Dag allemaal..!
Met gemengde gevoelens neem ik afscheid van mijn stage bij Combiwel Buurtwerk/Welzijn op Recept. Het was een bijzondere ervaring, die ik niet snel zal vergeten.
Ik ben ontzettend blij en dankbaar dat ik de kans heb gekregen om stage te lopen bij Combiwel. Tijdens mijn tijd hier heb ik waardevolle mensen leren kennen, die me zowel persoonlijk als professioneel hebben verrijkt. De warmte en het enthousiasme van mijn collega’s hebben ervoor gezorgd, dat ik me altijd thuis heb gevoeld. Binnen mijn stage had ik collega’s, die iedereen zou wensen.
Elke dag bracht nieuwe uitdagingen en leermomenten met zich mee en ik heb veel kunnen leren over het vakgebied en over mezelf. Deze stage heeft me geholpen om een stap dichter bij mijn professionaliteit te komen en het heeft mijn passie voor welzijnswerk verder aangewakkerd. De ervaringen en kennis die ik heb opgedaan, zal ik de rest van mijn carrière met me meedragen.
Ik wil iedereen bij Combiwel Buurtwerk/Welzijn op Recept bedanken voor de onvergetelijke tijd, de steun en de inspirerende samenwerking. Dit afscheid is niet het einde, maar een nieuw begin van een veelbelovende toekomst in de welzijnssector.
Nu alleen nog de laatste loodjes voor mijn diploma: het verslag afronden voor mijn derde studiejaar en dan het afstudeerjaar, waarin ik onderzoek ga doen en een scriptie ga schrijven.
Lieve collega’s met wie ik mocht werken en Amsterdammers die ik mocht ondersteunen, ik zal jullie nooit vergeten. Vergeten jullie mij ook niet?
Ik kijk ernaar uit om in de toekomst misschien wel samen te werken en ik hoop dat onze wegen zich opnieuw zullen kruisen. Nogmaals, bedankt voor alles! Tot ziens!
Met vriendelijke groet,
Dilara Öztürk
Welzijnsweekend Westerpark…
Het begon met het indienen van een idee bij het buurtbudget. Deze ideeën worden door de leden van de adviesgroep besproken en wel of niet goedgevonden. Wanneer het aangevraagde bedrag boven de € 3.000 ligt, moet een initiatiefnemer bij de adviesgroep komen vertellen over het initiatief en kunnen er direct vragen gesteld worden.
Zo’n idee was het Meditatieweekend, dat op 19 tot en met 22 juli 2024 in Villa Buitenlust zou plaatsvinden. Prachtig plan om bewoners van Westerpark op een laagdrempelige manier in aanraking te laten komen met meditatie, yoga en spirituele concerten. Vol enthousiasme werd tijdens de vergadering van de adviesgroep vertelt over alles wat er in dat weekend zou gaan gebeuren en hoe dit ook vorig jaar met veel succes was ontvangen door de buurt.
Tijdens het gesprek met de initiatiefneemster werd wel vastgesteld dat het huren van de ruimtes bij Villa Buitenlust de grootste kostenpost zou zijn. Kon daar geen andere oplossing voor worden gevonden, opperde een van de leden van de adviesgroep? Kan er niet uitgeweken worden naar het buurtcentrum? Hierbij werd naar mij gekeken. Deze vraag kon ik natuurlijk niet direct beantwoorden, maar het zou misschien wel haalbaar kunnen zijn. Ook omdat het geplande weekend midden in de zomer zou zijn. Ik sprak de initiatiefneemster snel even apart aan en we spraken af dat we contact met elkaar zouden opnemen om de mogelijkheden te bekijken.
Dat een goed idee veel geld nodig heeft om uitgevoerd te kunnen worden, is natuurlijk niet altijd waar. Door je idee te delen met anderen, wordt het vaak snel helder waar de kansen liggen en dat het met wat minder ook prima kan.
