De Nieuwe Route werkt..!
Combiwel Buurtwerk heeft in Amsterdam ruim twee jaar ervaring opgedaan met De Nieuwe Route. Wat is De Nieuwe Route? En wat betekent dat in de praktijk?
Organisaties, instituties en overheden zijn gewend om – met de beste bedoelingen – plannen te maken voor mensen in plaats van met de mensen die zich druk maken over een bepaalde situatie. Bewoners kunnen hierdoor energie en eigenaarschap verliezen. Dit kan leiden tot wantrouwen en minder of geen betrokkenheid. De Nieuwe Route is een manier om een situatie juist samen aan te pakken.
Een aantal collega’s is getraind om De Nieuwe Route toe te passen als er situaties spelen in de wijk. Positieve energie kan ontstaan en eigenaarschap en gedeelde verantwoordelijkheid worden bevorderd bij bewoners, belanghebbenden en partners in het Sociaal Domein.
(Sociaal Domein betreft werk, participatie, zelfredzaamheid, zorg en jeugd).
Hoe werkt dat dan?
Er doet zich een situatie voor. Bepaalde bewoners vinden het belangrijk dat die verbetert, zij liggen er als het ware wakker van en willen zich ervoor inzetten. Zo’n situatie noemen we een ‘kwestie’.
Combiwel Buurtwerk gaat aan de slag!
Buurtwerkers kijken wie ervan wakker ligt. Een startbijeenkomst wordt georganiseerd, daar wordt nogmaals getoetst wat de kwestie is en er wordt een kader geschetst. Een kader is meestal het beschikbare budget, wet- en regelgeving en andere afspraken waar je niet omheen kan. Verder worden de vervolgstappen helder gemaakt. Hierna volgen een-op-een-gesprekken om de kwestie verder te verdiepen. Ook wordt gekeken wie verder nog bij de kwestie betrokken moet worden. Vervolgens wordt er een slotbijeenkomst, oftewel besluitbijeenkomst, georganiseerd. Tijdens deze bijeenkomst wordt gezamenlijk besloten welke veranderingen nodig zijn, er wordt gewerkt aan een gedragen plan dat past binnen het kader.
Óp naar een situatie die verbeterd is, dankzij de inzet van alle betrokkenen die weer eigenaarschap hebben over datgene wat er voor hen toe doet!
Dus heb je een kwestie? Klop gerust aan bij Combiwel Buurtwerk!
Blij dat je in de buurt bent 😊
Afspraak is afspraak…
Ineens bedenk ik mij als locatieleider: hoeveel afspraken maak ik eigenlijk op een dag en aan hoeveel afspraken moet ik mij houden?
Ik pak mijn agenda van deze week erbij en begin bij de maandag, voor mij een vrije dag dus weinig tot geen afspraken. Alhoewel, ’s ochtends om half acht de wekelijkse Hello-Fresh-box in ontvangst nemen, niet onbelangrijk. Een afspraak met partner om gezamenlijk iets te doen (die moet ik zeker nakomen). ’s Middags fysiotherapie, lopen en krachttraining voor de benen. En tot slot toch nog iets werkgerelateerds, reserveringen voor ruimteverhuur nalopen en beantwoorden.
Dinsdag. Geen afsprakendag. Het wekelijkse overleg ‘s ochtends is in verval geraakt (afspraken worden niet nagekomen) en er is na drie dagen afwezigheid zoveel te doen op de werkvloer, dat ik op deze dag bewust geen afspraken inplan. Alleen deze keer een afspraak om ruimtes te komen bezichtigen en een bijeenkomst over de toekomst van de Horizon.
Woensdag. Teamvergadering. Wekelijks de stand van zaken doornemen en bespreken met collega buurtwerkers van team Noord. Vandaag staat ook het maandelijkse locatieleidersoverleg gepland en nog een half uur overleg met de teamleider van Buurtteam.
Donderdag. Nogmaals teamvergadering, deze keer met ons hele team dat normaalgesproken verdeeld is over de Horizon, de Koperen Knoop en De Nieuwe Reiger. WUP-besprekingen, casusbespreking, de bekende inhoud en natuurlijk wat er verder zoal op tafel komt.
Vrijdag staat voor de individuele afspraken. Ruimtebezichtigingen, sleutelafspraken (voor weekendactiviteiten in zelfbeheer), afspraken met de expositieleider en alle andere afspraken die niet op andere werkdagen kunnen.
Daarnaast zijn er natuurlijk nog de à-la-minute-afspraken, mails die ik beloofd heb direct te beantwoorden, klusjes die voor de deadline gedaan moeten zijn, blogs die ik moet schrijven, afspraken uit (team)overleggen die nagekomen moeten worden en niet te vergeten de maandelijkse factuurcontrole.
