Van Walden* tot Westerparks Pakhuis
Begin maart was ik betrokken bij de feestelijke start van het Steunpunt Collectief Wonen Amsterdam. Ergens voelde het een beetje raar, want in mijn beleving wordt er al heel lang collectief gewoond. Van studentenhuizen tot kraakbolwerken tot idealistische communes, het is allemaal totaal niets nieuws onder de zon. Wat wel nieuw is, is dat beleidsmakers en dienstverleners zoals banken (hypotheekverstrekkers) nu eindelijk ook oog krijgen voor deze woonvormen.
Waarom nu? Nou, omdat het anno 2026 als oplossing wordt gezien voor vrijwel elk probleem waar onze samenleving tegenaan loopt. Van het tegengaan van eenzaamheid tot het oplossen van de wooncrisis, van het verbeteren van inburgering tot het oplossen van het zorginfarct, collectief wonen is in de ogen van velen ineens het wondermiddel bij uitstek.
Toch is ook collectief wonen iets wat niet per definitie bij iedereen past. En daarom is het coöptatierecht het grootste goed wat een woongemeenschap kan hebben. Hierdoor kunnen ze bij vertrek van een medebewoner, zelf personen voordragen als nieuwe huisgenoot. Dit is belangrijk om te zorgen, dat de nieuwe buur ook past binnen de groepscultuur.
Ook in Westerpark zijn verschillende woongebouwen, waarin mensen het ‘bij elkaar betrokken zijn’ hoog in het vaandel hebben staan. En met de stedelijke aandacht voor de Lang Leven Thuisflats komen er nog meer bij.
Sinds enkele jaren is er ook een lichtere variant van ‘met elkaar verbonden leven’, de Voorzorgcirkels. Hierbij deel je niet direct een voordeur of huishouden, maar je staat wel voor elkaar klaar, op basis van wederzijdse behulpzaamheid. Het aloude ‘dorpsgevoel’ in een nieuw jasje. Geen telefooncirkel maar een appgroep. En zoals een deelneemster zegt: “Je hoeft elkaar niet aardig te vinden om elkaar te helpen.”
Kom ik weer terug op een vraag, die ik al eerder stelde: voor wie bent ú een goede buur?
Buurtwerk Westerpark vertelt... 