Tijdens een vervolggesprek, los van de adviesgroep die de aanvraag had afgewezen, kwamen we al snel tot de afspraak dat de ruimtes van de Horizon ‘om niet’ gebruikt konden worden. Het weekend kon alsnog doorgaan – onder de naam Welzijnsweekend Westerpark.
Vrouwen Expeditie West…
Samen met sleutelvrouwen van Team Nour en High Tea Horizon ben ik op weg naar Vrouwencentrum De Baarsjes. Daar is een uitgebreid programma ontwikkeld door en voor vrouwen. Ook worden professionele vrouwen ingehuurd om workshops te geven. Een inspirerend voorbeeld voor Team Nour (Buurtkamer Parlarie). De vrouwen uit de Zeeheldenbuurt hebben zelf een vijfdaags activiteitenprogramma, maar niet zoveel lesgevers. Goed om te zien wat ergens anders in West is opgezet.
Na de rondleiding gaan we op pad naar de weggeefwinkel van Patricia in de Tagerijn. Daar is iedere donderdag de uitgifte. Iedereen kan dan vijf kledingstukken meenemen. Kleding waar je uitgegroeid of op uitgekeken bent, kun je inleveren mits schoon en heel. “Misschien kunnen we hier onze spullen brengen?”, wordt er gezegd. “Of misschien moeten wij dit ook doen? Laten we hierover praten bij het volgende overleg.” We bedanken de dames en gaan weer verder.
Óp naar Stichting Aminah, waar Mbarka directeur-bestuurder is. Hatice kent Mbarka van vroeger, toen ze beiden bij Amstelring werkten. Een mooi moment. Mbarka vertelt over het doel van de stichting, over ontdekken, ontwikkelen en ondernemen, over doorlopende leerlijnen. Op dit moment zijn de naaimachines in bedrijf. We kijken, stellen vragen en leren dat je er een opleiding kunt volgen in mode, in allerlei ambachten, zorg & welzijn, voeding & catering.
Bij Stichting Aminah heeft de vrouwenrechtswinkel twee keer per week spreekuur. Een team van ongeveer 35 vrouwelijke rechtenstudenten geven advies over zaken die de vrouwen binnenbrengen op gebied van werkproblemen/arbeidsrecht, huurrecht, familierecht, vreemdelingenrecht en meer. Afgestudeerde advocaten van de rechtswinkel controleren de adviezen op rechtsgeldigheid.
Veel gezien en gehoord, nieuwe ideeën opgedaan, kortom, een geslaagde expeditie!
Mello Yello..! 😉
Met het gele doekje om onze pols geknoopt lekker rustig achteroverzitten. We bedachten een zeer pakkende slogan – vonden we zelf, ha ha – om onze zorgeloze spirit uit te dragen: “Mello Yello! If you sweat, you’re not our Fello!” Wij gaan niet rennen, wij gaan niet zweten, wij gaan niet stressen, wij gaan niet strijden. Hooguit voor de titel ‘meest relaxte lui uit West’.
Voor en na deze dag kan ik mij niets anders herinneren dan dikke wolkendekken en regen. Zelfs zo erg dat ik fantaseer dat het herfst is. Soms valt het opeens mee. “Zachte herfst!”, grap ik dan, dat helpt. Maar deze dag schijnt de zon! Dus kleding wordt afgeworpen en daar gaan we!
Al in de eerste ronde voel ik het irritant kriebelen in mijn buik, ik wil toch best wel een klein beetje winnen. We worden ook steeds luidruchtiger en ik voel, en zie ook bij anderen in ons ‘Chill Team’, zweet parelen op het voorhoofd. Als vier keer tegen de lat niet wordt meegerekend, ben ik gewoonweg verontwaardigd en moet ik mij inhouden om niet keihard ertegenin te gaan.
