Lunch & Joy in de Horizon..!
Op 11 december kwamen 150 vluchtelingen/asielzoekers van de boot in Westpoort naar ons in de Horizon. De vluchtelingen/asielzoekers kunnen op de boot niet zelf koken en het is daar ook lastig om samen te komen en even zorgeloos te zijn. Om (oorlogs)trauma te verwerken, troost te vinden en eenzaamheid en stress te voorkomen, stellen we ons huis van de wijk graag open en dus nodigden we hen uit. Dit alles op initiatief van buurtbewoner Billy, die altijd enthousiast, actief en vol energie is!
Snel werd contact gelegd en in korte tijd waren er meer dan genoeg mensen voor de lunch. We kwamen al drie keer eerder samen tijdens een diner met een mix van buurtbewoners en Oekraïense vluchtelingen en dit keer verzorgden we een uitgebreide warme lunch voor vluchtelingen van de boot. Deze groep is diverser dan de groepen van de diners en ook de behoeftes bleken verschillend. Dat merkten we bijvoorbeeld aan de verzoeknummers en aan het eten dat hier en daar bleef liggen (niet alle mensen durfden of wilden ons halal voedsel [te] eten). De muziek van de Andalusische band viel erg in de smaak. De muzikanten waren superprofessioneel, speelden geweldige opzwepende muziek en ze speelden goed in op de situatie, er werden veel verzoeknummers gespeeld. Volwassenen en kinderen dansten uitbundig, samen met de buurtbewoners, dat was echt geweldig om te zien!
Kortom, er heerste een supergoede sfeer, er was eten in overvloed, de band bleef lang, de mensen waren vrolijk en de kinderen gingen zelf liedjes zingen met de microfoon. We zijn erg tevreden, we hebben kunnen bieden wat binnen onze macht mogelijk was. Met het minimale budget, een kleine groep buurtvrijwilligers, de grote hoeveelheden voedsel die we gesponsord kregen en de samenwerking met het COA en Stadsdeel West hebben we voor een buurthuis een erg groot evenement kunnen organiseren! Dank iedereen daarvoor en tot de volgende samenwerking! 😊
Zo doen we dat bij Combiwel Buurtwerk..!
Vorig jaar schreef ik al eens over De Nieuwe Route. Ik ben blij dat ik kan melden, dat we in zeer korte tijd successen boeken in en rondom Huis van de Wijk de Koperen Knoop! Nieuwsgierig? Vraag gerust naar de uitkomsten van de gespreksronde en het breed gedragen plan dat wordt besproken en vastgesteld tijdens de besluitvormingsbijeenkomst!
Zaterdag 25 maart is het zover. In de maanden voorafgaand aan de besluitvormingsbijeenkomst vertelden betrokken buurtbewoners en gebruikers van het Huis van de Wijk in individuele gesprekken hun ideeën, zorgen en wensen voor de Koperen Knoop. Ideeën, zorgen en wensen, die leven bij henzelf en bij anderen in de buurt. Tijdens de besluitvormingsbijeenkomst wordt ‘de kwestie’ – dat wat moet worden aangepakt – toegelicht en worden gezamenlijk besluiten genomen, die gericht zijn op het aanpakken van die kwestie. Zo maken de deelnemers samen een breed gedragen plan. Er zijn natuurlijk altijd zaken waar rekening mee moet worden gehouden, zoals de wet, eerder gemaakte afspraken, beleid en beschikbaar budget. Al deze zaken samen vormen het kader dat van tevoren is meegegeven en waarbinnen het breed gedragen plan past.
Zo doen we dat bij Combiwel Buurtwerk! Wanneer in de wijk een kwestie speelt, waar mensen last van hebben, dan gaan we daarover in een ontspannen sfeer met alle belanghebbenden in gesprek, oftewel met iedereen die ‘wakker ligt’ van de kwestie en daarover wil meedenken en meedoen. Als met iedereen individueel is gesproken, komen we samen en gaan we – onder begeleiding van een procesbegeleider – met elkaar in gesprek over de kwestie. Het is de bedoeling dat de groep pas uit elkaar gaat wanneer een gezamenlijk, breed gedragen plan is bereikt! Dit noemen we een besluitvormingsbijeenkomst.
