BHV in de praktijk
Donderdagmiddag, kwart voor drie. Een bejaarde meneer komt bloedend en strompelend de entreehal binnen. De vrijwillige beheerder en ikzelf (beiden BHV’er) lopen naar hem toe om te kijken wat we kunnen doen. Meneer is zeer verward en weet niet waar hij vandaan komt. Hij loopt op pantoffels, dus zal waarschijnlijk uit de buurt komen. Hij bloedt aan zijn hand, waarvan een groot stuk huid openhangt, en aan zijn hoofd/oor, waarbij niet direct een duidelijke oorzaak te zien is. We besluiten direct om 112 te bellen. We leggen uit wat de situatie is en er wordt een ambulance gestuurd.
We pakken de EHBO-doos en ik begin met het verbinden van zijn hand om het bloeden te stoppen. Dat valt nog niet mee, omdat meneer behoorlijk trilt. Ja, hoe moest het allemaal ook alweer? Genoeg geoefend al die jaren met een verbandje leggen bij een medecursist, maar dit is toch wel even andere koek. Het lukt gelukkig vrij aardig om de wond te verbinden, blijkbaar toch nog voldoende opgelet bij de jaarlijkse oefening. Nu de hoofd-/oorwond. Mijnheer schudt erg met zijn hoofd en zit constant met zijn hand aan zijn bloedende oor. Dit is geen gemakkelijke opdracht. Telkens als ik het verband om zijn hoofd probeer te doen, zit er een hand tussen, dus moet ik moeite doen om zijn hand niet mee te omwikkelen met het verband. Uiteindelijk lukt het en zit er een redelijk verband om zijn oor/hoofd.
We zorgen dat meneer blijft zitten en tot rust kan komen. Al snel arriveert de ambulance en nemen de ambulancebroeders het van ons over. Plots reageert meneer als hij de naam De Bogt hoort. Aha, meneer is bewoner bij verzorgingstehuis De Bogt. De ambulancebroeders nemen hem mee naar het ziekenhuis en nemen contact op met De Bogt. Al met al is alles uiteindelijk goed afgelopen.
In de afgelopen twaalf jaar is dit nog niet eerder gebeurd en was het best spannend, na alle theorie nu een echte praktijksituatie. Toch handig al die opgedane kennis als het echt nodig is.
Buurtwerk Westerpark vertelt... 