Bij ‘de-gekleurde-balletjes-in-de-vakjes-van-het-houten-labyrint-leiden’ houd ik het niet meer en alsof mijn leven ervan afhangt, trek ik aan twee touwen tegelijk (mag dat eigenlijk wel?). Wanhopige pogingen om te winnen. Laatste worden is chill als je ‘Chill Geel’ bent, maar ik voel, en volgens mij was ik niet de enige uit mijn team haha, toch wel een lichte teleurstelling. Winnen is tóch beter. Áltijd.
Gelukkig kan ik mijn prestatiedrang laten afkoelen met frisse wijn (de zon schijnt zowaar nog steeds!), goed gezelschap en lekker eten. Even achterover leunen…
Oh nee! Ik moet nog stemmen! Snel op de fiets, net op tijd!
En nee, daar winnen we ook al niet. Sterker nog, het is één trieste bende. Als dat ooit maar goedkomt. Een en al verliezers op deze zonnige dag, oh oh oh!
Mijn stage bij Podium Horizon…
In oktober volgde ik een Kintsugi-workshop bij Podium Horizon. Ik vond de activiteiten daar erg inspirerend. Ik bedacht hoe leuk het zou zijn om hier stage te lopen. Leander reageerde heel positief op dit idee. Zo kwam ik terecht bij het Podium-Horizon-team. Na twee hele leuke semesters rond ik mijn eerstejaarsstage voor de studie Social Work af met hele diverse ervaringen en nieuwe vaardigheden, zowel op persoonlijk als professioneel vlak.
Door mijn stage voel ik, dat ik deel uitmaak van een sterke gemeenschap. Ik leg verbindingen en communiceer met buurtbewoners. Omdat ikzelf in deze buurt woon, vind ik dit een belangrijk uitgangspunt. Ik werd zowel werker als actieve bewoner in de buurt. Hierdoor is mijn netwerk in Westerpark verbeterd.
Ik leerde door mijn stage hoe ik de theorieën van school in de praktijk kan toepassen, zoals de juiste beroepshouding en sociale werknormen. Ik kreeg ook de kans om verschillende communicatietechnieken in de praktijk te brengen. Ik leerde hoe ik daarmee mensen naar evenementen kan trekken.
Ook grenzen stellen leer je pas echt in de praktijk. Communicatie is daarbij heel belangrijk. Hoe kan ik mijn eigen grenzen beschermen op de juiste manier en dit toepassen in mijn professionele leven? Hieraan wil ik de komende jaren meer werken. Ik heb hierbij al diverse hulp gekregen van mijn mentor.
Het lastigste vond ik om tijdens mijn stage mijn leerdoelen te bepalen. Het is belangrijk om daarbij zelf initiatief te nemen. Ik weet hoe ik doelen moet bereiken die anderen mij stellen, maar ik vind het niet gemakkelijk om zelf concrete doelen te stellen en het pad te bepalen, dat ik moet volgen om die doelen te bereiken.
Ik voel me heel gelukkig dat ik stage heb gelopen bij Podium Horizon. Ik bedank graag mijn mentor, Leander, het Podium-Horizon-team en Combiwel Buurtwerk. Ik zal mijn hele leven profijt hebben van de informatie en begeleiding die zij met mij deelden.
Quinoa in Amsterdam
Bij de buurtkamer ontmoet ik Nora, we zijn bezig om haar initiatief aan te vragen.
Nora wil vertellen over Quinoa. Ze heeft zaden meegenomen uit Peru, waar ze werkte als bioloog. Ze heeft in Peru haar man Willy ontmoet. Hun dochter wilde in Amsterdam studeren, daarom zijn ze naar Amsterdam gekomen. Willy komt uit Amsterdam West.
Het initiatief van Nora is goedgekeurd door de Adviesgroep en ze krijgt een bijdrage uit het buurtbudget Westerpark om het uit te voeren. Er komen vijf workshops over het gebruik en de gezondheidsvoordelen van quinoa. Ik hoorde dat het een superfood is? Het is geen graan dus het bevat geen gluten. Ik leer veel nieuwe voordelen. Quinoa (plant) – Wikipedia Wat ik zo bijzonder vind, zijn de verhalen over de cultuur die met Nora meekomt. Over het leven in de Andes en dat ze daar weinig groenten kunnen verbouwen in de winter vanwege de kou.