Dit is De Nieuwe Route in een notendop!
Benieuwd naar het gedragen plan voor de Koperen Knoop, dat op 25 maart is vastgesteld?
Vraag het gerust aan de collega’s van Buurtwerk!
Afscheid en initiatieven…
11 februari was voor de Hugo de Grootbuurt een droevige en ook mooie dag. Met heel veel buurtbewoners namen we samen afscheid van onze plotseling overleden actieve Gouden Buur Boerma Kruit. Een kleurrijke Amsterdammer uit Emmen, met groene vingers en een gouden hart.
We hoorden over zijn rol als initiatiefnemer van heel veel projecten en activiteiten voor zijn buurt, van zijn voorzitterschap van de Bewonerscommissie, van zijn rotsvaste overtuiging dat ieder moet kunnen en mogen leven zoals die dat zelf wil, maar wél met respect voor de medemens.
En we zongen met elkaar de toepasselijke tekst van Ramses Shaffy, ‘Laat me’ en ‘Zing, vecht…’.
Het grootste compliment kregen we (wij van Buurtruimte De Nieuwe Reiger) in de woorden van een van zijn oudste vriendinnen, die het Naoberschap wat zij bij ons ervoer, benoemde. “Jullie waren zijn familie”, zei ze tegen de buurtgenoten. En dat was iedereen met haar eens.
Samen aan iemand terugdenken en een lach en een traan delen, is zo helend. Maar wat gaan wij hem enorm missen!
Enkele van de projecten waarvan Boerma de afgelopen jaren – sinds hij door gezondheidsproblemen thuis was komen te zitten – initiatiefnemer was: de bouw van hoge houten bakken in de binnentuin, waarin ook rolstoelgebruikers kunnen tuinieren (dit was een samenwerking met Amsta en IVN, gefinancierd door het Oranjefonds), de realisatie van muurschildering De Tijdgenoten van Hugo de Groot op het transformatorhuisje aan het Bilderdijkpark (hierin trok hij samen op met Tjarda Souwer, de muurschildering is ontworpen en uitgevoerd door Saskia Pfaltzer en gefinancierd uit het Buurtbudget). Verder de acties om mensen de coronaperiode door te helpen door hen af en toe te verrassen met een bescheiden bloemetje aan de deur. Boerma had wel 50 adressen in z’n hoofd van mensen waar hij dan, ook per rolstoel, langsging. Als alternatief voor Kerst 500 – tijdens het eerste coronajaar – vulde hij tasjes met alle onderdelen voor een feestelijke kerstmaaltijd op het hoofdgerecht na, compleet van servetje tot bonbon voor bij de koffie. Samen uit eten initieerde Boerma ook, eerst bij Amsta en later bij de Chinees of De Oude Schaeper. Zijn jongste project was het koken van soep en dan samen lunchen met ouderen en anderen uit de buurt.
Als gangmaker van Lief en Leedstraten had hij voor elke gelegenheid – triest, vrolijk of opbeurend – een kaartje paraat of hij haalde er speciaal een, om het vervolgens persoonlijk te bezorgen, ook als het hondenweer was…
Tijd voor creativiteit…
“Maar wanneer is het daar tijd voor?”
Stelt u uzelf deze vraag wel eens? Ik wel en eigenlijk denk ik dan steeds: altijd!
En dan bedoel ik met creativiteit niet problemen ludiek oplossen, maar iets maken, jezelf uiten. Vroeger deed ik het gewoon, zonder over na te denken, zonder in te plannen. Tekenen, schilderen, drukken. Ik vond het heerlijk om te doen en twee jaar lang wilde ik zelfs creatief therapeut worden.
