Hier doen we het voor..!
Dit jaar deden de welzijnscoaches weer hard hun best om zoveel mogelijk ‘kwetsbare Amsterdammers’ een leuke, leerzame, lekkere en soms spannende activiteit aan te bieden. Denk bijvoorbeeld aan creatieve, digitale en kook-/eetactiviteiten. Ernaartoe gaan is soms spannend, omdat je in een nieuwe groep en omgeving komt. Ook maatjes waren dit jaar erg in trek. Voor sommige mensen heel spannend, want is er wel een maatje voor mij, klikt het wel?
Soms lukt het niet. Heel frustrerend als er veel tijd en energie in gestoken wordt en het lukt dan niet om iemand aan een leuke activiteit of maatje te koppelen of de cliënt haakt om wat voor reden dan ook af. Gelukkig lukt het meestal wel en kregen we mooie reacties van Amsterdammers, die dit jaar werden aangemeld bij Welzijn op Recept:
“Wat jammer dat het traject al is afgelopen, dit was voor mij het steuntje in de rug. Mag ik nogmaals een verwijzing aan de huisarts vragen?”
“Zonder verwachting ben ik eropaf gegaan, prettige, hoopgevende kennismaking en dankzij goede hulp nu kans op vrijwilligerswerk. Dank je wel.”
“Dank je wel voor de activiteiten die je me hebt aangereikt. De passieve negatieve levenshouding kan ik daarmee negeren. In verbinding staan en sporten is belangrijk voor het herstel en spirituele groet.”
“Ik heb Welzijn op Recept als zeer positief ervaren, ben blij met de inzet van de jonge vrijwilligers. Bedankt voor alles.”
“Jammer dat de vrijwilliger niet in het weekend wil komen, want de klik is er wel. Je hebt in ieder geval je best gedaan!”
Welzijn op Recept is er ook om de huisartsen te ontlasten en hun reacties zijn meestal kort en bondig:
“Bedankt voor je inzet, top!”
“Wat goed dat je patiënt in beweging hebt gekregen, bedankt voor je tijd!’
Hopelijk kunnen we in 2023 weer veel Amsterdammers en huisartsen blij maken, want …
daar doen we het voor!
15e Talentenbeurs West…
De laatste keer. Toch? Ja, het was echt de laatste keer. Ik ga het missen. De Hallen Studio’s, de mensen, de drukte, de organisaties. Alles eigenlijk.
De 15e Talentenbeurs West, de laatste dus, stond volledig in het teken van vrijwillige inzet. 42 Organisaties uit Amsterdam West hadden vrijwilligersvacatures in de aanbieding en de bezoekers waren op hun beurt op zoek naar een leuke invulling van hun vrije tijd.
Ik denk dat ik ze alle vijftien heb bijgewoond en de meeste mede-georganiseerd. Van de Havelaar naar Podium Mozaïek om te eindigen in de Hallen Studio’s. De organisatie van de beurs – die voorheen twee keer per jaar bezocht kon worden – was steeds een enerverende reis, die voor ons altijd drie tot vier maanden van tevoren begon. Spanning, stress, deadlines en hard werken. Gewoon leuk dus.
Geweldig hoe de studio’s dit jaar aangekleed waren met ronde tafels bedekt met strakke witte lakens waar de organisaties die middag hun kantoor hielden. Het randprogramma was als vanouds inspirerend en kleurrijk. Filmbeelden van de vier elementen – aarde, water, lucht en vuur – hielden de ogen van de bezoekers vast. De blijde, sterke stem van onze dagvoorzitter wees de bezoekers de juiste kant op, bij de LinkedIn-fotograaf stond een lange rij wachtenden en de stoelen bij de haarstylisten waren de hele dag bezet.
Match na match werd gemaakt op deze dinsdagmiddag in november. Ik zal het missen. Wat ik deze laatste keer al miste, was de aanwezigheid van onze opdrachtgever. Jammer. Voorheen altijd van de partij met een warm woord en trotse aandacht voor iedereen. De beurs was belangrijk, een moment waarnaar toegeleefd werd met elkaar. Ik kijk terug en ben trots op mijn collega’s! We hebben het samen toch maar weer geflikt, voor de laatste keer … Óp naar nieuwe kansen aan de horizon!