Afspraak is afspraak. Duidelijk is dat er vele soorten afspraken zijn en dat de ene afspraak de andere niet is. Dat is dus bij deze afgesproken.
En dan opeens…
… werk je in je eigen buurt, om de hoek tegenover de winkels waar je je boodschappen doet.
Wie had dat gedacht?
Na ruim 14 jaar werken bij het Aidsfonds, als HR-medewerker/salarisadministrateur, moest ik op zoek gaan naar een andere werkgever en dat wilde ik meteen aanpakken om iets anders te gaan doen. Geen HR en vooral geen salarisadministratie.
Met mensen werken, dat wilde ik. Verbinden en sociaal, dat waren een paar kernwoorden die uit mijn loopbaancoachtraject kwamen. Vol goede moed ging ik op zoek naar een leuke vacature. Tegelijkertijd werd ik via LinkedIn vaak benaderd voor HR- en salarisadministratiefuncties, maar dat wilde ik dus niet. Ik solliciteerde onder andere bij Jeugdfonds Sport Amsterdam, Jellinek, Buurtteams en Inforsa. Allemaal niets geworden. Interne kandidaten gingen voor, niet genoeg ervaring of geen klik met degene met wie ik zou gaan werken.
Toen kwam er een vacature van Combiwel Buurtwerk voorbij, Teamondersteuner. Meteen dacht ik: yes, dit is het! Ook al waren het minder uren dan ik wilde en had ik enige twijfel, omdat het ‘om de hoek’ was. Dichtbij is niet erg, maar dat het werk misschien wel om je eigen buren kan gaan, daar was ik wel even over aan het twijfelen. En toch wilde ik het proberen.
Blij dat ik op het allerlaatste moment toch nog heb gereageerd (het was echt op de valreep). Ik ben weliswaar geen buurtwerker en ga niet de buurt in, maar het contact met buurtbewoners is er wel. En wie weet wat er in de toekomst nog allemaal gaat gebeuren. Ik werk nu in twee teams in twee wijken in West, met leuke collega’s en op diverse locaties. Onder andere Huis van de Buurt de Koperen Knoop, waarvan ik altijd dacht dat het een bejaardencentrum was. Een vriendin is jaloers, want zij wil daar ook ooit werken.
Ik ben geen buurtwerker, maar ik werk wel in de buurt….mijn buurt. 😉
Soep is medicijn…
In mijn werkbuurt wonen veel oudere mensen. Dat is fijn, want zij hebben vaak mooie verhalen over hun leven en onze stad in vroegere tijden. Omdat zij al veel van het leven hebben gezien, kunnen ze met een opmerking zaken enorm relativeren, heerlijk. Minder fijn is het om iemand met het toenemen der jaren lichamelijk langzaam achteruit te zien gaan en minder levenslustig te zien worden. Het hoort erbij, maar doet ook pijn.
Soms krijgen mensen een enorme knauw, bijvoorbeeld als ze komen te vallen. Vaak het begin van een periode van moeizaam opkrabbelen en niet meer helemaal de oude worden. Vallen kan verschillende oorzaken hebben. Verminderd zicht, medicijnen, afnemende spiermassa of gewoon een losse stoeptegel.
Kan Buurtwerk helpen met voorkómen (want beter dan genezen)? Jazeker!
Losse tegels kunnen opgemerkt worden tijdens een buurtschouw en gemeld via een app. De gemeente komt dan meestal snel de boel verhelpen. (En zo’n rondje door de buurt levert vaak weer interessante verhalen op, win-win!). Ook kan Buurtwerk helpen met leuke beweegactiviteiten zoeken of opzetten, want wie veel beweegt, houdt zijn spieren langer op peil, waardoor bewegen gemakkelijker en leuker is. Van stoelyoga tot dansen, alles helpt. Ook gezond eten helpt. Een vrijwilliger die lekkere soepen kan koken, is in elke straat wel te vinden.
Vanuit De Nieuwe Reiger wandelt de nieuwe wandelclub met een groeiend groepje deelnemers een uurtje door de buurt. Op een andere dag is er een gezamenlijke lunch met verse soep, telkens van een andere buurtgenoot, rauwkost en boterhammetje erbij, lekker!
Tot slot de medische kwesties. Een buurtwerker is geen dokter, maar kan wel een deskundige uitnodigen om over zulke onderwerpen te praten. Mensen kunnen daarna zelf besluiten of het misschien tijd is voor een bezoekje aan de opticien of apotheek.