Helemaal prachtig als mensen creativiteit met elkaar willen delen. Kunstenaars, creatieve mensen, die andere mensen willen helpen met creatief bezig zijn. Wat een geluk, die hebben we hier en zij wonen in de Spaarndammerbuurt. Het fijne is, dat mijn collega en ik tijdens het project Welzijn op Recept van heel veel verschillende mensen uit deze buurt hoorden, dat zij graag creatief bezig wilden zijn. En die behoefte snap ik als geen ander natuurlijk. Een en een is twee. Aanbod en vraag gekoppeld en een mooi bewonersinitiatief ontstond: Tijd voor creativiteit.
Als ik als buurtwerker een eerste, oriënterend gesprek heb met iemand die vrijwilligerswerk zoekt, vraag ik altijd: “Wat vind je leuk om te doen, waar krijg je energie van?” Zo belangrijk!
Waar krijg ik eigenlijk energie van? Mensen ontmoeten, mensen leren kennen, mensen verbinden. En ik weet dus ook waar ik energie van kreeg. Ja, dingen maken, met kleur. In mijn huidige, volle leven komt het er niet vanzelf van, zoals vroeger, zonder over na te denken, zonder in te plannen. Toch maar doen, wel echt inplannen en … er tijd voor maken!
De Nieuwe Route werkt..!
Combiwel Buurtwerk heeft in Amsterdam ruim twee jaar ervaring opgedaan met De Nieuwe Route. Wat is De Nieuwe Route? En wat betekent dat in de praktijk?
Organisaties, instituties en overheden zijn gewend om – met de beste bedoelingen – plannen te maken voor mensen in plaats van met de mensen die zich druk maken over een bepaalde situatie. Bewoners kunnen hierdoor energie en eigenaarschap verliezen. Dit kan leiden tot wantrouwen en minder of geen betrokkenheid. De Nieuwe Route is een manier om een situatie juist samen aan te pakken.
Een aantal collega’s is getraind om De Nieuwe Route toe te passen als er situaties spelen in de wijk. Positieve energie kan ontstaan en eigenaarschap en gedeelde verantwoordelijkheid worden bevorderd bij bewoners, belanghebbenden en partners in het Sociaal Domein.
(Sociaal Domein betreft werk, participatie, zelfredzaamheid, zorg en jeugd).
Hoe werkt dat dan?
Er doet zich een situatie voor. Bepaalde bewoners vinden het belangrijk dat die verbetert, zij liggen er als het ware wakker van en willen zich ervoor inzetten. Zo’n situatie noemen we een ‘kwestie’.
Combiwel Buurtwerk gaat aan de slag!
Buurtwerkers kijken wie ervan wakker ligt. Een startbijeenkomst wordt georganiseerd, daar wordt nogmaals getoetst wat de kwestie is en er wordt een kader geschetst. Een kader is meestal het beschikbare budget, wet- en regelgeving en andere afspraken waar je niet omheen kan. Verder worden de vervolgstappen helder gemaakt. Hierna volgen een-op-een-gesprekken om de kwestie verder te verdiepen. Ook wordt gekeken wie verder nog bij de kwestie betrokken moet worden. Vervolgens wordt er een slotbijeenkomst, oftewel besluitbijeenkomst, georganiseerd. Tijdens deze bijeenkomst wordt gezamenlijk besloten welke veranderingen nodig zijn, er wordt gewerkt aan een gedragen plan dat past binnen het kader.
Óp naar een situatie die verbeterd is, dankzij de inzet van alle betrokkenen die weer eigenaarschap hebben over datgene wat er voor hen toe doet!
Dus heb je een kwestie? Klop gerust aan bij Combiwel Buurtwerk!
Blij dat je in de buurt bent 😊
Afspraak is afspraak…
Ineens bedenk ik mij als locatieleider: hoeveel afspraken maak ik eigenlijk op een dag en aan hoeveel afspraken moet ik mij houden?