Decemberdagen…
Het loopt alweer hard naar het einde van het jaar. De dagen zijn korter, het is langer donker en koud. De kachels staan aan, zij het bij velen op een lager pitje. We bereiden ons voor op de feestdagen. Warmte, liefde, fonkelende lichtjes en je naasten om je heen. Zo beleven velen de drukke decemberdagen.
Toch zijn er ook veel mensen, oud en jong, die juist deze dagen het gemis aan (dierbare) mensen en warmte om zich heen als extra zwaar ervaren. Nu zijn er in de Koperen Knoop een paar activiteiten, waarbij je het hele jaar door kunt aansluiten en nieuwe mensen of oude bekenden ontmoet. Waar je lief en leed mag delen als je daar behoefte aan hebt.
Een van die activiteiten is het burenuurtje met soep. In de tuinkamer kun je iedere donderdag van twaalf tot twee uur komen lunchen. Voor 70 cent krijg je een kom versbereide, rijkgevulde soep met stokbrood. Dit burenuurtje met soep wordt gerund door twee fantastische vrijwilligers en is uitgegroeid tot een vrolijk gezelschap met zo nu en dan nieuwe buurtbewoners die aanschuiven.
Iedere keer staat er een andere, verrassende soep op het menu. Als het seizoen het toelaat, brengt een lieve vrijwilliger, die enthousiast meedraait in de buurttuin, verse onbespoten producten. Denk aan wortels, uien, kruiden, courgettes, venkel, aardappelen, knolselderij, bonen, pompoen en tomaten. En wat te denken van die buurtbewoner die enorm geniet van de gezelligheid eromheen en steevast overheerlijke kruidenboter voor het stokbrood meeneemt.
Om deze decembertijd warmte en luister mee te geven, gaan we de boel versieren en klinkt er een muziekje op de achtergrond. Dus kom gezellig kletsen of een spelletje doen. Naast koffie en thee staat er in december ook lekkere warme chocolademelk en koekjes op tafel.
En voor wie het leuk vindt om iets lekkers te bakken in de nieuwe keuken: laat het ons weten, dan halen we samen de boodschappen.
Alvast fijne feestdagen!
Verbinding werkt als een ketting…
Alles is met elkaar verbonden, dat geloof ik echt. Soms is alleen de connectie nog niet gelegd en zijn er verschillende onderdelen nodig om de ketting van verbinding te laten werken.
Het buurthuis is een plek, waar het begin van zo’n verbinding kan ontstaan. Onze rol als Buurtwerk is de omstandigheden om die verbinding aan te gaan zo gunstig en soepel mogelijk te laten zijn. En natuurlijk niet zomaar verbindingen leggen, maar juist op basis van de behoeften en talenten van bewoners. Niet alleen duik je diep in de leefwereld van mensen, je gaat ook samen op zoek naar zingeving. Wat begint met een hulpvraag over iets praktisch, groeit soms uit tot een dieper gesprek.
Zo kwam een bewoner uitleg vragen over een app en gaandeweg de uitleg kwamen we in gesprek over wat we allebei leuk vinden om te doen. Voor mij als buurtwerker is dat een mooie opening om samen te verkennen wat nou eigenlijk zin geeft aan de dagen, aan het leven. Een aanknopingspunt voor verbinding! Los van haar praktische hulpvraag, wilde mevrouw graag iets buitenshuis doen. “Ik heb ‘groene vingers’, dus lekker aan de slag in een tuin zou fijn zijn, maar die heb ik niet.” Samen zochten we contact met Soeptuin Bredius. Er is een afspraak gemaakt en inmiddels is mevrouw daar vrijwilliger en erg tevreden! Zo blij zelfs, dat ze nu regelmatig verse ingrediënten uit de soeptuin naar de Koperen Knoop brengt voor de wekelijkse soepmiddag. Daar weten de keukenprinsessen van het Burenuurtje wel raad mee. En zo stonden laatst dampende kommen met heerlijke, romige venkelsoep op tafel, gemaakt van seizoensgroente uit de soeptuin.