En lig je toch eens in de lappenmand en kennen wij je? Dan krijg je een kaartje van onze Lief-en-Leed-gangmaker. Daarover meer in een volgend blog.
Van droom naar werkelijkheid…
Diversiteit & Inclusie, een belangrijk thema in Amsterdam. Ik moet en wil daar iets mee en beet mij hier de afgelopen maanden in vast, samen met een geweldig kundige collega.
Combiwel heeft een droom: een 100% sociale en energierijke buurt. Mooi en zeker vooruitstrevend te noemen, de praktijk echter is weerbarstig. We zien vaak dezelfde mensen die actief zijn, zowel bij de initiatiefnemers als bij de deelnemers. Wie betrek je eigenlijk als buurtwerker in deze diverse stad? Om de gemêleerde doelgroep te kunnen bedienen, moet je een inclusieve organisatie zijn.
Na gesprekken, lezingen, workshops en trainingen kwamen mijn collega en ik tot de conclusie, dat inclusief werken alleen tot zijn recht komt als het is ingebed in de visie en missie van een organisatie. Hoe staat het met het beleid voor Diversiteit & Inclusie bij Combiwel? Dit lijkt ergens op de tekentafel te zijn blijven liggen, dus hier valt nog veel winst te behalen.
Het is belangrijk dat Combiwel onderzoekt hoe het staat met de inbedding van een diversiteit-sensitieve werkcultuur en de praktijk. Tegen welke obstakels lopen we aan? Hoe werf je zo inclusief mogelijk? Dit alles vereist onderzoek. Organisaties zoals de Sociaal-Economische Raad (SER) bieden onderzoek op maat. Dat moet je als organisatie dan wel willen oppakken. Wil Combiwel dat? De wens om te veranderen is er, is er ook sprake van een Combiwelbreed langetermijnperspectief?
Verder is het noodzaak om op zoek te gaan naar de belangrijkste voorwaarde voor inclusie in ons werk als buurtwerker: hoe zien bewoners ons? Bewoners zijn mondig, hebben regelmatig weinig vertrouwen in overheden en welzijnsorganisaties. Hoe de bewoner ons ziet, moet onderdeel worden van het werkproces. Inclusie kan alleen maar tot stand komen als de bewoner waar we voor werken een stem en medebeslissingsmacht krijgt. Om deze weg te bewandelen is De Nieuwe Route een uitgelezen kans, een samensturingsproces met alle betrokkenen. Hierbij moet het duidelijk zijn wie meedoet en wie niet. Inclusie betekent niet, dat iedereen altijd aan alles moet meedoen, dat is niet haalbaar. Iedereen is welkom, niet alles is gepermitteerd. Inclusie gaat over gezamenlijk macht hebben. Pas dan kunnen veranderingen duurzaam zijn en wordt een wens geen lege huls. Geen droom die oplost in dunne damp, maar een droom die werkelijkheid wordt.
Eigenaarschap, hoe zorg je daar voor..?
Het hing al even in de lucht. Tijd voor vernieuwing van de Koperen Knoop. Want hoe staat het eigenlijk met het uiterlijk van het gebouw en hoe het gebruikt wordt en functioneert als Huis van de Buurt?
Aanpak van het uiterlijk, verbouwen, je zou denken dat dit gebeurt door aannemers en architecten, maar wij trekken het verder. Hoe? Door de buurt in een vroeg stadium te betrekken, dus al bij de plannenmakerij. Het gaat hierbij niet alleen om de bewoners, ook om de gebruikers van het buurthuis en eigenlijk om zoveel mogelijk betrokkenen.
Voor onze organisatie is zo’n vernieuwing een uitgelezen kans om betrokkenheid te stimuleren. Het gevoel van eigenaarschap komt niet vanzelf, daar is motivatie voor nodig. Ook moet het besef worden uitgedragen, dat de stem van de bewoner eigenlijk de meest belangrijke is. Daarom moeten we voor het belang van de Amsterdammer, wat ook ons belang is, hen bevragen.
Wat hebben zij nodig om zich meer betrokken te voelen binnen de muren van dit Huis van de Buurt? Wat zijn de behoeften en hoe kunnen wij daar in ons werk op inspelen? Dit gaan we met elkaar bespreken om vervolgens kaders te hebben, waarbinnen we de vernieuwing kunnen inrichten. Voor een duurzame verandering, waar de buurt voordeel uit haalt. Persoonlijk ben ik erg benieuwd hoe de bewoners het zullen vinden om vanaf het begin mee te denken. Een uitdagend, ingewikkeld proces. Met de juiste ondersteuning en begeleiding weet ik zeker dat het een succes wordt.