Ik pak mijn agenda van deze week erbij en begin bij de maandag, voor mij een vrije dag dus weinig tot geen afspraken. Alhoewel, ’s ochtends om half acht de wekelijkse Hello-Fresh-box in ontvangst nemen, niet onbelangrijk. Een afspraak met partner om gezamenlijk iets te doen (die moet ik zeker nakomen). ’s Middags fysiotherapie, lopen en krachttraining voor de benen. En tot slot toch nog iets werkgerelateerds, reserveringen voor ruimteverhuur nalopen en beantwoorden.
Dinsdag. Geen afsprakendag. Het wekelijkse overleg ‘s ochtends is in verval geraakt (afspraken worden niet nagekomen) en er is na drie dagen afwezigheid zoveel te doen op de werkvloer, dat ik op deze dag bewust geen afspraken inplan. Alleen deze keer een afspraak om ruimtes te komen bezichtigen en een bijeenkomst over de toekomst van de Horizon.
Woensdag. Teamvergadering. Wekelijks de stand van zaken doornemen en bespreken met collega buurtwerkers van team Noord. Vandaag staat ook het maandelijkse locatieleidersoverleg gepland en nog een half uur overleg met de teamleider van Buurtteam.
Donderdag. Nogmaals teamvergadering, deze keer met ons hele team dat normaalgesproken verdeeld is over de Horizon, de Koperen Knoop en De Nieuwe Reiger. WUP-besprekingen, casusbespreking, de bekende inhoud en natuurlijk wat er verder zoal op tafel komt.
Vrijdag staat voor de individuele afspraken. Ruimtebezichtigingen, sleutelafspraken (voor weekendactiviteiten in zelfbeheer), afspraken met de expositieleider en alle andere afspraken die niet op andere werkdagen kunnen.
Daarnaast zijn er natuurlijk nog de à-la-minute-afspraken, mails die ik beloofd heb direct te beantwoorden, klusjes die voor de deadline gedaan moeten zijn, blogs die ik moet schrijven, afspraken uit (team)overleggen die nagekomen moeten worden en niet te vergeten de maandelijkse factuurcontrole.
Afspraak is afspraak. Duidelijk is dat er vele soorten afspraken zijn en dat de ene afspraak de andere niet is. Dat is dus bij deze afgesproken.
En dan opeens…
… werk je in je eigen buurt, om de hoek tegenover de winkels waar je je boodschappen doet.
Wie had dat gedacht?
Na ruim 14 jaar werken bij het Aidsfonds, als HR-medewerker/salarisadministrateur, moest ik op zoek gaan naar een andere werkgever en dat wilde ik meteen aanpakken om iets anders te gaan doen. Geen HR en vooral geen salarisadministratie.
Met mensen werken, dat wilde ik. Verbinden en sociaal, dat waren een paar kernwoorden die uit mijn loopbaancoachtraject kwamen. Vol goede moed ging ik op zoek naar een leuke vacature. Tegelijkertijd werd ik via LinkedIn vaak benaderd voor HR- en salarisadministratiefuncties, maar dat wilde ik dus niet. Ik solliciteerde onder andere bij Jeugdfonds Sport Amsterdam, Jellinek, Buurtteams en Inforsa. Allemaal niets geworden. Interne kandidaten gingen voor, niet genoeg ervaring of geen klik met degene met wie ik zou gaan werken.
Toen kwam er een vacature van Combiwel Buurtwerk voorbij, Teamondersteuner. Meteen dacht ik: yes, dit is het! Ook al waren het minder uren dan ik wilde en had ik enige twijfel, omdat het ‘om de hoek’ was. Dichtbij is niet erg, maar dat het werk misschien wel om je eigen buren kan gaan, daar was ik wel even over aan het twijfelen. En toch wilde ik het proberen.