Met dit voorbeeld wil ik graag laten zien hoe je vanuit het buurthuis samen kan bouwen aan een community door kleine bouwstenen te verbinden met elkaar. De coördinator van de soeptuin wil binnenkort afspreken, hij ziet blijkbaar ook kansen, ben benieuwd, fijn samen verder bouwen!
Huisregels…
In ieder Huis van de Buurt kom je ze wel tegen. Meestal een geplastificeerd A4tje bij de ingang en nog eentje ergens aan de muur. Huisregels, ze zijn er om met elkaar te blijven werken aan een goede sfeer en een veilige omgeving. Tegelijkertijd roepen ze juist ook weerstand op. Het is vaak een opsomming van wat er allemaal niet is toegestaan en dat komt allerminst vriendelijk over.
Ooit leerde ik bij een NLP-training, dat het centrale zenuwstelsel geen ontkenning kan vasthouden. Het woordje ‘niet’ bestaat alleen in taal en niet in denken. In ons gedachtenpatroon kun je pas ergens niet aan denken als je er eerst aan gedacht hebt. Zo heeft de uitspraak ‘dit moet ik niet vergeten’ een andere impact dan de uitspraak ‘dit moet ik onthouden’. Het is effectiever om positief geformuleerde boodschappen te gebruiken, boodschappen die gewenst gedrag stimuleren in plaats van ongewenst gedrag verbieden. En toch, soms moet je wel iets verbieden, zoals bijvoorbeeld het gebruik en bezit van alcohol en/of drugs in het pand.
Ook in ons Huis van de Wijk de Koperen Knoop gelden allerlei regels, alleen hadden we ze nergens meer hangen en werden het ‘ongeschreven regels’. Dat komt de duidelijkheid niet ten goede, want mag je nou bijvoorbeeld wel of niet een hond mee naar binnen nemen?
Hoog tijd dus om de huisregels opnieuw te omschrijven én om dan meteen het geleerde toe te passen. Zo wordt de regel ‘Verboden binnen te roken’ vervangen door ‘Wilt u roken? Dat kan buiten’. En: ‘Houd u qua overlast (geluid) rekening met buurtbewoners en medegebruikers’ in plaats van ‘Het is niet toegestaan om overlast te veroorzaken bij medegebruikers en omwonenden.’ Zo viel er toch nog wat te verbeteren.
En ja, op het moment dat u dit blogje leest, zult u het geplastificeerde A4tje weer bij ons aantreffen. In een sympathiekere vorm gegoten en misschien wel in een leuke lijst!
Waar ligt de boter nou?
Zo lang mogelijk thuis wonen, dat willen we allemaal, dat moeten we allemaal.
Ook als de dagelijkse handelingen een uitdaging worden. Dan moet je een beroep doen op de hulptroepen. Familie, buren, vrijwilligers.
Wat al jaren geleden is ingesleten en op de automatische piloot wordt gedaan, dat lukt vaak nog het langst. Misschien niet meer perfect, maar toch. Zo maakte mijn moeder week in week uit nog netjes een boodschappenlijstje voor het wekelijkse Albert-Heijn-bezoek. Georganiseerd als zij altijd was, een lijstje in de volgorde van de winkelindeling. Dat lijstje werd steeds minder gevarieerd en op een gegeven moment was het iedere week een nieuw geschreven maar ongewijzigd lijstje, ongeacht de voorraad in keukenkastjes en koelkast. Na haar overlijden, nu zes jaar geleden, heb ik nog geen enkele keer Jif of schoonmaakazijn hoeven kopen.