Nora is bezig om fondsen te werven door crowd funding om zo het budget bij elkaar te krijgen om een groentekas te realiseren in de Andes. Ze is zo gemotiveerd om betere omstandigheden te creëren, hier in Amsterdam en in de Andes. Wij leren in Amsterdam over Quinoa en de goede eigenschappen van deze grassoort. Fantastisch, deze uitwisseling van kennis.
Zo heeft Nora ter kennismaking het nationale Peruaanse ontbijtdrankje Api meegenomen naar Buurtkamer Parlarie. Het is een warm drankje, gemaakt van paarse mais, kaneel, limoen en een beetje suiker, heel lekker. Ik zoek paarse mais op internet en wat je dan weer leert over de gezondheidswaarde van paarse mais! Uitwisseling van kennis op een mooie dag in mei. Op dit soort momenten ga je vanuit de Zeeheldenbuurt van twee meter onder de zeespiegel naar de grote hoogtes van de Andes, naar boven de 4000 meter. Daar groeit quinoa. Zo kan een ontmoeting je meenemen.
Overpeinzingen uit Japan
Het leven is kostbaar
Ik ben in Japan. Onderweg, te voet, op het eiland Shikoku waar een pelgrimsroute loopt langs 88 boeddhistische tempels. Vijftig dagen op reis. Ik overnacht iedere avond ergens anders. Meestal in een typische Japanse kamer met tatamimatten op een futon als bed. De tocht doet me in stilte nadenken over waarmee ik bezig ben in het leven. Een sterfgeval in de familie thuis duwt me ook nog eens met mijn neus op het feit, dat het leven niet oneindig is en iets is om zuinig op te zijn. Ik brand bij iedere tempel kaarsjes en wierook voor mijn overleden schoonzus, want ik besloot om in Japan te blijven en zo aan haar te denken.
Het Japanse eiland Okinawa staat bekend als een Blauwe Zone, een plek waar veel mensen langer leven, langer vitaal en gezond blijven en 100 jaar of ouder worden. Dit doen ze door een doel in het leven te hebben, sociale en familiebanden te koesteren, te blijven werken/bewegen en gezond te eten. “Als je genoeg gegeten hebt, stop je”, zeggen zij. Nooit te veel. Het Japanse eten bestaat uit veel kleine hapjes met diverse smaken. Vis, met name rauwe vis, sashimi en sushi, zijn erg geliefd. Op mijn pelgrimstocht heb ik de Japanse keuken mogen ervaren. Na een dag van soms wel tien uur wandelen, is zo’n maaltijd een feest.
Deze ingrediënten om 100 jaar te worden, gun ik iedereen. Maar hoe krijg je dat voor elkaar als je alleen bent, geen geld hebt en ook nog eens niet zo mobiel bent als je zou willen? Ook weet niet iedereen hoe je gezond kunt leven en eten. Maar met elkaar is het mogelijk om daarin een verschil te maken. Samen kun je een heel eind komen!
Vrouwenprotest!
Vlak voordat ik de Horizon binnenliep, viel mijn oog op een poster in de vitrine van de Rode Morgen. Er zou een vrouwendemonstratie plaatsvinden op Nationale Vrouwendag 2024. Samen lopen vanaf de Dam naar Buurthuis Lydia in Oud-Zuid. En zo geschiedde! Met een groep strijdlustige vrouwen – en ook mannen – uit de Spaarndammerbuurt gingen we op 8 maart de straat op om de vrouw te bezingen, haar recht te bevechten en haar kracht te vieren. Je zou je kunnen afvragen: waarom? En daarom schreef ik een manifest.