Onze kick-off is op 1 december. De mensen zijn uitgenodigd en krijgen een berichtje ter herinnering. Vanaf daar gaan we proberen gezamenlijk, als een geheel, de vernieuwing van de Koperen Knoop tot een duurzaam succes te maken. Ik ben zo benieuwd naar de input die bewoners zullen geven om van ons aller Huis van de Buurt een (kleine) pilaar te maken binnen de Staatsliedenbuurt! 😊
Hier doen we het voor..!
Dit jaar deden de welzijnscoaches weer hard hun best om zoveel mogelijk ‘kwetsbare Amsterdammers’ een leuke, leerzame, lekkere en soms spannende activiteit aan te bieden. Denk bijvoorbeeld aan creatieve, digitale en kook-/eetactiviteiten. Ernaartoe gaan is soms spannend, omdat je in een nieuwe groep en omgeving komt. Ook maatjes waren dit jaar erg in trek. Voor sommige mensen heel spannend, want is er wel een maatje voor mij, klikt het wel?
Soms lukt het niet. Heel frustrerend als er veel tijd en energie in gestoken wordt en het lukt dan niet om iemand aan een leuke activiteit of maatje te koppelen of de cliënt haakt om wat voor reden dan ook af. Gelukkig lukt het meestal wel en kregen we mooie reacties van Amsterdammers, die dit jaar werden aangemeld bij Welzijn op Recept:
“Wat jammer dat het traject al is afgelopen, dit was voor mij het steuntje in de rug. Mag ik nogmaals een verwijzing aan de huisarts vragen?”
“Zonder verwachting ben ik eropaf gegaan, prettige, hoopgevende kennismaking en dankzij goede hulp nu kans op vrijwilligerswerk. Dank je wel.”
“Dank je wel voor de activiteiten die je me hebt aangereikt. De passieve negatieve levenshouding kan ik daarmee negeren. In verbinding staan en sporten is belangrijk voor het herstel en spirituele groet.”
“Ik heb Welzijn op Recept als zeer positief ervaren, ben blij met de inzet van de jonge vrijwilligers. Bedankt voor alles.”
“Jammer dat de vrijwilliger niet in het weekend wil komen, want de klik is er wel. Je hebt in ieder geval je best gedaan!”
Welzijn op Recept is er ook om de huisartsen te ontlasten en hun reacties zijn meestal kort en bondig:
“Bedankt voor je inzet, top!”
“Wat goed dat je patiënt in beweging hebt gekregen, bedankt voor je tijd!’
Hopelijk kunnen we in 2023 weer veel Amsterdammers en huisartsen blij maken, want …
daar doen we het voor!
15e Talentenbeurs West…
De laatste keer. Toch? Ja, het was echt de laatste keer. Ik ga het missen. De Hallen Studio’s, de mensen, de drukte, de organisaties. Alles eigenlijk.
De 15e Talentenbeurs West, de laatste dus, stond volledig in het teken van vrijwillige inzet. 42 Organisaties uit Amsterdam West hadden vrijwilligersvacatures in de aanbieding en de bezoekers waren op hun beurt op zoek naar een leuke invulling van hun vrije tijd.
Ik denk dat ik ze alle vijftien heb bijgewoond en de meeste mede-georganiseerd. Van de Havelaar naar Podium Mozaïek om te eindigen in de Hallen Studio’s. De organisatie van de beurs – die voorheen twee keer per jaar bezocht kon worden – was steeds een enerverende reis, die voor ons altijd drie tot vier maanden van tevoren begon. Spanning, stress, deadlines en hard werken. Gewoon leuk dus.
Geweldig hoe de studio’s dit jaar aangekleed waren met ronde tafels bedekt met strakke witte lakens waar de organisaties die middag hun kantoor hielden. Het randprogramma was als vanouds inspirerend en kleurrijk. Filmbeelden van de vier elementen – aarde, water, lucht en vuur – hielden de ogen van de bezoekers vast. De blijde, sterke stem van onze dagvoorzitter wees de bezoekers de juiste kant op, bij de LinkedIn-fotograaf stond een lange rij wachtenden en de stoelen bij de haarstylisten waren de hele dag bezet.
Match na match werd gemaakt op deze dinsdagmiddag in november. Ik zal het missen. Wat ik deze laatste keer al miste, was de aanwezigheid van onze opdrachtgever. Jammer. Voorheen altijd van de partij met een warm woord en trotse aandacht voor iedereen. De beurs was belangrijk, een moment waarnaar toegeleefd werd met elkaar. Ik kijk terug en ben trots op mijn collega’s! We hebben het samen toch maar weer geflikt, voor de laatste keer … Óp naar nieuwe kansen aan de horizon!