Als je een hoge leeftijd mag bereiken en het sociale kringetje wordt steeds kleiner, dan is zo’n bezoekje aan de supermarkt soms nog een van de weinige uitstapjes. Even naar buiten, bewegen, wat mensen zien en een paar woorden wisselen bij de kassa. Als het in je hoofd dan wat minder overzichtelijk wordt, is het extra fijn als zo’n bezoekje goed verloopt. Je hebt alles kunnen vinden wat er op je lijstje staat en komt tevreden thuis. Missie geslaagd!
Zelf doe ik de boodschappen vaak even snel van werk naar huis.
Eenmaal in de Albert Heijn, spurt ik op de automatische piloot door de winkel. Aangekomen bij de Zuivel grijp ik die keer mis. Huh?? Boter stond toch altijd hier? Jazeker, want boter is zuivel. Maar ik zie geen boter, niet waar het stond, niet hoger of lager, niet links of rechts. Even vragen. Een vriendelijke medewerker neemt me mee naar een heel ander deel van de winkel. Niet de Zuivel, wel koelvakken. En ja hoor, daar staat de boter. Ik grijp daarna nog één keer mis, oh ja…, daarna gaat het op de automatische piloot weer goed.
En toen gebeurde het. Ineens hoorde ik in mijn hoofd: “Dementievriendelijke buurten, trainingen voor supermarktmedewerkers. Over herkennen van en omgaan met mensen die kampen met (beginnende) dementie.” En ik dacht: hoe verhoudt zich dat eigenlijk tot de regelmatig wisselende winkelindeling?
Want als je merkt dat het in je hoofd niet meer helemaal lekker gaat, word je onzeker van een vertrouwde supermarkt waar je ineens misgrijpt. “Ligt het aan mij, kan ik nu ook de boodschappen al niet meer vinden?” Verwarring, twijfel, stress. Bedenken dat het niet aan jou maar aan de winkelindeling ligt, lukt dan niet meer. Een oplettende winkelmedewerker, die de situatie herkent en vriendelijk te hulp schiet, is dan nog de enige hoop, maar het kwaad is al geschied.
Is die winkelindeling uitsluitend gebaseerd op marketingstrategieën, op koopgedragspsychologie? Of wordt zoiets als ‘een dementievriendelijke buurt willen zijn’ ook meegewogen bij het besluit om de boel weer eens te veranderen? Er is maar een manier om daar achter te komen.
Inmiddels ben ik via een aantal supermarktmanagers bij een klantenservicemedewerker terecht gekomen. Ik had geluk. Mijn vraag staat niet in het veelvoorkomende-vraag-&-antwoord-schema, voor haar gelukkig geen reden om mij af te poeieren. Na haar zoektocht weet ze met wie ik in contact moet komen en ze belooft dat ik binnen een week word benaderd door de betreffende afdeling/medewerker van het hoofdkantoor van Albert Heijn.
Of dit uiteindelijk gaat leiden tot andere besluiten, dat weet ik niet, maar ik kan allicht mijn kleine steentje bijdragen aan bewustwording, in de hoop dat ook dit belang op z’n minst wordt meegewogen bij het nemen van besluiten over de winkelindeling.
Eerst maar hopen op een open gehoor. En in dat geval: wordt vervolgd…
Buurtwerk, wat is dat nou eigenlijk?
Er zijn vast buurtbewoners en misschien ook professionals, die zich weleens afvragen: Buurtwerk, wat is dat nou eigenlijk? Wat doet deze buurtwerker in mijn buurt en waarvoor kan ik bij hem/haar terecht?
Ik ben Mohamed Asfad, manager van Buurtwerk in West.
Dit blog grijp ik graag aan om te vertellen over ons werk in bruisend West! Ik werk samen met vier superleuke, enthousiaste teams, die allemaal het beste willen voor de buurtbewoners in West, altijd op zoek naar manieren om hen beter te helpen. Buurtwerkers gaan graag in gesprek met bewoners, collega’s van andere organisaties, vrijwilligers die niet in de buurt wonen maar zich daar wel voor inzetten en ondernemers.