Híerom:
‘Ben je ooit sneller gaan lopen, in een steeg, als je alleen bent? Heb je je jas weleens strakker aangetrokken, terwijl je doet alsof je aan de telefoon bent? Heb je weleens je mond gehouden toen een man je in je bil kneep? Je sleutelbos stevig in je hand vastgehouden als je voorbij een groepje jongens liep? Ben je weleens nagefloten op straat? Onderdrukt door je partner? Heb je uit moeten leggen waarom je partner voor de kinderen zorgt? Het gevoel gekregen, dat je enige recht het aanrecht is? Financieel minder verdiend vanwege je vrouw-zijn? Je plas moeten ophouden in het openbaar? Enzovoort, enzovoort, enzovoort!
Genderonderdrukking past niet bij echte democratie, vrede en gelijkheid. Met dit protest strijden we voor gelijke beloning, bestrijden we (seksueel) geweld tegen vrouwen en ontkrachten we collectieve vrouwenonderdrukking, die van generatie op generatie is doorgegeven.’
Op de Dam kwamen demonstranten uit heel Amsterdam samen. Ik zag een diversiteit aan mensen uit verschillende lagen van de bevolking, uit verschillende windstreken, met verschillende culturen, gender, jong en oud. We riepen, zongen, maakten muziek en dansten. De kracht was overweldigend. Aangekomen bij Buurthuis Lydia konden we niet naar binnen om onze tocht te bezegelen. Onze kracht bleek te groot voor Buurthuis Lydia. Een tegenstrijdige zege, die ik in dit geval graag accepteer. Hopelijk volgend jaar wel de mogelijkheid om in gebundelde krachten af te kunnen sluiten met een knal.
Lopen jullie dan ook mee?
Mijn reis
Als stagiair bij Combiwel/Welzijn op Recept maak ik een reis, die me professioneel vormt en ook mijn persoonlijke groei stimuleert. De afgelopen zeven maanden waren vol uitdagingen, leermomenten en waardevolle ontmoetingen, die mijn passie voor gemeenschapsgerichte welzijnszorg hebben versterkt.
Een van de mooie dingen in de afgelopen stageperiode was de mogelijkheid om verschillende mensen te ontmoeten en te leren kennen. Door het uitbreiden van mijn netwerk zijn mijn professionele contacten verbreed en is mijn perspectief op diversiteit en inclusie verrijkt. Elk individu dat ik heb ontmoet, heeft me iets waardevols geleerd, of het nu ging om het belang van empathie, de kracht van veerkracht of de kunst van het luisteren.
Een van de hoogtepunten was natuurlijk het behalen van mijn verslag! Een prestatie die ik niet alleen kon vieren, want mijn doelen kon ik bereiken dankzij de onschatbare steun van mijn collega’s. Hun begeleiding, aanmoediging en gedeelde kennis hebben me geholpen om te groeien en te bloeien in mijn rol. Het is inspirerend om onderdeel te zijn van een team, dat echt gelooft in samenwerking en ondersteuning.
Wat mijn ervaring zo waardevol maakt, is het feit dat ik de kans heb gekregen om direct impact te hebben op mensen in mijn gemeenschap. De positieve feedback van buurtbewoners heeft mijn inspanningen bevestigd en me eraan herinnerd waarom ik in de eerste plaats voor dit werk heb gekozen. Het is hartverwarmend om te zien hoe kleine gebaren van vriendelijkheid en ondersteuning een groot verschil kunnen maken in het leven van anderen.
Als stagiair heb ik professionele vaardigheden ontwikkeld en dieper begrip gekregen van het belang van menselijke verbindingen en gemeenschapszin. Mijn reis is nog lang niet voorbij, ik kijk ernaar uit om verder te groeien, meer mensen te ontmoeten en mijn passie voor het ondersteunen van anderen voort te zetten. Dus hier sta ik, dankbaar voor de kansen die ik heb gekregen en klaar om het volgende hoofdstuk van mijn avontuur aan te gaan!
Buurtwerk Westerpark vertelt... 