Decemberdagen…
Het loopt alweer hard naar het einde van het jaar. De dagen zijn korter, het is langer donker en koud. De kachels staan aan, zij het bij velen op een lager pitje. We bereiden ons voor op de feestdagen. Warmte, liefde, fonkelende lichtjes en je naasten om je heen. Zo beleven velen de drukke decemberdagen.
Toch zijn er ook veel mensen, oud en jong, die juist deze dagen het gemis aan (dierbare) mensen en warmte om zich heen als extra zwaar ervaren. Nu zijn er in de Koperen Knoop een paar activiteiten, waarbij je het hele jaar door kunt aansluiten en nieuwe mensen of oude bekenden ontmoet. Waar je lief en leed mag delen als je daar behoefte aan hebt.
Een van die activiteiten is het burenuurtje met soep. In de tuinkamer kun je iedere donderdag van twaalf tot twee uur komen lunchen. Voor 70 cent krijg je een kom versbereide, rijkgevulde soep met stokbrood. Dit burenuurtje met soep wordt gerund door twee fantastische vrijwilligers en is uitgegroeid tot een vrolijk gezelschap met zo nu en dan nieuwe buurtbewoners die aanschuiven.
Iedere keer staat er een andere, verrassende soep op het menu. Als het seizoen het toelaat, brengt een lieve vrijwilliger, die enthousiast meedraait in de buurttuin, verse onbespoten producten. Denk aan wortels, uien, kruiden, courgettes, venkel, aardappelen, knolselderij, bonen, pompoen en tomaten. En wat te denken van die buurtbewoner die enorm geniet van de gezelligheid eromheen en steevast overheerlijke kruidenboter voor het stokbrood meeneemt.
Om deze decembertijd warmte en luister mee te geven, gaan we de boel versieren en klinkt er een muziekje op de achtergrond. Dus kom gezellig kletsen of een spelletje doen. Naast koffie en thee staat er in december ook lekkere warme chocolademelk en koekjes op tafel.
En voor wie het leuk vindt om iets lekkers te bakken in de nieuwe keuken: laat het ons weten, dan halen we samen de boodschappen.
Alvast fijne feestdagen!
Verbinding werkt als een ketting…
Alles is met elkaar verbonden, dat geloof ik echt. Soms is alleen de connectie nog niet gelegd en zijn er verschillende onderdelen nodig om de ketting van verbinding te laten werken.
Het buurthuis is een plek, waar het begin van zo’n verbinding kan ontstaan. Onze rol als Buurtwerk is de omstandigheden om die verbinding aan te gaan zo gunstig en soepel mogelijk te laten zijn. En natuurlijk niet zomaar verbindingen leggen, maar juist op basis van de behoeften en talenten van bewoners. Niet alleen duik je diep in de leefwereld van mensen, je gaat ook samen op zoek naar zingeving. Wat begint met een hulpvraag over iets praktisch, groeit soms uit tot een dieper gesprek.
Zo kwam een bewoner uitleg vragen over een app en gaandeweg de uitleg kwamen we in gesprek over wat we allebei leuk vinden om te doen. Voor mij als buurtwerker is dat een mooie opening om samen te verkennen wat nou eigenlijk zin geeft aan de dagen, aan het leven. Een aanknopingspunt voor verbinding! Los van haar praktische hulpvraag, wilde mevrouw graag iets buitenshuis doen. “Ik heb ‘groene vingers’, dus lekker aan de slag in een tuin zou fijn zijn, maar die heb ik niet.” Samen zochten we contact met Soeptuin Bredius. Er is een afspraak gemaakt en inmiddels is mevrouw daar vrijwilliger en erg tevreden! Zo blij zelfs, dat ze nu regelmatig verse ingrediënten uit de soeptuin naar de Koperen Knoop brengt voor de wekelijkse soepmiddag. Daar weten de keukenprinsessen van het Burenuurtje wel raad mee. En zo stonden laatst dampende kommen met heerlijke, romige venkelsoep op tafel, gemaakt van seizoensgroente uit de soeptuin.
Met dit voorbeeld wil ik graag laten zien hoe je vanuit het buurthuis samen kan bouwen aan een community door kleine bouwstenen te verbinden met elkaar. De coördinator van de soeptuin wil binnenkort afspreken, hij ziet blijkbaar ook kansen, ben benieuwd, fijn samen verder bouwen!
Buurtwerk Westerpark vertelt... 