Signalen, wensen, behoeften die de buurtwerker ziet of hoort, bepalen mede hoe hij/zij in de buurt aan de slag gaat. De ene keer verbindt de buurtwerker de vraag met het aanbod (matchen), de andere keer ondersteunt hij/zij bewoners die graag een activiteit willen organiseren. En soms organiseert een buurtwerker zelf een activiteit. De kunst is dan om zo’n activiteit – zodra het kan – over te dragen, bijvoorbeeld aan vrijwilligers of aan deelnemers, zodat de buurtwerker zijn handen weer vrij heeft voor ander aanbod of om initiatieven van anderen te ondersteunen.
Buurtwerkers werken niet alleen. Samenwerking met anderen is broodnodig om van een mooi idee een uitvoerbaar plan te maken en dit te laten slagen. Iemand moet dan de kar trekken, zorgen dat alle spelers aan tafel komen, dat een uitvoeringsplan gemaakt wordt waarin iedereen zijn verantwoordelijkheid neemt, dat planning en begroting bewaakt worden. Waar nodig en gewenst kan de buurtwerker die rol van projectleider op zich nemen. Hij/zij zorgt voor veiligheid en vertrouwen, zodat fijn samengewerkt kan worden.
Ideeën? Plannen? Projecten? Signalen? Samenwerken in de wijk? Weten wat er allemaal in de buurt te vinden is? Vrijwilligerswerk? Hulp nodig? Klop gerust bij ons Buurtwerk aan!
Blij dat je in de buurt bent 😊
Contrasten (of toch niet?)
Twee aanmeldingen voor Welzijn op Recept, in dezelfde week door dezelfde huisarts.
Niets bijzonders zou je zeggen, toch?
Nee, op zich niet. Maar wat deze aanmeldingen voor mij zo bijzonder maakt, is dat het in beide gevallen heren zijn van dik in de negentig, die allebei behoefte hebben aan gezelschap en ook nog in dezelfde straat wonen. Ze kennen elkaar niet, terwijl ze allebei al bijna hun hele leven op dezelfde plek wonen. Appeltje eitje zou je denken. Koppel ze aan elkaar en laat ze genieten van elkaars gezelschap. Maar helaas, zo simpel is het niet.
Meneer A is een vrolijke man met een vlotte babbel. Hij woont in een mooi opgeruimd en schoon huis en ziet er verzorgd uit. Hij heeft goed contact met zijn kinderen en kleinkinderen en mist toch iets wat zijn dag breekt. Hij wil graag iemand die een keer per week een bakkie koffie bij hem komt drinken, liefst een vrouw. Waarom? “Vrouwen hebben altijd wel iets om over te kletsen, hun gezin, werk etc.” Het interesseert meneer hoe het leven van iemand anders eruitziet.
Meneer B is een sombere, depressieve man, die het liefst euthanasie zou willen. Hij woont in een groot, smoezelig huis en ziet er zelf ook wat smoezelig uit, ook al draagt hij ‘nette’ kleding. Meneer is nooit getrouwd, heeft geen kinderen en weinig familie. Hij wil een maatje, wel graag een man. Waarom? Meneer is homo, kwam vorig jaar uit de kast, toen hij dus al dik in de negentig was. Hij wil iemand die hem begrijpt, waarmee hij over zijn gevoelens kan praten.
Regelmatig neem ik contact op met beide heren of ik ga even langs. Bij de een omdat hij zo gezellig is, bij de ander omdat ik hoop dat ik wat gezelligheid kan brengen. Beiden zo verschillend, beiden het zo waard om de tijd die ik voor hen heb aan hen te besteden.
Altijd weer de dupe…
Op een vroege zomermorgen in juli zit ik in het zonnetje voor het buurtcentrum. Het gaat weer een hete dag worden. Een buurtbewoner ziet me zitten.
“Cor, hoe hou ik mijn huis koel? Het is zo ontzettend warm binnen. Gaat ook niet meer weg. Blijft hangen. Ik weet het niet meer, weet jij iets?”
