen van woonhuizen. Wauw!
Als bewoner van de Spaarndammerbuurt zag Femke Melief Janssen de aangrenzende Houthaven veranderen in een grootstedelijke woonwijk. Zij observeerde wat het effect is van de komst van dit nieuwe stadsgebied op de aangrenzende oude buurten en op de bewoners. Iedereen reageert op zijn eigen manier op deze vernieuwing. Contact met nieuwe en oude bewoners inspireerde Femke tot het maken van een serie inkttekeningen. Bewoners stelden hun ramen beschikbaar om die tekeningen te exposeren. Door met Femke zelf mee te wandelen langs de ramen konden bewoners kennismaken met haar kunstwerken, met de nieuwe Houthavens en tegelijkertijd buurtgenoten ontmoeten.
De wandelexposities startten bij Ondertussen en werden na een uur wandelen afgesloten in Huis van de Wijk Horizon met koffie, thee en taart van de ‘High Tea Zoet’-groep en van Isam Nadaf, chef-kok van buurtrestaurant Hembrug en Zaandammer, dat ook in de Horizon zit, op de begane grond.
Wanneer gaat u op ontdekkingstocht? Maak een afspraak met buurtwerker Marieke in de Horizon.
U kunt hier bijvoorbeeld zelf kunst maken en ontdekken wat er nog meer te beleven is!
Tot gauw!
Buurtwerk Westerpark vertelt... 