Blij dat ik op het allerlaatste moment toch nog heb gereageerd (het was echt op de valreep). Ik ben weliswaar geen buurtwerker en ga niet de buurt in, maar het contact met buurtbewoners is er wel. En wie weet wat er in de toekomst nog allemaal gaat gebeuren. Ik werk nu in twee teams in twee wijken in West, met leuke collega’s en op diverse locaties. Onder andere Huis van de Buurt de Koperen Knoop, waarvan ik altijd dacht dat het een bejaardencentrum was. Een vriendin is jaloers, want zij wil daar ook ooit werken.
Ik ben geen buurtwerker, maar ik werk wel in de buurt….mijn buurt. 😉
Soep is medicijn…
In mijn werkbuurt wonen veel oudere mensen. Dat is fijn, want zij hebben vaak mooie verhalen over hun leven en onze stad in vroegere tijden. Omdat zij al veel van het leven hebben gezien, kunnen ze met een opmerking zaken enorm relativeren, heerlijk. Minder fijn is het om iemand met het toenemen der jaren lichamelijk langzaam achteruit te zien gaan en minder levenslustig te zien worden. Het hoort erbij, maar doet ook pijn.
Soms krijgen mensen een enorme knauw, bijvoorbeeld als ze komen te vallen. Vaak het begin van een periode van moeizaam opkrabbelen en niet meer helemaal de oude worden. Vallen kan verschillende oorzaken hebben. Verminderd zicht, medicijnen, afnemende spiermassa of gewoon een losse stoeptegel.
Kan Buurtwerk helpen met voorkómen (want beter dan genezen)? Jazeker!
Losse tegels kunnen opgemerkt worden tijdens een buurtschouw en gemeld via een app. De gemeente komt dan meestal snel de boel verhelpen. (En zo’n rondje door de buurt levert vaak weer interessante verhalen op, win-win!). Ook kan Buurtwerk helpen met leuke beweegactiviteiten zoeken of opzetten, want wie veel beweegt, houdt zijn spieren langer op peil, waardoor bewegen gemakkelijker en leuker is. Van stoelyoga tot dansen, alles helpt. Ook gezond eten helpt. Een vrijwilliger die lekkere soepen kan koken, is in elke straat wel te vinden.
Vanuit De Nieuwe Reiger wandelt de nieuwe wandelclub met een groeiend groepje deelnemers een uurtje door de buurt. Op een andere dag is er een gezamenlijke lunch met verse soep, telkens van een andere buurtgenoot, rauwkost en boterhammetje erbij, lekker!
Tot slot de medische kwesties. Een buurtwerker is geen dokter, maar kan wel een deskundige uitnodigen om over zulke onderwerpen te praten. Mensen kunnen daarna zelf besluiten of het misschien tijd is voor een bezoekje aan de opticien of apotheek.
En lig je toch eens in de lappenmand en kennen wij je? Dan krijg je een kaartje van onze Lief-en-Leed-gangmaker. Daarover meer in een volgend blog.
Van droom naar werkelijkheid…
Diversiteit & Inclusie, een belangrijk thema in Amsterdam. Ik moet en wil daar iets mee en beet mij hier de afgelopen maanden in vast, samen met een geweldig kundige collega.
Combiwel heeft een droom: een 100% sociale en energierijke buurt. Mooi en zeker vooruitstrevend te noemen, de praktijk echter is weerbarstig. We zien vaak dezelfde mensen die actief zijn, zowel bij de initiatiefnemers als bij de deelnemers. Wie betrek je eigenlijk als buurtwerker in deze diverse stad? Om de gemêleerde doelgroep te kunnen bedienen, moet je een inclusieve organisatie zijn.
Na gesprekken, lezingen, workshops en trainingen kwamen mijn collega en ik tot de conclusie, dat inclusief werken alleen tot zijn recht komt als het is ingebed in de visie en missie van een organisatie. Hoe staat het met het beleid voor Diversiteit & Inclusie bij Combiwel? Dit lijkt ergens op de tekentafel te zijn blijven liggen, dus hier valt nog veel winst te behalen.