“Zet je alles tegen elkaar open?”
“Op mijn balkon sluit ik alles af, stel je voor dat er iemand binnenkomt.“
“Heb je al een bak ijs geprobeerd gecombineerd met een kleine ventilator?”
Het is een erg warme zomer en veel mensen hebben het daar moeilijk mee.
Twee maanden later. Het probleem van de warmte is het probleem van de kou geworden. Of liever gezegd, het probleem van de slecht geïsoleerde woning, de hoge gasprijs en weinig te makken hebben. Dezelfde buurtbewoner vraagt me nu hoe deze toestand het hoofd te bieden. Arme mensen wonen in oude woningen en worden keer op keer de dupe. Ik wil graag helpen, maar hoe dan?
Na een oproep van het LSA, een netwerk van bewonersgroepen, buurthuizen in zelfbeheer, BewonersBedrijven en coöperaties, heb ik met drie bewoners een kleine brainstorm over hoe de energierekening verlaagd kan worden. Het LSA vraagt om projecten op te zetten, die buurtbewoners en/of het buurthuis met die verlaging helpen. BuurtBespaarBudget heet het potje met geld dat het LSA beschikbaar heeft voor deze plannen. Uit de inspirerende middag ontstaat het idee om in Westerpark een BuurtBespaarHuiskamer op te zetten. Een verzamelpunt voor buurtbewoners die gezellig en warm een bakje koffie willen drinken, waar informatie over besparende maatregelen te krijgen is en waar je vooral van elkaar kan leren wat je kunt doen om zo goed mogelijk de koude winter door te komen met een fatsoenlijke, liefst zo laag mogelijke, energierekening.
Plan is snel geschreven en ingediend. Nu afwachten of er geld wordt toegekend om ook daadwerkelijk te kunnen starten. En anders? Anders ook.
Thee in de Tuin…
Er is behoorlijk wat bezoek vandaag
Wespen op de appeltaart de koffie komt voorbij
Ik vind het best
Ik zou niet weten wie er jarig is hoera
Of hoe het nou toch verder moet met mij
(uit een liedje van Spinvis)
Dat zouden zomaar de gedachten kunnen zijn van bewoners van het verzorgingshuis in de buurt, waar ik met een groepje buurtbewoners af en toe neerstrijk voor een gezellige middag. We schieten nog net niet door in bloemetjesjurken en strohoeden, maar je kunt zien dat iedereen zich een beetje feestelijker heeft opgedoft, want: we gaan op visite!
De voorpret begint al een week van tevoren. Wat zullen we serveren, wie wil inkopen doen, wie komt wat eerder om te helpen voorbereiden? Wat dat laatste betreft, in de praktijk: iedereen.
Thee in de Tuin noemen we het, ook als het regent en we binnen moeten blijven. Een buurtgenoot heeft via via een prachtig ouderwets theeservies gekregen; dat gebruiken we en dat vergroot de feestelijke uitstraling natuurlijk enorm. Vanuit ‘het huis’ lopen de activiteitenbegeleiders mee in de bediening, want we gaan alle tafels af met onze kannen thee en koffie. Ja, je kunt iets honderd keer een theemiddag noemen, maar soms wil iemand echt gewoon koffie.
De buren smeren sandwiches en vullen etagères, de huisbewoners claimen elk hun vaste plekje en reageren wisselend op de drukte. De een voelt zich feestelijk en glimlacht dat het een lieve lust is, de ander moppert over ‘gedoe’ en ‘drukte’ en ‘vreemde mensen’ en ‘nog geen chocola gehad’.
Heeft dit zin? Voegt het iets toe? Jazeker! Niet alleen voor de verzorgingshuisbewoner die getrakteerd wordt, ook voor de buren die plezier hebben met elkaar en de huisbewoners, die met hen lachen en gesprekken voeren. En ook voor mij als buurtwerker, omdat ik mensen bij elkaar breng, prachtige verhalen hoor over vroeger, over het buurtleven en over de woonwensen van de buurtbewoners, voor later.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 