Het is belangrijk dat Combiwel onderzoekt hoe het staat met de inbedding van een diversiteit-sensitieve werkcultuur en de praktijk. Tegen welke obstakels lopen we aan? Hoe werf je zo inclusief mogelijk? Dit alles vereist onderzoek. Organisaties zoals de Sociaal-Economische Raad (SER) bieden onderzoek op maat. Dat moet je als organisatie dan wel willen oppakken. Wil Combiwel dat? De wens om te veranderen is er, is er ook sprake van een Combiwelbreed langetermijnperspectief?
Verder is het noodzaak om op zoek te gaan naar de belangrijkste voorwaarde voor inclusie in ons werk als buurtwerker: hoe zien bewoners ons? Bewoners zijn mondig, hebben regelmatig weinig vertrouwen in overheden en welzijnsorganisaties. Hoe de bewoner ons ziet, moet onderdeel worden van het werkproces. Inclusie kan alleen maar tot stand komen als de bewoner waar we voor werken een stem en medebeslissingsmacht krijgt. Om deze weg te bewandelen is De Nieuwe Route een uitgelezen kans, een samensturingsproces met alle betrokkenen. Hierbij moet het duidelijk zijn wie meedoet en wie niet. Inclusie betekent niet, dat iedereen altijd aan alles moet meedoen, dat is niet haalbaar. Iedereen is welkom, niet alles is gepermitteerd. Inclusie gaat over gezamenlijk macht hebben. Pas dan kunnen veranderingen duurzaam zijn en wordt een wens geen lege huls. Geen droom die oplost in dunne damp, maar een droom die werkelijkheid wordt.
Eigenaarschap, hoe zorg je daar voor..?
Het hing al even in de lucht. Tijd voor vernieuwing van de Koperen Knoop. Want hoe staat het eigenlijk met het uiterlijk van het gebouw en hoe het gebruikt wordt en functioneert als Huis van de Buurt?
Aanpak van het uiterlijk, verbouwen, je zou denken dat dit gebeurt door aannemers en architecten, maar wij trekken het verder. Hoe? Door de buurt in een vroeg stadium te betrekken, dus al bij de plannenmakerij. Het gaat hierbij niet alleen om de bewoners, ook om de gebruikers van het buurthuis en eigenlijk om zoveel mogelijk betrokkenen.
Voor onze organisatie is zo’n vernieuwing een uitgelezen kans om betrokkenheid te stimuleren. Het gevoel van eigenaarschap komt niet vanzelf, daar is motivatie voor nodig. Ook moet het besef worden uitgedragen, dat de stem van de bewoner eigenlijk de meest belangrijke is. Daarom moeten we voor het belang van de Amsterdammer, wat ook ons belang is, hen bevragen.
Wat hebben zij nodig om zich meer betrokken te voelen binnen de muren van dit Huis van de Buurt? Wat zijn de behoeften en hoe kunnen wij daar in ons werk op inspelen? Dit gaan we met elkaar bespreken om vervolgens kaders te hebben, waarbinnen we de vernieuwing kunnen inrichten. Voor een duurzame verandering, waar de buurt voordeel uit haalt. Persoonlijk ben ik erg benieuwd hoe de bewoners het zullen vinden om vanaf het begin mee te denken. Een uitdagend, ingewikkeld proces. Met de juiste ondersteuning en begeleiding weet ik zeker dat het een succes wordt.
Onze kick-off is op 1 december. De mensen zijn uitgenodigd en krijgen een berichtje ter herinnering. Vanaf daar gaan we proberen gezamenlijk, als een geheel, de vernieuwing van de Koperen Knoop tot een duurzaam succes te maken. Ik ben zo benieuwd naar de input die bewoners zullen geven om van ons aller Huis van de Buurt een (kleine) pilaar te maken binnen de Staatsliedenbuurt! 😊
Buurtwerk Westerpark vertelt... 